Bekeeractie Gestaakt

Zaterdagmiddag drie uur, het is uitzonderlijk lekker weer voor het eerste weekend van april. Hoog tijd om de lente te verwelkomen door een hapje te gaan eten met z’n allen. Ik fiets richting Blaak en de weekmarkt. De zon schijnt en werkelijk overal zitten mensen. We zijn soms net duiven denk ik. Een man in – ik denk – een witte abaya praat geanimeerd met wat mensen op een bankje.

Ik rij door en zie aan de rand van de markt een grote kraam. Je kunt ‘m niet missen, hoge, rode punthoed met een enorm spandoek ervoor. Gaat bekeren nou beter als mensen je bericht wel of niet kunnen lezen, vraag ik mij af als ik de tekst bestudeer.

“Als je Islam accepteert,
verlies je Jezus niet.
Je leert de waarheid over hem.”

Ik vind ‘m wel sterk dus daar moet ik een foto van maken. Het spandoek is lekker provocerend en slim gevonden.

“Zo die staat er op.” De man in het witte gewaad ruikt kansen en snelt op me af. Hij wil een praatje met me aanknopen maar ik heb een afspraak en zeg dat ik verder moet. Zo leer je nooit wat probeert de zendeling nog. Helaas voor hem weet ik al hoe de vork in de steel zit. Jezus is in Islam de een-na-laatste profeet. De zendeling kijkt vreemd op als ik hem dat vertel. Die zag hij niet aankomen.

Als ik de foto later doorstuur met de opmerking ‘van reizen steek je nog wat op’ krijg ik een snedig antwoord: ‘ja is zeker verrijkend als je buiten de resorts komt.’

Kopfoto zelf gemaakt. Op de achtergrond zie je, licht ironisch, de Laurenskerk. En in de eeuwige bouwput aan de Maas mogen hijskranen natuurlijk niet ontbreken. Hij valt bijna weg tegen de spiegelende gevel van het NN-gebouw maar naast de kerk staat toch echt een kraan om te klussen aan weer een torenflat. Kun je volgens Hugo de Jonge nooit genoeg van hebben. Als laatste zie je op de foto een man bidden, het kleedje uitgerold onder de tent. Welkom in Rotterdam.

Maar geen zorgen hoor, geen gemiste kans om mij te bekeren. Kijk maar even mee in mijn boekenkast.

folder over islamMaar dat laatste boek hé, over vrouwen in Islam. Over de rol en rechten van vrouwen in het Christendom kun je ook een boekje opendoen, vraag maar aan ons Mams. Anders zou mijn grote zus nu niet twee jaar oud zijn. Naastenliefde iemand?

Heibel Om Een Handdoek In Herat (5/7)

Chisht – Herat – Mazar-i-Sharif (04 – 07 augustus)

Waarin GJ zich in terug in Iran waant, zich opwindt over de Nobelprijs voor de vrede en een schone handdoek krijgen ongebruikelijk moeilijk is.

Als een dief in de nacht

Rond half vijf ’s morgens word ik wakker van iemand die een bijzonder felle zaklamp in mijn gezicht schijnt. De militaire politie wil ons zo snel mogelijk weghebben uit Chisht in verband met de Taliban. Dankzij Hollandse nuchterheid en de Britse ‘stiff upper lip’ duurt het nog tot kwart voor zes voor we daadwerkelijk vertrekken. Het eerste gedeelte van de weg is bijzonder slecht, maar in de loop van de dag veranderen de bergen langzaam in een vlakte en wordt de rit is minder oncomfortabel. Ik zit opgevouwen voorin tussen twee anderen met mijn voeten op de licht oververhitte transmissie, maar ik moet niet zeuren, veel mensen in Afghanistan moeten alles lopen.
Continue reading