Een April Overleden door Coronavirus

Plots realiseer ik me dat ik iets mis. Nee, toiletpapier heb ik genoeg en de mensen op straat zijn niet ineens verdwenen. Waar zijn al die een-aprilgrappen? Is het tegenwoordig gevaarlijk om te lachen? Wie vertrouwt er tenslotte een dokter als die zegt dat lachen gezond is? Of getuigt het van slechte smaak om nu lollig te doen?

Als mak schaap doe ik vanzelfsprekend mee met het nationale, emotionele zelfisolement. Het verhaal hieronder bevat gegarandeerd geen nepnepnieuws of grappen. Gert-Jan’s kwaliteitsgarantie geldt ook op een april. Da’s een betere belofte dan supermarkt Jumbo en haar laagste prijs die een tikkeltje hoger blijkt als er geen concurrentie in de buurt zit. Toch zou ik willen dat er wat te lachen valt. Helaas. Op naar het hete echtnieuws dan maar.

Sappig conflictje?

De AIVD weerspreekt dat er een groeiende kloof is tussen majesteit en kabinet. Welingelichte bronnen stellen dat al veel eerder bekend werd hoe genadeloos het Coronavirus om zich heen zou grijpen. Geschokt door de pappen-en-nathouden mentaliteit van onze democratisch gekozen leiders, besloot de koning vanaf dat moment zijn baard te laten staan. De RVD weigert commentaar en heeft wel iets beters te doen “nu er de laatste tijd in de bedrijfskantine veel haren in de soep gevonden worden.” Helaas is een foto niet mogelijk. Publiceert de pers toch dan schenden ze de mediacode en mogen niet mee met het allerlaatste KLM vliegtuig dat gestrandde Coronaslachtoffers ophaalt en gevlogen wordt door niemand minder dan koning Willem-Alexander.

Helaas is de KLM aan Air France verkocht en nu dus Frans staatsbezit. De Vijfde Republiek en haar vriendjes in Spanje en Italie zijn niet blij met het feit dat Nederland weigert met bakken geld uit solidariteit over de brug te komen en zet een vette streep door het plan. Als teken van stil verzet zal de koning op een april niet zijn baard afscheren. Gert-Jan is zo vol bewondering dat hij per direct zijn lidmaatschap van het Republikeins Genootschap opzegt. Alleen het teruggeven van de geheime handdruk moet even wachten tot na de Coronacrisis.

Een niet-grijzende, wel grijnzende premier doet de geruchten af als haarkloverij en nepnieuws. Vervolgens wijst Rutte nogmaals op de kritieke toestand waarin ons land verkeert en belooft plechtig niet meer te lachen totdat deze crisis over is, zelfs al krijgt hij kaakkramp van het non-stop niet lachen. Om de suggestie dat een niet-grijzende premier weleens een stroman van China kan zijn, kan de minister-president niet lachen – denk ik. De in 1967 geboren politicus wijst erop dat succesvolle staatslieden of ze nou 50+ of 70+ zijn, nu eenmaal niet grijs worden. “Alwetendheid veroorzaakt nooit stress – en daarmee geen grijsheid of haaruitval.” aldus de opvolger van Jan Peter Balkenende.

Wij zijn er ook nog

Elders in het land maken de veiligheidsregio’s zich ondertussen grote zorgen over het feit dat niemand weet dat ze bestaan of waarom ze nog bestaan. Omdat ze dat zelf ook niet weten en daar verandering in moet komen, dient iedere Nederlander voor twaalf uur vanavond een opstel van twee kantjes te schrijven over het belang van de veiligheidsregio’s en aan de binnenzijde van het raam te plakken. Vanacht zullen de BOA’s van de veiligheidsregio’s via huis-aan-huis bezoek controleren of aan deze Coronamaatregel is voldaan. [1] Zij die nu al weten dat ze een onvoldoende zullen halen, worden in het landsbelang verzocht mee te werken en vanaf elf uur vanavond op de stoep naast de vuilnisbak te gaan staan voor efficiente inhechtenisneming. Vanzelfsprekend zal op hen het voorrecht van snelrecht worden toegepast. Bij eventueel cellentekort worden figuren die politieagenten bewusteloos slaan – liefst laf van achteren – en zij die naar echte agenten spugen, vervroegd in vrijheid gesteld. Dit om verdere escalatie van geweld tegen weerloze BOA’s de kop in te drukken.

Toegegeven, de timing is niet ideaal. Als noodmaatregel worden BOA’s die de afgelopen tijd minimaal 50 procent van hun bonnenquotum hebben gescoord direct gepromoveerd tot politieagent. Beleid uit urgentie geboren. Eerder deze week kwam in de Rotterdamse haven een container vol dienstwapens aan. Er hadden mondkapjes in moeten zitten. Vanzelfsprekend hebben BOA’s geen pistool, dat zou erg onverstandig zijn. Maar als je ze plotsklaps promoveert tot volwaardig agent kun je ze met een gerust hart een geladen wapen meegeven. Meer Blauw op straat is altijd beter dan minder, ook als ze er niet voor opgeleid zijn. Niemand spuugt tenslotte in de loop van een pistool. Dat kan namelijk veel harder terugspugen.

In een reactie verklaart de Politiebond: “maak ze dan meteen manager, daar heb je tenslotte ook niks aan.” De nog op te richten vakbond voor BOABOA – BeOogd Agent BOA – zegt in een persbericht dat als ze ooit bestaan, ze meteen hard terug slaan. In ruil daarvoor de bond dat BOAgenten geen patrouilles op de fiets of te voet hoeven uit te voeren en zich ten allen tijden per auto mogen verplaatsen. Enig idee wat een manager doet, beste ongeboren BOABOAbond?

Gelukkig is iedereen eindelijk klaar met bekvechten – het is nog steeds crisis in Nederland – en wordt besloten de nieuwbakken agenten meteen in te zetten om het verbod op gezichtsbedekkende kleding keihard af te dwingen. “Er zal gehandhaafd worden!” Ambtelijke taal gaat net zo moeilijk uit de BOA als (oud)-BOA’s uit hun dienstwagen. Prioriteiten hebben er nooit ingezeten.

Ondertussen op het pluche

In Den Haag wordt de handhavingsdiscussie intensief gevolgd, ook door Geert Wilders. Niemand leeft meer voor het landsbelang dan hij. Best jammer dat de man nooit verteld is dat waterstofperoxide voor je haar is en niet om te drinken, anders had hij vast een nuttige bijdrage geleverd aan de hele discussie rondom het Coronavirus. Gebrek aan zelfreflectie weerhoudt het parlementslid er niet van aan te kondigen zo spoedig mogelijk diep-indringende vragen te willen stellen over waarom er niet op de juiste manier gehandhaafd wordt.

De juiste manier? Wilders weet wat niemand weet. Mondkapjes worden uit oude boerka’s gemaakt. [5] In stukken geknipt en gebleekt in waterstof peroxide om hun afkomst te vermommen. Hoor wie het zegt! Op die duivelse manier probeert terreurgroep Islamitische Staat in Nederland voet aan de grond te krijgen aldus Blonde Greet. [3]

“Mevrouw de Voorzitter, ik heb van mijn fouten geleerd en wil vanaf nu graag mijn superieure minderwaardigheidsgevoel gestalte geven op basis van haarkleur. Iedereen weet dat de mondkapjes een invasie van Nederland voorbereiden. Daarom stel ik voor extreem streng te handhaven bij mensen met een donkere haarkleur.” [4] Kuch, kuch, kuch. “Sorry, ik neem even een glaasje waterstofperoxide, helpt ook tegen Corona.” [6]

Terug naar de werkvloer waar de keiharde handhaving zo mogelijk nog meer gezucht oplevert. Achtergebleven opsporingsambtenaren voelen zich verraden door nieuwbakken BOAgenten. Een anonieme BOA sneert “dat gaat allemaal over onze rug. Hoe denk je dat ze minimaal 50 procent van hun bonnenquotum halen? Door het laaghangend fruit voor onze neus weg te plukken, dat zeg ik. En nou zijn ze pliesie en vergeten ze meteen waar ze vandaan komen. Makkelijk scoren is het enige waar ze aan denken. Fijne oud-collega’s, bah.”

Een oude rot met duidelijk meer ervaring onderbreekt. “Ach, rustig aan joh. Mondkapjes zijn ook gezichtbedekking, kansen genoeg. Wij BOA’s gaan keihard handhaven. Van het Coronavirus wordt de wereld snel genoeg verlost. Van ons kom je nooit meer af!”

Kopfoto gemaakt door Martin Adams, gevonden op Unsplash.

  1. De provincies weten ook niet waarom ze bestaan en vinden het een briljant idee. Ze zullen even moeten wachten, anders wordt het vannacht te druk op straat met zoveel BOA’s.
  2. a) Op het gebruik van moeilijke woorden staat ambtshalve een boete van maximaal de eerste categorie.
    b) Potjeslatijn valt in de tweede categorie.
    c) Holle Engelse frasen gaan in tegen de core-business van de veiligheidregio’s, wat dat ook is en worden keihard bestraft met een boete van de derde categorie.
    d) Het ontbreken van voldoende deferentie ten aanzien van de veiligheidsregio in schrijfsels wordt altijd bestraft met een boete van de vierde categorie.
    e) Nu docenten nog langer vakantie hebben, worden zij verplicht ingezet om de opstellen na te kijken. Hierbij dienen zij ten allen tijden de aanwijzingen van de toezichthoudende BOA op te volgen. Indien een BOA wenst dat zijn buurman een onvoldoende krijgt omdat hij altijd op jouw parkeerplaats staat, is het enige juiste antwoord van de nakijkend docent: “hoe laag?” Bij een behulpzame suggestie als “het kan nog lager hoor” mag de leraar een halfuurtje eerder naar huis.
    Non-compliant gedrag is respectloos en wordt bestraft met een boete van de vijfde categorie. Het is tenslotte [een privé parkeer] crisis, discussieren erover doen we later dus niet.
    Opmerkingen door het nakijkend schoolpersoneel als “er zijn er altijd die misbruik maken van een goede crisis” vallen onder lid d. Ook daarop wordt streng gehandhaafd.
    f) Een onleesbaar handschrift valt in de zesde en hoogste categorie en kan bestraft worden met een geldboet van maximaal 830.000 euro. Overdreven zegt u? Met zo’n handschrift ben je duidelijk dokter dus waarom werk je niet? En daarmee is meteen bewezen dat Nederland verloren is zonder de tomeloze inzet van de veiligheidsregio’s.
  3. Nee Geert, te ingewikkeld. Een succesvolle samenzwering is eenvoudig. Het Coronavirus is ook niet gemaakt door Amerika, China, Rusland en IS samen. Nepnieuws, je weet heel goed dat Corona is uitgevonden door de drie blonde hamsters, een troika van Westerse politici met geblondeerd haar: jij, Boris Johnson en Donald Trump. Niet dat jullie weten waarom. Net als de meeste politici doen jullie maar wat. En meestal met rampzalige gevolgen.
  4. Thierry Baudet is inmiddels veroordeeld tot 14 dagen huisarrest wegens het aanvallen van een blond mede-parlementslid. Met het schuim op de mond en verwrongen boreale grijns van oor tot oor, stormde de donkerharige Baudet met een opgezette oehoe-uil in zijn linkerhand en een pianokruk in de rechter- naar het bankje waar de heer Wilders zat om vervolgens genadeloos op Blonde Greet in te meppen, brabbelend over nep-collegialiteit. Meneer De Uil maakt het goed naar omstandigheden maar laat de presentatie van de Fabeltjeskrant voorlopig even over aan…
    Overigens geldt dat huisarrest voor parlementsleden alleen tussen 00:00 en 06:00. In het belang van een goed-fuctionerende democratie in tijden van crisis heeft het volk meer dan ooit haar krachtige, alleswetende leiders nodig.
  5. Blondines, politici en terroristen. Wapens, mondkapjes en burka’s. Wat kan er mis gaan? Niet alles was vroeger beter. In ieder geval niet de samenzweringen.
  6. Voor diegenen die niet weten wat sarcasme is, waterstofperoxide drinken is levensgevaarlijk en helpt niet tegen het Coronavirus.

Naschrift

Ik heb dit artikel aan diverse kranten aangeboden. Van het geld wilde ik alle bestaande versies van het Coronalied “Zon“, gemaakt door influencers en andere TV-hoofden opkopen en vernietigen. Helaas was geen enkele krant in de waarheid geinteresseerd. “Nepnieuws verkoopt nu eenmaal beter en als journalist is je missie tenslotte entertainen.” Daar sta je dan met je goede gedrag.

Kogelkaart van Rotterdam

Prijsschieten in de Maasstad waar slechterikken machtig zijn omdat de goeien het kwaad niet serieus nemen.

Ruwweg zijn er twee visies. Of de rechten van het individu winnen of die van de gemeenschap. Beiden kennen hun prijs.

Terug naar de basis. Iedereen wil veiligheid, voorspoed, maar vooral een beter leven voor de kinderen – statiegeld even uitgesloten. Tenzij jullie voor zijn. Verstandig, maar bovenal een vuurpijl die helder toont wat telt: onze kleine kikkers, ons kroost, de generatie die na ons komt.

Mensen die een salaris krijgen omdat ze voor het Openbaar Ministerie werken, begrijpen dat perfect. Daarom verkoopt het OM zoveel aflaten. Succes kent geen ondergrens (qua afkoop). Kunnen hun kinderen in de juiste buurt opgroeien. Voor nu, dus wel een beetje opschieten met die groeispurt. Fout, ze snappen er geen hout van. Hou je van je kinderen, zorg je voor hun hart. Dat is de grootste schat in hun leven, jouw [ongeboren] kleinkinderen. Hoe moeilijk kan het zijn? Ooit verkeerde je in dezelfde situatie. Ergens missen we gezamelijk de afslag. Tegenwoordig telt drie maanden harder dan drie generaties.

Als je al dacht dat het hier erg is, het kan nog veel gekker. Twee jaar geleden is een medewerker van het televisieprogramma Narco’s doodgeschoten in Mexico. Een lokale vriendje van de voor eeuwig opgesloten drugscrimineel El Chapo verzucht dat het jammer is dat Netflix geen toestemming vraagt aan het kartel.

In onze niet-aflatende angst voor terroristen wordt het ene burgerrecht na het andere geschrapt. Dat maakt de Westerse wereld niet veiliger. De gemiddelde vuur- en verderfterreur-zielepoot wil de aarde niet ombouwen in een roodgloeiende, alles-verzengende, radioactieve vuurbal. Stom plan, dan hoort niemand je meer de enige echte waarheid preken. Terroristen kunnen niet winnen, maar dat weigeren ze te begrijpen.

Er is niet echt een definitie van terrorisme dus wat denk je van ellende voor anderen omdat terroristische-ik vind dat ikke groot gelijk hebpt? Zeg niet dat je iets anders verwacht. Een betere beschrijving is duurzaam ontwrichten van de dingen die terroristen haten. Dat is zo ongeveer alles, maar vooral plezier, geluk, liefde, anderen, vrouwen, familie en onze kinderen. Dat ze meer dan alles zichzelf haten, komt niet in hen op.

De wereld is vol duivelse lui die smeek-doen-dromen van keiharde botsingen met anderen. De meeste mensen willen van niets weten. Dat lukt aardig omdat wij, de preciezen, op strategische momenten onze ogen sluiten. Kunnen de pragmatisten even buiten spelen en de rommel opruimen. Alles heeft zijn prijs, zelfs oogkleppen die levenslang in de uitverkoop zijn.

Ovidio Guzman, de zoon van El Chapo, is gearresteerd in Mexico. Ovi wordt dezelfde dag bevrijd. Niet vrijgelaten, maar bevrijd. Zijn criminele vrienden zijn boos en bestormen de stad met militaire wapens. Hier en daar steken ze de boel in de brand om hun criminaliteit kracht bij te zetten. Medelijden met politici doe ik niet aan. Toch betrap ik me erop dat ik nadenk over de positie van Andres Manuel Lopez Obrador. De Mexicaanse president zegt dat El Junior “vrijgelaten” is om verdere slachtoffers te voorkomen. Voor een dag.

Ff doorpeinzen en het is simpel. Dan had Obrador maar geen president moeten worden. Met de titel komt salaris en verantwoordelijkheid. Nadenken dus. Als politicus is het makkelijker voor de camera’s te gaan met blozende babies dan rekenschap afleggen over een bloedbad en dus wordt de boef vrijgelaten.

Muur of geen muur, Mexico stikt van de Amerikaanse commandos en oud-commandos. Normaal is een telefoontje naar Washington genoeg om Ovi binnen 15 minuten zonder bloedvergieten op te laden en te exporteren richting “veiligheid”. Dat het niet gebeurt, heeft minder te maken met het opgeven van nationale autonomie dan je denkt. Na de Koerdische krankzinnigheid in Syrie heeft de wereld het laatste restje vertrouwen in de huidige beleidsmakers van de Verenigde Staten verloren.

Rotterdam heeft het

Voor rondvliegende kogels kun je ook in Rotterdam terecht. Al jaren. Vorige maand een vuurgevecht bij het winkelcentrum hier om de hoek. De criminelen zijn bewapend met AK-47’s, niet echt een slimme keuze. Die dingen zijn lang, zeg twee 1.5-liter statiegeldflessen plus 20 procent én luidruchtig. Vandaar dat de politie nu zoekt naar boeven met een piep in hun oor. Leuk dat wij onze privacy inleveren voor digitale opsporingsmethoden, maar wat als dat geen zin heeft? Aan de andere kant, misschien moet ik niet klagen. Blij dat de gangsters geen UZI’s hebben, zeg maar een douchekop die 600 kogels per minuut kan afschieten.

Een paar jaar geleden fiets ik naar huis na een gezellige zaterdagavond. Als ik het spoorviaduct bij Hofplein onderdoortrap, zie ik twee politiewagens de weg gedeeltelijk blokkeren, net voor de rotonde. In gekruiste formatie staan vier agenten met getrokken wapens als een personenwagen met bloedvaart komt aansjeezen. Die agenten kunnen op dat moment onmogelijk hun wapen gebruiken. De vrouwen en mannen die hun leven voor ons wagen, staan in elkaars verlengde – en dus wederzijds in de vuurlinie. Het passerende publiek is ook niet veilig. Dat is pas bluf. Memo aan mezelf: nooit meedoen met het open politie-pokertoernooi.

Gelukkig zijn de inzittenden van de auto sullen eerste klas – dat zijn criminelen meestal. Ze remmen in plaats van het stuur naar rechts te trekken en voor de opening te gaan die geblokkeerd wordt door een agent. Uitstekende keus!

De schietpartij vorige maand bij het Alexandrium in Rotterdam is niet de eerste daar, maar de zware bewapening en wild-west taferelen zijn een nieuw dieptepunt in crimineel Nederland. Vorig jaar is op klaarlichte dag in de wijk Kralingen een man in zijn auto neergeschoten. Tijd om uit te zoeken hoe vaak schietpartijen voorkomen in de Maasstad. Vervolgens ga ik wat anders doen.

Afgelopen weekend zijn er vanzelfsprekend weer schietpartijen in Rotterdam. Het zal wel. Tot ik de foto’s zie. Watte? Da’s onder het slaapkamerraam van mijn maat! We praten over centimeters. Gelukkig is hij OK, maar ook daar?

Hoogste tijd om eindelijk aan de slag te gaan en ontdekken hoeveel er nu echt geschoten wordt in Rotterdam. Het is lastiger dan je denkt. Een melding is niet altijd een schietpartij. Uitlaten met een gaatje erin knallen ook. Toch heb ik binnen dertig minuten 43 schietpartijen verzameld over het afgelopen jaar. Op zeer ontwetenschappelijke basis weliswaar, als ik beter zoek vermenigvuldigt het aantal gegarandeerd. En dat zijn nog alleen maar vuurwapens. Hoogste tijd voor een kaart.

Kogelkaart van Rotterdam over de periode oktober 2018 – oktober 2019. De lijst met locaties staat aan het einde van dit artikel. (kaart: Google)

Het lijkt zo logisch, incident en de burgemeester sluit het pand een tijdje. Het lost niets op. Echt veiliger wordt het er niet door en voor de rechtsstaat werkt het averrechts. Daarnaast reik je malafide ondernemers een blauwdruk hoe de concurrentie uit te schakelen. Handig is het alleen voor de burgemeester. Niet nadenken, dicht die tent, scheelt een boel lastige vragen.

Wie nog minder oplossen, zijn stadswachten. Misdaad kun je niet uitroeien, wel een zware slag toebrengen. De wijk hier wordt de komende jaren letterlijk opgehoogd. Dat gaat gepaard met parkeerproblemen. Graafmachines en gaten nemen nou eenmaal veel ruimte in. Jaren niet gezien maar ineens zijn ze er weer, stadswachten. De beedigd burgers ruiken een buitenkans, makkelijke parkeerboetes om hun bestaan te rechtvaardigen. Liefst nadat iedereen thuis is en de zon onder. Na de teleurstelling flitst “wat?” door mijn hoofd. “Ze rijden in duurdere auto’s dan de politie!”

Knalkaart van Rotterdam met gemeentegrens. (kaart: Google)

Terug naar het begin, iedereen wil een goed leven voor zichzelf en een beter leven voor de kinderen. Dat stadswachten bonnen moeten schrijven is niet hun schuld, maar een gevolg van het systeem dat politici hebben opgetuigd. Schaf het circus af en koop van het geld echte politieagenten – onbetaalbaar. Rotterdam heeft 500 stadswachten, dat is snel scoren.

Toch ga ik niet in de politiek. Pablo Escobar doet dat wel voor een blauwe maandag. Mocht hij er al iets van leren, geeft hij het niet aan zijn netwerk door. Voor kleine Chapo is het voorbij, de knaap is een levend spook. Niet slim, politici in hun hemd zetten. Laat die arrestatie gebeuren. Ontsnap en de gevangenisdirecteur krijgt de schuld, niet de president. Nu is de jacht kort en voorspelbaar. ‘s Avonds vertelt de regeringswoordvoerder op TV dat het ‘helaas’ gehaktdag is omdat baby boef zich niet overgeeft. Komt dat even goed uit. Overigens leidt wel-overgeven niet tot een andere uitkomst. Oeps. Boeven zijn dommer dan politici, maar wat nou meer tranen oplevert?

Bijlage: lijst van incidenten, gemarkeerd op de kaart.

  • 18 oktober 2018, Willem Ruyslaan. Slachtoffer (64) schietpartij Rotterdam is bekende van de politie (Telegraaf)
  • 28 oktober 2018, Rechthuislaan. Rotterdammer (32) overleden bij schietpartij Katendrecht (Algemeen Dagblad)
  • 10 november 2018. Paul Krugerstraat. Getuigen schietpartij Paul Krugerstraat gezocht (Politie)
  • 18 december 2018, Beukelsdijk. Ontzetting en ongeloof op… (Trouw)
  • 26 december 2018, Bajonetstraat. Politie schiet gericht na schietpartij in Rotterdam, man gewond (Hart van Nederland)
  • 01 jan 2019, Nieuwe Binnenweg. ‘Rapper Feis doodgeschoten na ruzie om omgestoten drankje'(NOS)
  • 08 februari 2019, Boermarke. Mannen aangehouden na schietpartij in Rotterdam (Telegraaf)
  • 14 februari 2019, Oostervantstraat. Schietpartij Oostervantstraat: verdachte meldt zich bij politie (Politie)
  • 16 februari 2019, Toscalaan. Schietpartij Toscalaan, twee verdachten aangehouden (Politie)
  • 26 februari 2019, Pascalweg. Twee verdachten aangehouden na schietpartij Pascalweg (Politie)
  • 20 maart 2019, Oranjeboomstraat. Dodelijk slachtoffer Oranjeboomstraat is 46-jarige man (Politie)
  • 20 april 2019, Van Speykstraat. Man in been geraakt bij schietincident (Algemeen Dagblad)
  • 01 mei, Beukendaal. Man gewond na schietpartij in Rotterdam, vier mensen opgepakt (Hart van Nederland)
  • 03 mei 2019, Essenburgsingel. Gewonde bij schietpartij op de Essenburgsingel (Algemeen Dagblad)
  • 06 mei 2019, Ramlehweg. Rotterdamse buurt opgeschrikt door schietpartij: ’Begin net met eten’ (Telegraaf)
  • 09 mei 2019, Plantagestraat. Beschieting huis in Rotterdam-Kralingen: ‘We hoorden twee harde knallen en toen nog een reeks’ (Omroep Rijnmond)
  • 12 mei 2019, Joubertstraat. Wie herkent deze Golf GTI? (Politie)
  • 16 mei 2019, Putselaan. Schoten gelost op Putselaan in Rotterdam-Zuid (Omroep Rijnmond)
  • 21 mei 2019, Allard Piersonstraat. Gewonde bij schietpartij Rotterdam (Telegraaf)
  • 30 mei 2019, Beukelsdijk. Rotterdammer (27) gewond bij schietpartij Beukelsdijk; twee verdachten opgepakt (Algemeen Dagblad)
  • 31 mei 2019, Jagthuisstraat. (Politie)
  • 03 juni 2019, Putselaan. Putselaan in Rotterdam opnieuw toneel van vuurwapengeweld (Omroep Rijnmond)
  • 09 juni 2019, Heitkamp. Man lichtgewond na schietpartij; verdachte opgepakt (Algemeen Dagblad)
  • 10 juni 2019, Waldeck-Pyrmontlaan. Meerdere schietpartijen in Rotterdam (Telegraaf)
  • 27 juni 2019, Bergweg. Poolcafé en woning kort achter elkaar beschoten (Omroep Rijnmond)
  • 06 juli 2019, Slamatstraat. Slachtoffer schietpartij Rotterdam overleden. (Telegraaf)
  • 06 juli 2019, Strevelsweg. Schietpartij op de Strevelsweg: autoruit sneuvelt (Algemeen Dagblad)
  • 11 juli 2019, Nieuwe Binnenweg. Jonge vrouw gewond bij schietpartij Nieuwe Binnenweg Rotterdam (Omroep Rijnmond)
  • 10 augustus 2019, Putselaan. Twee gewonden bij schietpartij in Rotterdam-Feijenoord (Omroep Rijnmond)
  • 20 augustus 2019, Transvaalstraat. Woning beschoten in de Transvaalstraat, schutter ten val met scooter (Algemeen Dagblad)
  • 23 augustus 2019, Brede Hilledijk. Ruzie Rotterdam-Zuid ontaardt in schietpartij: man in rug geschoten (Algemeen Dagblad)
  • 09 september 2019, Tochtstraat. Schietpartij Rotterdam-Noord, wel kogelhulzen geen slachtoffer (Algemeen Dagblad)
  • 10 september 2019, Alexandrium. Kogelgaten tot aan overkant Poolsterplein: ‘wonder dat niemand gewond raakte’ (Omroep Rijnmond)
  • 12 september 2019, ‘s Gravendijkwal. Ruzie in Rotterdam loopt uit de hand: vier mannen beschoten (Hart van Nederland)
  • 21 september 2019, Papendrechtstraat. Schoten gelost in Papendrechtstraat, meerdere hulzen gevonden (Omroep Rijnmond)
  • 29 september 2019, Nieuwe Binnenweg. Drie aanhoudingen voor schietpartij Nieuwe Binnenweg (Politie)
  • 18 oktober 2019, Schieweg. Rotterdamse sauna beschoten, dader gevlucht (Omroep Rijnmond)
  • 24 oktober 2019, Mathenesserdijk. Gewonde na schietpartij in Rotterdam spoorloos (Telegraaf)
Kopfoto: Op de sterfdag van mijn moeder met de familie naar de Euromast en een mooi Rotterdams plaatje geschoten met tram en politieboten. Overigens is het in de provincie niet veel veiliger. Mijn nichtje kan niet buitenspelen omdat criminelen elkaar in de straten beschieten en achtervolgen tot aan het politiebureau. Zelfs boeven houden van de politie.

En Dan Beginnen Je Buren een Wietplantage

Net op tijd. Nadat de nieuwe buren dagenlang bouwmaterialen en mysterieuze dozen het gemeubileerd verhuurde appartement binnendragen, komt eindelijk de aap uit de mouw. Hiernaast is een wietplantage in aanbouw.

Eind vorig jaar is het appartement hiernaast verkocht. Blijkt dat de nieuwe eigenaar er niet zelf in gaat wonen, maar verhuren. Ik betaal dik 700 ex. De buurman besluit het te meubileren en er EUR 1595 voor te vragen. Dat werkt natuurlijk niet in een slaperige buitenwijk. Er reageert nauwelijks iemand.

Begin van de maand (maart) is het verhuurd, twee Chinese studentes, die contant betalen. De meeste mensen zijn verbaasd als iemand EUR 3000,= contant neerlegt, maar de eigenaar is waarschijnlijk een beetje ongerust en met de bankjes voor zich, blij dat na lang wachten, de dollartekens eindelijk zichtbaar worden.

De mysterieuze klusbus

Begin van de week komen mijn nieuwe buren eindelijk. Een grote huurbus, waaruit een oneindige stroom bruine dozen volgt. Beetje raar als het gemeubileerd verhuurd is, maar OK. Later die dag komt het busje nogmaals terug en dit keer betreft het een lading gipsplaten, elk ruim twee meter lang en een grote hoeveelheid balkjes. Normaal maak je daar een scheidingswand van. Ik schat dat die eerste lading genoeg is voor 20 meter – enkelzijdige – wand. Da’s raar en ik trek de deur open. Helaas, de meneer die zich achter de deur verschanst, spreekt geen Nederlands.

Ooit gehoord van gipsplaten voor een nieuwe vloer? In een gemeubileerd huis?

Een half uur later gaat de bel. Een ander Aziatische man en zijn vriend staan voor de deur. “Vloer is niet goed” – er ligt prima laminaat – “en iek ga doe de ver’anging, daarom giepsplaten en iet balkiejes.”

Als handige klusser gaan er meteen allerlei alarmbellen rinkelen. Dat verhaal slaat helemaal nergens op. Ooit een vloer opgehoogd – met gipsplaten en balken – zonder alle deuren van onderen af te zagen? In een absurd duur “gemeubileerde” woning?

‘s Ochtends had een van de buren mij al gebeld met de vraag of er in die eindeloze stroom van uniforme bruine dozen misschien vuurwerk zit. Dat heb ik gelukkig nog goed. “Vuurwerk valt deze tijd van het jaar geen geld aan te verdienen, lijkt me sterk. Daarnaast zijn de dozen daarvoor te zwaar.”

Toch klopt het niet en aangezien de politie je beste vriend is, besluit ik melding te maken. Achteraf begrijp ik dat de halve flat verbaasd is, maar daar blijft het bij. De volgende ochtend om negen uur staan de nieuwe bewoners, ik tel in totaal vijf Aziatische mannen en een dame, weer met de bus voor de deur. Nog een lading dozen en gipsplaten, wat moet je ermee, denk ik. En een paar uur later weer. Koffie gedronken met de buren en gezegd: “laten we het telefoontje van de wijkagent maar even afwachten.” Dat kwam nooit.

Op dag drie, het is inmiddels donderdag, hetzelfde verhaal. Iets na negenen duikt het huurbusje weer op. Nog meer uniforme dozen en bouwmaterialen die uitgeladen worden. De flat-Whatsapp explodeert zowat. Nog steeds niks van de wijkagent gehoord. Terwijl ik het hele geval overpeins, komen rond de lunch de driftige verhuizers voor zeker de zesde keer langs. Negentig meter vloer oppervlak en 2,6 meter hoog, is het huis dan onderhand niet maxi-mega tsjokvol?

Voor de zekerheid heb ik de afgelopen dagen wat foto’s gemaakt, gezichten, kentekens en wat er zoal uit de bus komt. Ineens kijkt een van de mannen omhoog en ziet mij. Hij reageert raar. Een minuut later loopt een ander langzaam achteruit – pas op voor de trottoirband! – telefoon aan zijn oor, terwijl hij stug omhoog kijkt. Hij moet zijn nek bijna verrekken. Dat klopt duidelijk niet. Vanaf dat moment blijven de mannen schuldbewust naar boven gluren. Sterker nog, ze vertonen bijzonder schichtig gedrag. Als een van de buren thuiskomt, gaan de deuren van de bus snel dicht. Wanneer de volgende bewoner op de fiets vertrekt, zetten ze de auto voor de zekerheid in het parkeervak. Pas als de kust veilig is, rijden ze zover achteruit dat ze bijna tegen de gevel knallen en gaan lossen. Natuurlijk koekeloeren de verhuizers de hele tijd omhoog. Er is geen betere manier om schuld te bekennen. Na een half uur is de bus leeg, ondertussen verwonder ik mij over de matrassen die zorgeloos op het wegdek rondslingeren. Dan gebeurt er iets vreemds. Twee mannen stappen in het busje, rijden weg en parkeren achteruit op de hoek van de straat. Rustig een sigaret rokend, wachten ze een half uur totdat twee anderen verschijnen, om vervolgens gevieren te vertrekken.

Officiele stilte

Al die tijd niets gehoord van de politie. De doodse stilte is waarschijnlijk te wijten aan mijn meldingen twee jaar eerder. Er is iets raars aan de hand in onze flat. Een groot gedeelte van de bewoners slaapt slecht en de verwarmingsbuizen, zelfs in de badkamer – ik woon op de een-na-bovenste verdieping – zijn altijd heet. Veel contact over gehad met de politie, maar het mysterie van de lage tonen is moeilijk oplosbaar. Ik vermoed dat de politie daarom mijn melding prioriteit nul heeft toegekend. De agenten horen overigens ook een duidelijke bromtoon. Die is niet afkomstig van de de wietplantage, die is nog in aanbouw, maar dat kun je pas achteraf concluderen.

Dat zijn geen mislukte luidsprekers maar delen van het ventilatiesysteem. Prima vloertje overigens.

Allemaal leuk en aardig, maar ondertussen klopt dit niet en het moet opgelost worden. Ik benader de verhuurder met de vraag om mijn politiemelding aan de VVE door te sturen. Jarenlang slecht slapen door onoplosbare overlast zorgt ervoor dat je niet helder denkt. Gelukkig suggereert de verhuurder – ze zijn best OK, serieus – om de melding ook naar de verhuurmakelaar te sturen. Dat heeft resultaat. De eigenaar staat binnen 30 minuten op de stoep. Het voordeurslot blijkt inderdaad vervangen, tegen de uitdrukkelijke regels van het huurcontract in. Inmiddels is ook de politie gearriveerd, maar een duidelijk beeld van wat er achter de voordeur gebeurt, ontbreekt. Nadat de hulp-officier de eerdere toestemming om de woning binnen te treden, intrekt, verlaat de politie twee uur later het pand.

De eigenaar besluit desondanks een slotenmaker te bellen en de woning te betreden. In het ergste geval wordt het moddergooien in de rechtbank. Een van de sterkste elementen in het Nederlands recht is de privacy in de eigen woning. Zowel politie als verhuurder moeten zeer goede gronden hebben om zonder toestemming naar binnen te gaan. Ondanks dat de slotenmaker voortvarend te werk gaat, duurt het best even voordat het slot uitgeboord is. Toch wil de deur niet open. Tegenwoordig zijn er grendels voor de binnenkant die je op afstand kunt bedienen, maar niet dit keer. Nadat de eigenaar de deur ingebeukt heeft – er is inmiddels een trio nieuwe agenten gearriveerd – blijkt dat er aan de binnenkant nog een schuif op de deur zit. Ook wacht er een eenzame dame op de bank.

Je hoeft maar drie seconden rond te kijken en de conclusie is duidelijk: de woning wordt omgebouwd tot wietplantage. Gelukkig zijn we er op tijd bij. Ondanks dat er potten voor 400 planten worden aangetroffen, is de boel nog niet in bedrijf. Natuurlijk kijk ik even binnen en word prompt door een agent weggestuurd. Geeft niet, ik heb al foto’s gemaakt. Ik was op zijn “Njet” voorbereid.

Na een week vol vragen, ben ik blij dat het opgelost is. De eigenaar bazelt wat over de luxaflex van EUR 4.000 die er gelukkig nog hangen. Helder denken is duidelijk niet zijn sterkste punt. Die dingen zijn op maat gemaakt, wie heeft daar wat aan? Waarom je in een gemeubileerde woning overigens luxaflex van bladgoud ophangt, terwijl je eettafel maar twee stoelen heeft, snap ik niet.

Vage Verhuurder

Er is sowieso iets schimmigs aan het hele verhuurverhaal. Tegen diverse nieuwsierige bewoners die hem tegenkwamen, vertelde de eigenaar dat hij en zijn vriendin hier kwamen wonen. En dat duurde maar en dat duurde maar. Het is blijkbaar nooit de bedoeling geweest. Op de dag van de ontdekking hoort een van de buren hem aan de telefoon spreken over probleempjes met “het kamertje” dat hij verhuurt. Hallo, we zijn hier niet op oud-Katendrecht.

Complimenten voor de agenten. Nadat de situatie duidelijk was, hebben ze zeer doortastend opgetreden.

Waarom lieg je over een investering van twee ton? Het is knap dat je op zo’n jonge leeftijd zoiets voor mekaar boxt. Ben trots! Ondertussen brengen de dollartekens in zijn ogen, de mensen die hier wonen, in onmiddelijk gevaar. De meterkast was al opengeschroefd. Geloof mij, aftappen is niet moeilijk. Het enige wat je ziet is installatiedraad, twee massief koperen leidingen waarmee je los kunt, zolang je er maar niet aan likt. Dat mensen niet betalen voor hun electra is vervelend, brandgevaar is veel pijnlijker als het fout gaat.

Als je goud geld vraagt voor een “min of meer” gemeubileerde woning, moet je geluk hebben. Blijkbaar zat het een beetje tegen. De prijs was al met EUR 200 verlaagd. Als er dan iemand met contanten op de proppen komt, negeren sommige “investerings-professionals” hun gezonde verstand. Ach, als de boeltje affikt, is het de ver-van-hun-bed show. Gecombineerd met een leuk centje op de bank, slaapt dat vast zalig. Lekker he, geld verdienen vanuit je eigen veilige bed?

Tegenwoordig is een huis huren moeilijker dan kopen. Ik moest minimaal vier keer de maandhuur verdienen en een arbeidscontract hebben voor onbepaalde tijd. Laten we eerlijk zijn, de gemiddelde student zwemt niet echt in het geld. En een vaste betrekking die goed betaalt? Daar studeren ze toch voor? Sorry dat ik het zeg, maar het gevoel dat je veiligheid word opgeofferd voor andermans droom der pecunia, iemand die veilig droomt in zijn eigen bedje – hopend dat hij letterlijk, al slapend rijk wordt – is niet plezant. Zoals gezegd, dit is de ver-van-mijn-eigenaren-bed show.

Na afloop is iedereen nieuwsgierig en hebben ze allemaal wat gezien. Helaas is de enige die melding bij de politie heeft gedaan, de persoon met een kruisje achter zijn naam. Het zal allemaal wel. Dit probleem is opgelost. De CV buizen lopen bij ons langs de muren en ik woon op de een-na-bovenste verdieping. Nadat de politie voor de deur staat, zijn voor het eerst in tijden de buizen in de badkamer koud. Da’s vast geen toeval. Geen zorgen, sinds “het gevaar” geweken is, zijn ze weer heet. 24/7. Volgende oplossing!

Overpeinzingen

Als op de eerste dag boef en een van zijn vrienden voor de deur staan om “uit te leggen” dat de gipsplaten en balkjes voor de vloer zijn, komt het bijna tot een handgemeen. De kans is 50/50. Zij liegen. Ik weet dat. En zij weten dat ik het weet. Geen Nederlands spreken en dan wel hoi zeggen als ik het gesprek met datzelfde woord beeindig? Met dat soort lui heb ik nul medelijden. Helaas ontspringen ze waarschijnlijk de dans.

Boef 1 tegen boef 2: “Wedden dat als we aan de overkant op de hoek van de straat parkeren, niemand doorheeft dat we wachten?”

We weten allemaal dat opsporingsinstanties vooral het laaghangende fruit plukken. Dat is misschien leuk voor de misdaadstatistieken – en je bonus – maar meer voetsoldaten in de gevangenis en niet hun bazen maakt Nederland niet veiliger. Integendeel.

Toen de deur werd geforceerd, zat er een eenzame dame op de bank. Het hele verhaal heeft vier uur geduurd. Gebel, geboor en gebeuk en al die tijd kan ze niet weg. Ongetwijfeld heeft ze opdracht alleen voor bekenden open te doen. Misschien is mevrouw het meesterbrein achter de operatie. Het kan ook goed zijn dat ze een illegale immigrant is, die beter doet wat haar gezegd wordt, of haar familie thuis zal bloeden. Wat ook haar rol is, ze heeft haar plicht vervuld. De boeven zijn op tijd gewaarschuwd en ik heb ze nooit meer gezien. Ik zal wel een watje zijn maar toch voel ik medelijden met die eenzame dame. En daarmee laat ik meteen merken niet voor de misdaad geschikt te zijn. Boevenvanger daarentegen…

Heibel Om Een Handdoek In Herat (5/7)

Chisht – Herat – Mazar-i-Sharif (04 – 07 augustus)

Waarin GJ zich in terug in Iran waant, zich opwindt over de Nobelprijs voor de vrede en een schone handdoek krijgen ongebruikelijk moeilijk is.

Als een dief in de nacht

Rond half vijf ’s morgens word ik wakker van iemand die een bijzonder felle zaklamp in mijn gezicht schijnt. De militaire politie wil ons zo snel mogelijk weghebben uit Chisht in verband met de Taliban. Dankzij Hollandse nuchterheid en de Britse ‘stiff upper lip’ duurt het nog tot kwart voor zes voor we daadwerkelijk vertrekken. Het eerste gedeelte van de weg is bijzonder slecht, maar in de loop van de dag veranderen de bergen langzaam in een vlakte en wordt de rit is minder oncomfortabel. Ik zit opgevouwen voorin tussen twee anderen met mijn voeten op de licht oververhitte transmissie, maar ik moet niet zeuren, veel mensen in Afghanistan moeten alles lopen.
Continue reading

Mooie moskeeën in Mazar-i-Sharif (6/7)

Mazar-i-Sharif – Balkh – Maimana – Andhkoy – Mazar-i-Sharif (07 – 10 augustus)

Waarin GJ de moeder aller angsthazen ontmoet, nog meer moskeeën bezoekt en er een econoom wordt gezocht.

Het kon natuurlijk niet uitblijven, ik heb weer last van mijn maag en absoluut niet omdat ik te gulzig kebab heb gegeten. ‘s Ochtends om half vier word ik wakker. Het is weer feest in mijn buik: “Delhi Belly”. Waarschijnlijk een combinatie van de hitte en het eten van gisteravond. Tot mijn schrik zie ik dat ik in Bamyan al een heel doosje paracetamol naar binnen heb gewerkt. Toch zieker geweest dan ik dacht. Het blijft een briljante uitvinding dat paracetamol. Als je in Afghanistan bent kun je jezelf niet laten afleiden door zoiets onbenulligs als diarree en ik wil veel zien en doen, dus ik probeer nog twee uurtjes te slapen.

Continue reading

Heelhuids in Holland (7/7)

Mazar-i-Sharif – Salang – Kaboel – Dubai – Rotterdam (11 – 17 augustus)

Waarin GJ kabaal in Kaboel maakt, heelhuids in Holland terugkomt (en zijn nichtje bijna lukt wat de Taliban niet is gelukt), maar vooral Mam mist.

Mam

Vandaag is een waardeloze dag. Het is 11 augustus 2014. Het is het precies een jaar geleden dat mam overleed. Op zo’n moment besef je hoeveel je iemand mist en hoeveel ze voor je betekent. Ik herinner me Moederdag nog in mei. Ik heb me de hele dag bezig gehouden met de schuur opruimen, ik was zo onaanspreekbaar dat ik iedereen het liefst uit de weg ging.

Gelukkig heb ik gisteravond een berichtje naar Nederland kunnen mailen dat mijn telefoon nog in Kaboel ligt en ik niet weet of ik kan mailen, dat lukt inderdaad niet. Wel heb ik een kettinkje met een Maria medaillon meegenomen en de hele dag gedragen, jaren geleden van Mam gekregen. Haar voornaam is ook Maria. Geen idee wat de Afghanen er van denken, maar eerlijk gezegd vind ik dat voor een keer absoluut niet belangrijk.

Continue reading

Egypte: het archeologische pretpark (2/2)

Alhoewel ik denk dat bijna iedereen, behalve ik, al eens in Egypte is geweest, denk ik niet dat veel mensen met de veerboot vanuit Soedan Egypte binnenkomen. Nadat de boot was afgevaren en wij onze eersteklas hutten hadden gevonden gingen we aan het avondeten. Omdat ook wij het eigenlijk wel hadden gehad met bruine bonen bestelde Johnny en ik voor slechts twee Amerikaanse dollar een upgrade. Daar hebben we spijt van gehad.

egypt_en_soedan_01

Continue reading