Het Noordzee – Net Niet – Jazz Festival 2024

Is het nou echt zoveel gevraagd een beetje jazz op een jazzfestival? En nee, dat vraag ik niet voor een vriend.

(Op zoek naar het verslag van vorig jaar? Klik hier voor North Sea Jazz 2023: het Heetste Muziekfeest van Nederland)

Zaterdag wordt het nog niet de helft qua temperatuur van wat het vorig jaar was. Niet dat ik daarom vrijdagnacht zachtjes in bed lig te huilen. Geen idee of het van verdriet of blijdschap is. Gelukkig heb ik een stapel hoofdkussens dus ik pak eens per half uur een droge. Nee, GJ heeft net de North Sea Jazz-app voor de eerste keer geopend voor de editie van 2024. Als je de app kent, zou je vermoeden dat ik daarom huil. Nee, niet daarom ondanks dat het een gruwelijk gedrocht is. Ze zeggen dat jazz moeilijk toegankelijke muziek is – valt wel mee hoor – en dat de programmeur daarom dacht laten we de app maar zo onbruikbaar mogelijk maken. Om beter aan te sluiten bij de belevingswereld van de gemiddelde jazzliefhebber. Waarschijnlijk dezelfde programmeertalenknobbel die een decennium geleden de knoppenbalk in Microsoft Office om zeep heeft geholpen. Jullie dachten dat ik naar de knoppen ‘helpen’ ging zeggen he? Daar is ook niemand beter van geworden, OK, behalve misschien Google dan.

Nee, GJ ligt stil op zijn kussen te huilen omdat hij nauwelijks iets herkent in de line-up van zaterdag. Mijn verdriet kun je op twee manieren uitleggen, tranen van geluk omdat er zoveel muziek is om te ontdekken of van verdriet omdat ik nooit alle muziek in de wereld kan luisteren. Kies zelf, maar voor je doet, onthou dit wordt geen vrolijk verhaal. Ik maak het de lezers graag makkelijk.

De volgende ochtend sta ik op, toch wel vrolijk want het is NSJ-day. Als ik op mijn telefoon kijk ben ik blij. Vandaag geen 37 graden zoals vorig jaar maar 15 is ook wel mager voor hartje zomer. Betekent niet dat ik in lange broek naar NSJ ga, kom op zeg! Eerst even langs Bazaar voor het traditionele NSJ ontbijt. Het is twee uur ’s middags. Onze CEO [chief entertainment officier] en zijn broer zijn er al en we babbelen voluit over voetbal en onderwijs. Na het ontbijt maken we ons klaar om ons bij de jaarlijkse fietscolonne richting Ahoy te voegen, inmiddels net zo’n traditie als het ontbijt. Alleen, er is helemaal geen colonne. Een paar verdwaalde oranje stamppotaangedreven fietsen en wat geel-blauwe OVtweewielers. Waar is iedereen? Eenmaal op Zuid val ik ergens ter hoogte van club Now & Wow – waar anders? – bijna van mijn fiets. Een enthousiast Duitssprekend stelletje heeft wel heel erg veel zin in wat gaat komen. Hij staat naast mij voor het stoplicht te wachten en doet ‘vroem vroem’ terwijl hij op z’n OV-fiets zit. Als hij mij ziet lachen, schiet hij zelf ook in de lach. Dat komt wel goed. Eenmaal bij Ahoy is het vrij rustig bij de fietsenstalling. We krijgen geen nummertje om onze fiets. Zijn ze eerder vanmiddag mee gestopt omdat het zo druk was. De logica daarvan ontgaat me. Gelukkig komen we vlot door de ticketcontrole. Weten jullie nog mijn eerste Noordzee Jazz Festival jaren geleden? GJ ging niet, kaartje kwijt. Sindsdien laat ik de kaartjes maar aan onze CEO over. Moet die niet zijn telefoon vergeten na het ontbijt. Komt hij gelukkig achter voordat we op de fiets stappen.

Vervolgens de tassencontrole. Het flesje water mag alleen mee naar binnen zonder dop. Iedereen weet dat je een extra dop in je portemonnaie of sok moet stoppen. Flesje weggegooid maar eenmaal binnen haalt mijn dubbele voornaamgenoot een bidon van driekwart liter uit zijn tas. Die mag wel mee naar binnen. Is dit een samenzwering? Vervolgens blijken ook nog de garderobes dicht te zijn, drie kwartier na aanvang van het festival. Alles in een kluisje voor zeven euro. Zullen ze wel express doen denken wij. Alleen vervelend voor degenen die later komen. Ahoy heeft vast geen 30.000 kluisjes. En dat is samenzwering nummer twee. Bij drie samenzweringen mag je bingo roepen maar of het zover komt?

We lopen eerst een rondje over het festivalterrein. Half vier en het voelt erg leeg. Nog niet eerder meegemaakt. Even de centrale hal in. En meteen is mijn festival verpest. Op Curacao is ook een NSJ[tje], een kleintje met slechts drie podia. Je kunt een selfie maken en twee kaartjes daarvoor winnen. Alleen wij zijn met z’n drieen en voor de verandering blijf ik plakken op de foto. Nee, dat is niet het probleem. Jennifer Hudson komt naar NSJ Curacao. Volgens mij moet je eerst naar Rotterdam voor je naar Curacao mag. Dit komt niet meer goed. En Aloe Blacc, Seal, Gregory Porter en Marc Anthony gaan ook naar het eiland. Zelfs Gladys Knight treedt op. Die snapt het tenminste. Haar heb ik een paar jaar geleden hier op NSJ gezien en het was geweldig, tegen nog een keer zeg ik geen nee. Lizz Wright staat wel op mijn lijstje voor vandaag dus daar kan ik mee leven. Nog wel, want ik ga haar niet zien. En Joss Stone heeft blijkbaar geld nodig want ze is zowel in Rotterdam als Curacao. Voor ons is ze vanavond de afsluitende act. Ben benieuwd.

Ondanks dat het buiten vrij leeg is, kom ik de tent waar heel zomerse muziek speelt niet in. Bomvol. Dan maar even de Maas in. In die zaal treedt bluesmuzikant Christone ‘Kingfish’ Ingram op. Blues is absoluut niet mijn ding maar deze artiest is geniaal. De zaal gaat plat – en terecht. En dan moet Christone ‘Kingfish’ Ingram nog echt losgaan. Plotsklaps duikt de gitaarvirtuoos op tussen het publiek met iemand die gedienstig achter hem loopt met een lampje. En wat heeft hij er zin, het publiek wordt knettergek. Er is geen betere muziek dan livemuziek. En ineens loop ik onze CEO tegen het lijf die net zo staat te genieten als ik. Dubbele-Voornaam twee zijn we wel kwijt. Die zit vast in de andere zaal te wachten op Anouk. Toen ik hoorde dat zij optrad, moest ik me wel even achter mijn oren krabben, maar ach, wat heb ik er verstand van. De CEO en ik verlaten de zaal tijdens het concert om naar de andere hal te gaan voor Anouk, wat een ongelofelijke domme keuze. In de app – ja hij werkt nog – staat dat Anouk iets met filmmuziek gaat doen, samen met het Metropole Orkest. Als ze opkomt, begint ze met een Nederlands liedje. Ik ken het niet, net als blijkbaar de meesten in de zaal. Geen geweldig begin. Weinig recencies tegengekomen in de kranten dit jaar. Die in Trouw is nogal zuur en jammert een beetje politiek correct maar een kreet maakte me aan het lachen: de ziekte van Adele. Altijd gedacht dat de Ziekte van Adele gaat over haar onblusbare verlangen om iedere nieuwe relatie die ze heeft te saboteren zodat ze nog meer zielige liefdesliedjes kan schrijven. Niets is minder waar. De Ziekte van Adele betekent dat je niet zingt maar eindeloos staat te kletsen op het podium. Nou, daar kan Anouk ook wat van. Niet al te samenhangend en ze heeft zich duidelijk grondig voorbereid. Hoe weet ik niet precies, misschien een fles wodka, kunnen ook een paar van die pilletjes zijn geweest waar iemand thuis zo’n vrolijk lachend geel gezichtje op gedrukt heeft. Enfin, ze ratelt en ratelt maar door. Blijkbaar wordt er veel over haar geschreven. En? Wat wel vervelend is, is dat de rockzangeres verwacht dat iedereen daarvan op de hoogte is, ook mensen die geen ‘sociale’ media gebruiken.

Christone ‘Kingfish’ Ingram tijdens North Sea Jazz 2024

Anouk tijdens North Sea Jazz 2024

Anouk is zelf geloof ik nogal onder de indruk dat ze op NSJ staat. Als reden geeft ze op dat het prestigieus is. Nou dan moet je wel wat beter je best doen. Anouk heeft een fantastische stem maar de repertoirekeuze is niet optimaal vanavond zullen we maar zeggen. Dan begint ze over racisme. Anouk is absoluut geen racist, zij was een van de eersten die openlijk zei dat zwarte piet weg moet, maar hoe en wat ze vertelt over het onderwerp, alsof je met een Ferrari tegen een titanium muur knalt. Het is zo belangrijk, bereid het dan voor. Adel verplicht. Soulzangeres Shirma Rouse trad de avond ervoor op met het orkest van de luchtmacht in een ode aan Aretha Franklin. Met mijn ogen dicht durf ik te zeggen dat het geweldig was. Vanavond doet ze achtergrondzang voor Anouk. De rocker prijst haar optreden en harde werk om te verzanden in goedbedoeld gereutel over racisme. Niemand op het podium of in de zaal weet wat je ermee moet. Beter was geweest om Shirma Rouse naar voren te halen en samen een nummer te zingen. Onze CEO en ik hebben het meer dan een half uur volgehouden, GJ merendeels mijmerend over een optreden van Shirma Rouse met Jennifer Hudson, waanzinnig idee. Dan vluchten we naar buiten. Waar vorig jaar bij 37 graden de Belgen van Naft stonden – beste act van 2023 – treedt nu de Insomnia Brass Band op. Daar krijgen we dansles, iets wat GJ nog immer nodig heeft. Heerlijke muziek waardoor ik Andre 3000 [Outkast] mis maar dat is de charme van het North Sea Jazz festival. Je wandelt gewoon overal binnen en valt vanzelf met je neus in de boter. Ook Meshell Ndegeocello gaat aan mijn licht-beboterde reukorgaan voorbij. Geen zorgen er is zoveel. We lopen gewoon binnen en zien wel. Swan, de Nederlandse soul en R&B band willen we graag zien. Vergeet het maar. Het thema van NSJ 2024 is gesloten deuren, niet voor vrouwelijke artiesten, maar voor ons de betalende bezoekers. Geen idee wat er met de programmering is gebeurd maar keer op keer stoten we ons neus, de hele dag lang. Gelukkig is inmiddels wel de garderobe open, drie uur na aanvang, als onze spullen veilig in een kluisje liggen. Geen touw aan vast te knopen. Na nog een of twee keer niet binnen te kunnen en Ahoy van a tot z doorgelopen te hebben, stappen we de eerste beste deur binnen waar geluid uitkomt. Het blijkt een gouden greep. Vanaf de tribunes genieten we uit volle teugen van Ibrahim Maalouf. De recensent van Trouw vind het helemaal niks, lees ik achteraf. Is niet ingewikkeld en saai genoeg ofzo. Ach, meneer wordt dan ook betaald om zure stukjes te schrijven. Ik doe het gratis. Maar wat een heerlijk optreden van de Frans-Libanese trompetist zeggen de CEO en ik tegen elkaar. Blijkt dat die andere meneer met dubbele voornaam ook in de zaal zit. Da’s mooi want dan kunnen we allemaal tegelijk gaan eten, hadden we vorig jaar afgesproken nadat we elkaar zoveel kwijt waren geraakt. Nou ja, samen eten. Ik ga in de rij staan terwijl de rest drinken haalt en een zitplek regelt. Drie kwartier later dien ik op. Wat in tien minuten op is. En we gaan weer op weg, vastberaden om de rest van de avond gezamelijk rond te struinen.

Insomnia Brass Band geeft dansles tijdens North Sea Jazz 2024

Ibrahim Maalouf speelt de zaal plat tijdens North Sea Jazz 2024. De recensent van Trouw vindt het platvloers vermaak. Ik heb genoten.

Ik wil graag naar John Scofield en Dave Holland uit het klasje van Miles Davis. Wie zei dat er geen echte jazz meer is op NSJ? Ook deze zaal zit ruim voor aanvang al bomvol. Grappig want dit is toch echt van die ploink ploink jazz. Twee heren op leeftijd op het podium en de muziek is niet zo luid. Des te meer reden om er doorheen te kleppen of op Funda te kijken, echt waar. En waarom de gemiddelde man boven de 50 eerst het lampje aan de achterkant van zijn telefoon aandoet om vervolgens door zijn berichten te scrollen is mij een raadsel. Heb het tig keer gezien op NSJ. Twintigers van nu: het is nooit te laat om je ouders mee te nemen naar de psychiater. Dubbele-Voornaam Twee is vrij snel afgehaakt en onze CEO niet veel later. Uiteindelijk hou ik het ook voor gezien, ik kom voor de muziek, niet voor het gekakel van wildvreemden zonder manieren. Wel mooi, diverse mensen zijn op de grond gaan zitten. Voor mij staan de heren in een cirkel om hun dames en achter mij liggen twee meiden op de grond te luisteren. Je denkt dat ze slapen maar ze applaudiseren iedere keer als eerste. Ook dat is liefde voor muziek. Als ik de zaal uitloop schrik ik me een hoedje, een enorme rij tot diep in de centrale hal, de zoveelste. Wat is er aan de hand NSJ? Inmiddels is de temperatuur dramatisch gestegen, exclusief en alleen binnen dit jaar. GJ loopt even naar buiten voor wat frisse lucht. Op de een of andere manier is er op het Congoplein altijd wat leuks te beleven. Yin Yin is een band uit Limburg met een supergaaf eigen geluid doorspekt met Aziatische invloeden. Het zijn ware festivalbeesten en je kunt geen seconde stil blijven staan. Tip voor volgend jaar: Naft en Yin Yin samen op een podium. En een paar graden warmer. Achteraf blijken dat ook Dubbele-Voornaam Twee en onze CEO op het plein van Yin Yin genieten.

John Scofield en Dave Holland tijdens North Sea Jazz 2024

Ondanks dat ik gisteravond in mijn bedje lag te huilen heb ik toch een soort van programma samengesteld. GJ wil naar Lizz Wright maar ook dat gaat niet gebeuren, weer sta ik voor een bomvolle zaal. Nou kun je zeggen: er is altijd NSJ Curacao in augustus [1] maar hoeveel geduld denken jullie dat ik heb. Nul als het op muziek aankomt. Wat een teleurstelling, NSJ 2024 is erg rommelig. Niet alleen dat de echt grote namen lijken ook te ontbreken. Volgens de officiele festivalpropaganda is dat omdat het festijn zich weer op haar kernwaarden wil herorienteren ofzo maar ik zeg dop, ik heb je. Het is gewoon een kwestie van geld. Dit is goedkoper. En concertorganisator Mojo is nou niet echt een liefdadigheidsinstelling. Enfin, huilend loop ik buiten op het festivalterrein rond. Het valt niemand op want we zijn allemaal diverse malen buitengesloten vandaag. Iedereen heeft tranen van verdriet. Tems staat ook nog op mijn lijstje maar dat overlapt met Lizz Wright. Ach, daar klop ik waarschijnlijk ook op gesloten deuren. Dan loop ik Dubbele-Naam Twee en onze CEO tegen het lijf. Wat hun verhaal is weet ik niet meer precies – je gelooft toch niet echt dat ik dit op zaterdagavond tijdens het NSJ schrijf – misschien ook voor dichte deuren gestaan, wie weet. Straks met z’n drieen naar Joss Stone, ben benieuwd. Ik wil ook nog naar Corinne Bailey Rae die net iets eerder begint. De heren beloven een plaatsje voor me vrij te houden.

Corinne Bailey Rae tijdens North Sea Jazz 2024

Als ik richting zaal loop, hoor ik iemand zeggen: zou ze haar hits spelen? GJ weet maar van een bekend nummer van de zangeres, Put Your Records On uit 2006. In de app staat duidelijk dat ze haar nieuwe album Black Rainbows gaat presenteren. OK, redelijk vers dan want de plaat is al bijna een jaar oud. Gelukkig kun je deeltijdjazzliefhebbers alles wijsmaken. Bailey Ray is geinspireerd door een tentoonstelling over ‘Black History’ [zwarte geschiedenis] en schrijft daarom nummers over slavernij, spirituele schoonheid, overleven, hoop en vrijheid. Dat resulteert in 2023 in haar vierde studioalbum. Black Rainbows is een artistiek succes en een muzikale achtbaan. Anouk wil graag een wilde zijn, Corinne Bailey Ray is het met snerpende gitaren tijdens de tweede track en niet zo zachtjes ook. Niet echt North Sea Jazz en stiekum had ik op wat anders gehoopt dus tijd voor Joss Stone. Dat is anders, heel anders, 80-plus [8] anders, althans zo voelt het.

Joss Stone tijdens North Sea Jazz 2024. Aan de kleuren te zien zijn we bij het reggaeblok aanbeland.

Blijkbaar zou Emile Sande de zaterdagavond afsluiten maar die moest verstek laten gaan en is het Joss Stone geworden. Ik weet niet in welke vijver de programmeurs hebben zitten vissen maar Corinne Bailey Ray, Emile Sande en Joss Stone is toch vooral meer van hetzelfde gesmaak, bezien vanaf mijn unieke abstractieniveau. Heel apart. Eigenlijk denk ik dat Joss Stone dat zelf ook wel weet. Ze komt op en het publiek reageert lauwwarm. De meeste staan in de zaal zonder zelfs maar enige verwachting. Soort van Pavlov-reactie. He die naam ken ik dan zal het wel wat zijn. Soms moet je niet al te hard vertrouwen op je eigen smaak. Probeer eens wat nieuws, je trekt toch ook iedere dag een schone onderbroek aan? Oeps sorry, dat in- en uitlopen viel dit jaar een beetje tegen tijdens NSJ. Betekent niet dat je geen schone onderbroek kunt aantrekken maar dat terzijde. Waar Stone mee opent weet ik niet meer maar het maakt weinig indruk. Dan een teaser van een seconde of twintig van haar enige echt bekende nummer You Had Me. Dan gaat het alarm keihard af bij mij. Dat nummer komt toch wel, waarom zou je? Klinkt als een onzekere artiest. Doodzonde want Joss Stone is een kanjer. Accepteer wat serieuze begeleiding en je zang droogt ieders tranen de rest van je leven. Talent is een geschenk en dan begint het harde werk. In plaats daarvan dreutelt Joss Stone iets over dat stoned zijn goed is en ze hoopt dat de helft stoned is. Ze is pre-Boomer zullen we maar zeggen. Ach, Anouk en Joss Stone, wie nou bij wie in de leer kan geen idee maar laat dat intieme huiskamerconcert van het duo maar zitten. Vervolgens gaat ze over op reggae dat klinkt als huismerkcola waar van die gele tekenfilmfiguren, Minions genaamd, de bubbels uit hebben gesloopt, bah gewoon. Het tempo gaat omhoog en onze Chief Entertainment Officier stoot mij aan. Dat is toch een bekend nummer? Klopt helemaal, Teardrops van Womack & Womack. Tranen hier tranen daar, tranen op de dansvloer [jazzvloer dit keer?] we komen er vandaag niet vanaf. Wel een heerlijke plaat van het echtpaar Womack. Overal een hit in 1988, behalve thuis bij de Womacks in de USA. [5] Stone heeft het in 2012 opgenomen voor haar album The Soul Sessions Vol. 2. Daarom zingt ze het. Nogmaals, Joss Stone is een fantastische zangeres maar iemand moet haar bij haar oren grijpen, terugsturen naar die microfoon en zeggen: je bent een grote meid met enorme liefde voor muziek, nou ga je het voor het echie zingen. Dood- en doodzonde.

Stone is niet alleen zangeres maar ook moeder. Ze kan uren over haar dochter praten maar gelukkig lijdt ze niet aan de ziekte van Adele dus disco wordt het. Omdat haar kleintje daar zo van houdt. OK, niet vragen wat Teardrops dan is, gewoon luisteren en afwachten. Inmiddels koester ik een sprankje hoop, nee niet vanwege dat disco ding maar door de warmte die ik in Joss Stone’s stem hoor als ze het over haar dochter heeft. Dat kan ze moeiteloos overbrengen naar haar muziek maar zal ze het ook doen? Beetje het Nederlands Elftal, talent genoeg maar dan? Het discoblokje begint met dertig seconden van Patrice Rushen’s Forget Me Nots [Vergeet me niet]. Moet je niet tegen Will Smith zeggen. Omdat ik de roddelbladen bijhou weet ik dat hij en zijn vrouw Jada Pinkett Smith een open relatie hebben. En hoe dat ging? Ik denk dat het hem meegedeeld werd door zijn vrouw. Forget Me Nots is een heerlijke plaat en dat weet Will Smith ook als hij Men In Black opneemt. Het basslijntje wat je eronder hoort is van Forget Me Nots. Kan zijn dat je de film Men In Black nooit gezien hebt en daarom het nummer niet gehoord hebt, maar maak je geen zorgen. Ook George Michael gebruikte het voor Fastlove [1996]. Op zich een leuke keuze maar waarom zo kort? En dan die rommelige overgangen. Stone worstelt duidelijk met de muziek, het is noch een eigen interpretatie noch een hemelse cover, vlees noch vis. Neil Rodgers van Chic was geweldig twee jaar geleden op NSJ, die man had er zin in. Joss Stone heeft iets van Chic of Sister Sledge gepakt, wederom een goede keuze maar doe de muziek dan eer aan.

In 2005 volgt Joss Stone Sarah Jessica Parker op als het nieuwe gezicht van het Amerikaanse kledingmerk Gap. Jullie geloven me vast niet als ik beken dat de TV-serie Sex and the City niet zo mijn ding is. Af en toe verdwaal je wel een op TV, meestal gedwongen overigens. Zal Will Smith vast ook wel eens gebeurd zijn. Een aflevering blijft me altijd bij staan. Carry schnabbelt bij als model wanneer ze struikelt, lopend over de catwalk. Supermodel zijn is moeilijker dan ik dacht. Tijdens dat moment hoor je het nummer Got To Be Real van Cheryll Lynn, naast Christina Aguilera’s Hurt misschien wel de meest onderschatte plaat allertijden. Zo’n prachtig nummer, zoveel energie en dan die trompetten en de stem van Cheryll Lynn, ruim voor de introductie van de vocoder [hallo Cher!]. Zelden een betere muziekkeuze ontmoet dan tijdens die scene en ik denk dat Joss Stone er net zo van onder de indruk is als ik, vandaar dat het op het repertoire staat. Zeggen dat je een meesterkok bent is een, maar dan. Vanaf de start van het discoblok beginnen meer en meer mensen de zaal uit te lopen, inmiddels is het zover dat men en masse vertrekt. Ook wel logisch, de muziek klinkt al een grote grijze brij. Ondertussen lijd ik in stilte. Hoe kan iemand die zo getalenteerd is en met zo’n prachtige stem dit zo verprutsen. Ze pikt de parels eruit maar dan? Uiteindelijk zal het wel in orde komen met Joss Stone, ze is gewoon te goed om zo door te kwakkelen maar ook wij staan op halverwege het concert. Het is dan pas twaalf uur. Nog nooit eerder gebeurd. In gedachten zeg ik tegen Stone: zoals jij voor je dochter zorgt, laat ook iemand zo voor jou zorgen, muzikaal gesproken. Vanaf de buhne de zaal inkijken moet de zangeres ook zien hoe de zaal leegloopt. Er zijn weinig dingen die meer pijn doen dan dat. Neem dat maar aan van een boerendiscodeejay. Moordend zo’n leeglopende dansvloer. Accepteer ondersteuning, dat maakt tijd vrij om je weer op de muziek te concentreren. En met je dochtertje eens langs te gaan bij de koningin van de keukendisco Sophie Ellis Bextor.

Wederom niet in colonne fietsen wij naar huis. GJ is aan het nachtdromen. Stel je eens voor dat Shirma Rouse en Jennifer Hudson volgende maand samen optreden tijdens North Sea Jazz Curacao en dan Got To Be Real zingen en ik ben er niet bij. Samenzwering zeg ik. De derde. Tsjakka ik heb je! Niet dat ik er veel aan heb. Tijd om bingo te roepen. Het begin is er. Die b lukt nog wel. Maar dan. Mijn mond roept blauw. Blauw? Ze verven de Erasmusbrug blauw [9], lichtblauw. 2024 Is zeker niet de beste aflevering van het North Sea Jazz Festival – het voelt alsof we een blauwtje gelopen hebben – maar wat is het heerlijk om op de fiets daar naartoe te gaan. Op z’n minst tot 2031. [1]

Toegift
Ook als je niet zingt maar schrijft over het North Sea Jazz festival hoort een toegift er bij. De 2024 plattegrond is nog onbegrijpelijker dan de vorige. Kijk maar. Ook dat is kunst. Helaas.

Kopfoto gemaakt tijdens ons late ontbijt om twee uur ’s middags. Het heeft tenslotte weinig zin om een jazzfoto boven dit verhaal te plakken, ja toch?

[1] Nou zou ik een vriendin kunnen vragen hoeveel nachtjes dat nog slapen is maar ik twijfel of dat een goed plan is. [2]

[2] Misschien als ik vertel dat ik het vraag voor een vriend. Briljant al zeg ik het zelf.

[3] Slavernij is inderdaad een inktzwarte geschiedenis. Misschien volgend jaar de huisartiest een Engelse vertaling van Ewald Vanvugt’s Roofstaat laten lezen. Daar had Anouk ook uit kunnen voorlezen, maakt veel meer indruk.

[4] Vast geen toeval dat terwijl ik over Joss Stone schrijf, Dario – De Clown op de achtergrond speelt. Een samenzwering kan ik het niet noemen, geen bingo, wel een leuk liedje.

[5] Inmiddels is mijn afspeellijst aangekomen bij Ducky uit NCIS. De acteur heet eigenlijk David McCallum en was ook muzikant. Pas vorig jaar bij zijn overlijden realiseerde de wereld zich waar Dr. Dre en Snoop Dog de mosterd vandaan haalde voor The Next Episode. Ben overtuigd dat de Womacks dat allang weten.

[6] Volgende track terwijl ik tik? Delfonics – Ready or Not, later ook bekend van The Source. [7]

[7] Hmmm, ik voel weer een muzikale adventskalender aankomen.

[8] 80-Plus? Jazeker, vorig jaar sloot de 83-jarige Tom Jones de zaterdagavond af. En dat was een stuk wilder dan wat Joss Stone vandaag op het podium brengt.

[9] Maar hoe loopt het nou af met die samenzwering? Onder ons gezegd en gezwegen, het heeft met de kleur blauw te maken. Vinden jullie het niet verdacht dat net nadat Rotterdam begint met de Erasmusbrug blauw te schilderen, bekend wordt dat het North Sea Jazz festival de komende zeven jaar in de Maasstad blijft? Dat bedoel ik maar.

In de jazz en blues heb je zogenaamde blauwe noten, blue notes, tonen die net wat anders worden gespeeld dan normaal en daarmee voor variatie zorgen. Verwijzingen naar de kleur blauw kom je overal in de jazz tegen. Het beroemdste jazzlabel ter wereld is voor de oorlog al opgericht en heet Blue Note. In 1959 nam Miles Davis een album op dat hij Kind of Blue heeft genoemd. Het is officieus de beste jazzplaat ooit. Vorig jaar werd er in Japan een tekenfilm [anime] uitgebracht over een jongen die beste jazzmuzikant ooit wil worden. Blue Giant is zeker niet de beste anime die uit Japan komt. En nu wordt de Erasmusbrug blauw geverfd, niet opvallend blauw maar stiekum blauw, ook wel bekend als zeer lichtblauw. Bingo!

[10] En de uitsmijter is voor Ays. Geen idee waarom NSJ deejays programmeert maar de Rotterdamse Ays is geweldig. Het swingt, knalt en verrast. Ik heb slechts flarden van haar set gehoord maar ik vind haar super. Moest ik even kwijt. En nou ga ik mijzelf weer in slaap huilen. Kussens genoeg.

North Sea Jazz 2023: het Heetste Muziekfeest van Nederland

Letterlijk

Ja, ja, ook figuurlijk. Wat dacht je dan?

[Op zoek naar het verslag van 2022? Klik hier voor het Noordzee Fietsen Festival 2022.]

 

Nieuw, nu nog beter. North Sea Jazz Festival 2023, dit keer krijgt GJ twee hoeders – bewakers iemand? – mee. Wat kan er nog fout gaan? Niets, nul komma noppes. En toch weer hetzelfde oude liedje. Hoe zou het komen.

Zingen kan ik niet, dansen ook niet, maar meezingen zonder de tekst te kennen lukt mij als de beste. Achteraf ben ik maar wat blij dat Lionel Richie diepe angst voor corona heeft en Neil Rodgers van Chic het van hem overneemt. Wat heeft die man er zin in. Als iemand een feestje kan bouwen, is hij het. Dit jaar gaan we weer op zaterdag en zal Tom Jones de avond afsluiten. Iemand moet het doen, anders liggen we allemaal om 11 uur in bed.

lunch bij Bazar in Rotterdam voor het North Sea Jazz festival 2023

Ooit een briljant wetenschappelijk onderzoek gelezen, OK de samenvatting dan. Wanneer krijgt iemand verzamelwoede? Geloof het of niet bij twee stuks. Of het nou luciferdoosjes of Barbiepoppen zijn, het omslagpunt ligt net na een stuks. Misschien dat het zo ook gaat met tradities. Wanneer wordt iets een traditie? Interessante vraag want mijn oudste hoeder is nogal van het tradities kweken. Rond twee uur die zaterdagmiddag, na het ontbijt op een zonnig terras gelijk vorig jaar, vraag ik of dit voortaan een North Sea Jazz traditie is. ‘Ik denk het wel’. En zo zal geschieden, betekent in ieder geval dat mijn vrienden en ik nog vaker naar NSJ gaan. Tijd om te vertrekken maar ondanks dat mijn senior begeleider en ik de buurt op ons duimpje kennen – we waren vroeger huisgenoten in de straat om de hoek – raken we elkaar meteen kwijt. Ach iets met repetities en de grote finale. Heb nog even de tijd genomen om een foto te maken van weer een hoge flat, een stad als Rotterdam heeft dat nodig. Hoe meer betonkolossen, hoe beter. Dan vinden we elkaar terug en peddelen zachtjes met de stroom mee over de Erasmusbrug langs de metrobaan naar Ahoy. Fietsen bewaakt geparkeerd en voor we het weten staan we binnen. Krijgen nog even een muntje in ons handen gedrukt en dan. Mijn andere hoeder is voor het eerst op North Sea Jazz en we lopen de centrale hal in waar Leo Blokhuis iets staat te vertellen. Ik offer mij op om drinken te halen en dan blijkt dat het muntje voor een bekertje is. Iets met het milieu enzo. Je moet lang in de rij staan voor je wat mag bestellen en ik raak aan de praat met een stel. Zij zit in een electrische scooter. Het terrein is over het algemeen erg rolstoelvriendelijk maar niemand weet of er ook laadpunten voor mindervaliden zijn. Klinkt logisch maar ik ben nog nooit een infostand tegengekomen. NSJ is vooral zelf zoeken.

North Sea Jazz festival Rotterdam 2023. Bezoekers komen met de bus naar Ahoy.

Of je neemt de fiets.

Onderweg naar het North Sea Jazz Festival 2023 op de fiets. Dit is station Maashaven.

Kun je nog een beetje van Rotterdam genieten. De Maassilo bijvoorbeeld waar een tijd discotheek Now & Wow heeft gezeten.

Als ik terugloop met drie drankjes, babbelt Leo Blokhuizen nog steeds. Mijn eerste keuze is Naft en mijn vrienden zijn ook wel klaar met meneer B. Mocht je het decembergevoel missen deze kokendhete acht juli, op Netflix is er een documentaire over Wham. Inderdaad gaat ook over die ene plaat, ja die. Wij lopen naar buiten en floep, mijn begeleiders kwijt. Ik hen of zij mij is niet helemaal duidelijk. Het is een uur of vier ’s middags, buiten is het 32 graden en geen wolkje aan de hemel. De zon schijnt genadeloos op het podium en een handvol rode kreeften die beweren uit Belgie te komen, gaan er volledig voor. Hun fusie tussen house, jazz en blaasinstrumenten is helemaal te gek. Ondanks de hitte staat iedereen mee te dansen en juichen. Chapeau heren. Ik zal het maar meteen zeggen, beter wordt het niet vandaag. Mijn begeleiders zijn ondertussen licht bezorgd en sturen een blij-kijkende selfie. ‘Wij zijn bij Naft.’ Ik ook. En nu?

North Sea Jazz Festival 2023, Belgische house jazz van Naft

Naft uit Belgie met hun combinatie van diepe bas en veel blazers. House en jazz. Wegkoken maar toch doorgaan. ‘Als wij zweten, jullie ook.’ Mijn favoriete act op North Sea Jazz 2023.

Dit jaar weinig tijd om een programma samen te stellen. Op basis van de beschrijvingen heb ik gretig van alles bij elkaar geklikt. Snarky Puppy is de volgende. Schijnt heel gaaf te zijn, zeker als je broer er in speelt. Hé Pup, ik wist niet dat jij op het North Sea Jazz festival optreedt, Snarky Puppy. Dan bliept mijn telefoon, een enthousiast bericht van mijn begeleiders dat ze ook in de zaal zitten, tweede ring rechts. Daar heb je veel aan. Mijn broer stuur ik een foto. ‘Ik wist niet dat je zo populair was, de zaal zit vol’ En even later ‘maar jou zie ik niet.’ Snarky Puppy mag dan wel fantastisch omschreven zijn in de festivalgids, ik vind het een beetje tam. En van al die jaren-70 ZZ-top gitaren hou ik ook niet echt. Maar dat is ook de charme van dit festival, er is zoveel keuze. Trondheim Jazz Orchestra is de volgende.

North Sea Jazz festival 2023: Snarky Puppy volle bak

[Snarky Puppy] ‘Wij zitten tweede ring rechts.’ Word ik nu in het ootje genomen door mijn bewakers? Wat denkt u lange meneer met pet op? Dacht ik ook.

Eclectisch is een moeilijk woord als je over muziek praat. Van alles het beste maar wat als smaken verschillen? Nog steeds 32 graden en hartje zomer maar weer komt dat kerstgevoel opborrelen. Iets met liedjes zingen in de Alpen en de familie Von Trapp. Oh ja, ik weet het al weer, the Sound of Music. Iets te zoetsappig dus laat maar. Even wat drinken, ik ben in 12 uur tijd een keer naar de wc geweest, en nee dat heeft niks met kerst te maken. Stuur mijn vrienden een bericht of het misschien een idee is om straks samen wat te eten. Da’s een goed plan. Terwijl ik drink kijk ik op mijn concertkalender. Hebben ze nu alles wat al afgelopen is, verwijderd? Ik had toch veel meer dan drie dingen staan tot het einde? En waar is Jill Scott gebleven, ze heeft toch niet afgezegd. Vorig jaar Erykah Baduh gezien, fenomenaal. Dit keer verheug ik me op Jill Scott. Aan de officiele app heb je niet veel. Weg is weg. Op internet lees ik dat eerder die week Jill Scott het Amerikaanse volkslied zong met een eigen tekst die het slavernijverleden van de Verenigde Staten benadrukt. Amerika is furieus. Misschien dat ze daarom heeft afgezegd. Ik loop nog even hier en daar naar binnen en eet dan een hapje met mijn vrienden.

2023-07-08 18;43;43 North Sea Jazz 2023 Ahoy Rotterdam, Staples Jr Singers

Staples Jr. Singers

2023-07-08-191620-North-Sea-Jazz-2023 True Loves

De True Loves stonden niet op mijn lijstje maar per ongeluk val ik met mijn neus in de boter.

Om zes uur wil ik Marcus Miller zien en de Staples Jr. Singers. Somi was om half zes maar dat lukte echt niet meer. En om half zeven Abdullah Ibrahim en zijn trio – en Olivia Dean. Een teksflard van Het Goede Doel schiet me te binnen: ‘zoveel te doen.’ Niet echt North Sea Jazz materiaal. Doe Maar zou wel gepast hebben. Enfin, het is ook wel fijn om met je vrienden wat te eten op een festival. Samen uit, samen thuis tenslotte. De agenda wordt aangepast en we gaan met z’n allen op zoek naar de Hudsonzaal. En binnen drie seconden ben ik ze kwijt. Ze doen het erom. Dan krijg ik een appje ‘wij hebben samen de Hudson gevonden.’ Ik inmiddels ook maar met dit warme weer en al die energie in de lucht die nog moet ontladen, heb ik weinig rust en zoek iets stevigers dan het Abdullah Ibrahim Trio. Ik beland buiten en luister naar het laatste gedeelte van The New Staple Singers. Erg goed. Inmiddels staat Jill Scott ook weer op het programma, zal wel een computerstoring zijn geweest en blij haal ik wat drinken als ik de True Loves hoor. Dat is fijn. Het enige wat ik hoef te doen is me om te draaien en blijven staan. Wat een heerlijk feestje. Warm.

2023-07-08 19;35;18 North Sea Jazz 2023 het is zo warm dat de haarverf smelt

‘Hij is weer terug!’ Het is zo warm dat de haarverf smelt. Rudi Giullianni momentje zullen we maar zeggen. Maar waarom dragen zoveel mensen t-shirts van andere festivals?

Even later is het nog steeds warm. De man voor mij raakt in paniek. Er druipt iets in zijn nek en dat is geen aardolie. Het is zo heet dat z’n haarverf begint uit te lopen. Hij rent naar de WC en ik hoef eindelijk mijn lach niet meer in te houden. Oh jongens. Maar het is en blijft warm dus nog wat drinken voor Jill Scott begint. Twintig minuten voor tijd moet genoeg zijn. Niet dus. Helemaal vol, staan kan gelukkig ook. Voor haar ben ik gekomen. De temperatuur blijft maar stijgen in de zaal en het wordt steeds benauwder. Jill Scott opent met te vertellen dat ze wat nummers van haar eerste album gaat spelen. Of wij dat willen? Zelfs ik maak betere grappen. De kracht van Jill Scott schuilt in haar teksten, ze is echt geniaal. Beste zomerplaat ooit? Family Reunion van haar tweede album. Scott begon als gesproken woordartiest en dat merk je. Closure van haar album Woman uit 2015 is ook briljant. Enfin vanavond live dus. Niet wat ik ervan verwacht had. Het geluid is maar zo zo, misschien speelt de hitte haar ook parten. Ik ben halverwege even de zaal uitgelopen om bij te komen, dan moet het op het podium nog veel warmer zijn. In haar achterhoofd zit misschien ook de controverse over het volkslied en – zeker voor mij – de kracht van Jill Scott zit in haar teksten. Daar krijg je heel moeilijk wat van mee. Ik hoorde overigens wel Golden van haar tweede album dus een beetje in de war. Maar zo blij dat ik haar heb gezien en gehoord, helemaal fantastisch. Dank je wel.

2023-07-08-212841-North-Sea-Jazz-2023-Ahoy-Rotterdam-Jill-Scott

Jill Scott treedt op.

Inmiddels zijn we elkaar alledrie kwijt, ja zelfs mijn vriendelijke bewaking heeft elkaar uit het oog verloren. Senior zit even te chillen net buiten de Radio 2 stoelen. Het is een van mijn grote irritaties, de publieke omroep als een profiteur die overal bij is. Verzin zelf eens wat. En als je dat niet lukt, zorg in ieder geval voor mensen die passie hebben voor wat er op een festival gebeurt, niet van die trekpoppen die het als ellendig werk zien. Zo jammer. We hergroeperen voor nog wat te drinken en besluiten extra vroeg naar Tom Jones te gaan. Dat wordt vast nog veel drukker dan Jill Scott. Rond half elf is de zaal al grotendeels gevuld. We bemachtigen nog een plekje ergens bovenin en wachten. Bovenin is het warmer dan op de vloer maar we bijten door. Stipt kwart over elf trapt Tom Jones af.

2023-07-08-231722-North-Sea-Jazz-2023-Ahoy-Rotterdam-Tom-Jones

Wie anders dan Tom Jones?

Of je nou wel of niet van z’n muziek houdt, de Brit is een geniale showman. Met de nodige dosis zelfspot. Hij zet in met een rustig nummer en de zaal schiet in de lach als de tekst aanbeland bij ‘I’m getting older’ [ik word ouder]. Wereldklasse van de 83-jarige muzikant. Petje af. Zijn eerste hit was in 1964 zo vertelt hij en iedereen kent het. ‘It’s not unusual’ is een aardig deuntje maar klinkt vanavond tam en plat. Veel orkest en minder Tom Jones. De stem is nog steeds magistraal en ik geef het je maar te doen, als 80-plusser het North Sea Jazz festival afsluiten in zo’n hete tent. De nummers zijn gelukkig niet geremixt maar wel vergemakkelijkt voor de zanger. Het is gewoon niet mijn muziek, zeker niet zo. Da’s geen kritiek want wat Tom Jones op het podium presteert die zaterdagavond, doen weinigen hem na. Hij zingt niet alleen zijn eigen hits maar ook die van anderen, gelukkig. Na vijf kwartier is het over. Die man moet leeg zijn van binnen maar wat een respect heb ik voor hem.

2023-07-08-232551-North-Sea-Jazz-2023-Ahoy-Rotterdam-Tom-Jones. Alles voor de sociale media. Waarom kom je dan?

Blijf het bizar vinden. Liever met je telefoon filmen dan genieten van de muziek. Jammer dat je geen likes kunt eten anders zou er geen honger meer zijn in de wereld. Goed hé, die sociale media?

Tegen het einde van zijn optreden dwalen mijn gedachten af. Zoveel te zien en dat is maar een dag. Ondanks dat er minder hele grote namen waren dan voorgaande jaren baal ik toch een beetje. Shirma Rouse en Róisín Murphy heb ik moeten missen, nog jammerder vind ik dat ik het optreden van saxofonist Lakecia Benjamin niet heb gezien. Ook de soulformatie Gabriel met zanger Jacob Lusk – winnaar van American Idol – moet hoognodig naar Rotterdam terugkeren in de toekomst. Al doen ze het alleen maar voor mij. Zal wel meevallen. Voor zulke muziek staan mensen in de rij. Trouwens, American Idol hé, kennen jullie Jennifer Hudson? Zij heeft wel deelgenomen maar nooit gewonnen. Nu zit ze in de jury van het programma. Een van de meest fabuleuze stemmen ooit. Zoek maar eens naar de clip van haar en Tom Jones waarin ze samen ‘It’s a man’s world’ zingen. Allebei even geniaal. Wat een leuke dame trouwens. Als zij nou eens naar North Sea Jazz komt. En Lisa Fischer want die staat ook bovenaan mijn wensenlijstje. Weet je wat? Als zij niet komen, ga ik nooit meer naar NSJ. Nooit. Echt waar.

2023-07-09 00;56;46 North Sea Jazz 2023, de laatste bus naar het station

Laatste bus naar Centraal Station. Of je neemt de fiets. Waarom denk ik ineens aan Last Train to Trans Central van the KLF?

Kopfoto gemaakt tijdens het optreden van Jill Scott. Betekent niet dat ze van m’n lijstje af kan. Zo werkt het niet met muziek. Gelukkig maar.

[1] Tijdens het avondeten ga ik op zoek naar vruchtensappen. Niet te vinden. Uiteindelijk verdwaal ik in een soort van kunsthal. Zonde van de ruimte. Er is duidelijk plaats voor nog veel meer musici.

2023-07-08-191620-North-Sea-Jazz-2023 kunsthal

Hier hebben ze duidelijk geen vruchtensap. Waar ben ik eigenlijk?

2023-07-08-191620-North-Sea-Jazz-2023 Kunsthal

Mooi schilderij en ik weet dat kinderen duur zijn. 5.000 euro. Maar om de kosten nou terug te verdienen met het geklodder van je kleine op de peuterspeelzaal. En dat op het North Sea Jazz festival.

[2] Natuurlijk raakte ik mijn hoeders meteen na het avondeten weer kwijt. Fijn zo’n appje dat jullie samen de Hudson hebben gevonden. Ik inmiddels ook, maar wel nadat ik hier verdwaalde. Wat is dit nu weer? De techno-jazz kelder? En ik maar denken dat ik een sluiproute heb gevonden.

2023-07-08-181214-North-Sea-Jazz-2023

Waar ben ik nu weer in hemelsnaam beland?

[3] Geef de schuld maar aan de overduidelijk onbegrijpelijke plattegrond. Net zo onnozel als die van vorig jaar.

2023-07-08 20;02;02 North Sea Jazz 2023 Ahoy Rotterdam, onbegrijpelijke plattegrond festival map

Zelf als de hele plattegrond op het scherm van mijn foon zou passen, blijft ie onbegrijpelijk. Soit.

[4] Een van de weinige wanklanken was deze meneer, een officiele fotograaf. Centrale hal is erg druk en ik zet de drankjes tussen mijn voeten om een foto te maken. De man loopt mij omver, slaat bijna mijn telefoon uit mijn handen en draait vervolgens boos om omdat ik niet opzij ga. “Wat is dat nou?” roept hij in m’n gezicht. Zag ‘m niet eens aankomen en ik ben een paar seconden verbijsterd. Absoluut niet netjes, zeker niet als het je werk is. Dan zie ik ‘m de volgende opzij douwen. Drankjes weggezet en ‘m achterna gerend. Geen idee waar hij heen gaat maar in de tijd dat hij nog drie mensen wegduwt, leg ik dezelfde afstand af zonder ook maar iemand lastig te vallen. Dan komen we in een halflege zaal waar momenteel niemand optreed en ik trek een sprintje. Als ik ruim voor lig, draai ik me om en wacht op hem. Neem aan dat hij als fotograaf superblij is dat hij ook een keer aan de andere kant van de lens staat. Blijkbaar niet want hij probeert met zijn hand zijn gezicht te verbergen maar er is geen ontkomen aan. Klik. Ik zeg dank je en loop weg. Hopelijk heeft hij zich daarna wat meer gedragen. Ongelooflijk.

2023-07-08 20;02;02 North Sea Jazz 2023 Ahoy Rotterdam, onbeschofte fotograaf

Een zwart balkje leek me overdreven. Foto een beetje wazig gemaakt. Zie ik het weer, word je beroemd. Bedank de artiesten en mijn medefestivalgangers maar voor mijn coulance.

[5] Stel dat Doe Maar had opgetreden op het North Sea Jazz festival vandaag. Hadden ze dan 32 graden of 32 jaar gezongen?

[6] Plannen is zinloos maar zonder overleef je het North Sea Jazz festival helemaal niet. Hier mijn futiele poging.

2023-07-08 20;02;02 North Sea Jazz 2023 Ahoy Rotterdam, my NSJ programma app2023-07-08 20;02;02 North Sea Jazz 2023 Ahoy Rotterdam, Jill Scott starts in one minute

Noordzee Fietsen Festival 2022

Sommige mensen spreken liever van het North Sea Jazz Festival 2022

En toen was er die keer dat GJ niet naar het North Sea Jazz Festival ging. Ach gossie. Hij wilde zo graag. Wat een waanzinnige artiesten. Zijn vriendjes en vriendinnetjes hadden hun spaarvarkentjes omgeschud. Die pecunia werd keihard omgezet in papieren kaartjes. Helaas was mijn oom net overleden en hielp ik tante. Eenmaal thuis – je mocht toen overdag nog 160 [denk ik] – alle lades omgedraaid maar geen geluk. En ik wilde nog zo Chaka Khan horen.

Soms denk ik – als minst slimme onder mijn vrienden, geen grapjes over mijn absolute IQ, dat zou dom zijn – dat de relatie meer gebaseerd is op minzaam medelijden dan warmhaftige wederkerigheid. Aai over mijn [kalende] bol enzo. En Lionel Richie werkte ook al niet mee. De arme man lag in een coronakramp. Gelukkig viel Nile Rodgers van Chic in tijdens North Sea Jazz 2022. Die man houdt wel van een feestje!

Ken je dat liedje nog van “Lampje Hier, Lampje Daar, Da’s Snel Klaar”? En in ruil krijg ik een kaartje voor het North Sea Jazz festival. Beetje overdreven maar als het op muziek aankomt zeg ik geen nee. Eventueel wisselgeld betaal ik in zang. Zegt iedereen ineens van laat maar zitten. Enfin, mijn hoeder-mattie en ik op een mooie zomerdag fietsend naar Rotterdam Ahoy. Valt best mee als je in Rotterdam woont sinds je studie. De pers kraait me iets te vaak over “het nieuwe normaal’, als in mensen die elkaar van het parkeerterrein af vechten om drie seconden eerder binnen te zijn. Het North Sea Jazz festival is anders. De meeste muziekfestivals – en zeker de heavy metalfeesten – trouwens. Liefde voor muziek en zo. Gelukkig geen Raymond van het Groeneveld overigens. “Ga lekker voor joh.” Ok, een beetje overdreven om mensen op krukken zo ongeveer naar voren te schoppen, maar de sfeer zit er in ieder geval goed in. En terecht.

2022-07-09 17;26;57 2022-07-09 17;26;28 north sea jazz festival 2022 ahoy rotterdam art poster competition 2020 2022 Willem de Kooning Academy

Niet horen [of zien] maar voelen. Dat is de essentie. Gave posters trouwens.

Eenmaal binnen in Ahoy en ondanks onze keiharde voorbereiding waar het Korps Commandotroepen nog jaloers op zou zijn, raken we toch een beetje beduusd. Een oud lesboek geschiedenis schiet me te binnen. Iets over het aanlokkelijk gezang van de sirenen en hoe de held zich aan de mast vastbindt. Nadat professor Barabas ons terughaalt met zijn teletijdmachine is de keuze gemakkelijker dan je denkt. Gewoon de eerste de beste act en genieten maar.

Je hoeft er niet eens voor naar binnen, het is aangenaam weer en buiten speelt een jonge club enthousiastelingen. ‘De Cardiff University Big Band bestaat uit uitblinkend nieuw jazztalent binnen de universiteitsomgeving. Alle leden auditeerden voor de band en spelen nu uitdagende jazz van hoge kwaliteit door heel Groot-Brittannië en daarbuiten.’ Als ik dat zo eens lees, vermoed ik dat niemand Nederlands als keuzevak volgt op Cardiff Uni.’ Of de opleiding tot reclameschrijver. Auditeerden? Moet vast pijn hebben gedaan zo’n operatie. Nou en, wat een leuke band, de muziek schalt over het plein en iedereen swingt mee. Vast niet de laatste keer dat we van ze horen en een heel goed begin van NSJ 2022.

North Sea Jazz festival 2022, Ahoy Rotterdam. In de rij voor Herbie Hancock.

Zou meneer die zijn foon omhoog houdt en zijn hoofd omlaag, later thuis het geluid in zijn hoofd samenvoegen met de beelden die hij opneemt? Je weet het nooit met die creatieve jazzliefhebbers.

We halen wat te drinken en haasten ons dan richting jazzgrootheid Herbie Hancock. Ook dat is het North Sea Jazz festival, keiharde keuzes. Als je iets echt wil zien, moet je er veel kostbare wachttijd instoppen. Denk dat we ruim een half uur van tevoren bij de zaal aankomen. Andere mensen hebben blijkbaar meer tijd te offeren want dat wachten gaat nog wel even duren.

North Sea Jazz festival 2022, Ahoy Rotterdam. In de rij voor Herbie Hancock.

Zou die rare blauwe gloed betekenen dat Herbie Hancock door jazzlabel Blue Note gesponsord wordt? Jazzmensen houden nou eenmaal van gecompliceerde dingen.

Natuurlijk hebben we een planning gemaakt, net als iedereen. En we hebben allemaal dezelfde. Geen idee hoe het kan maar we staan al een hal uur in de gang op weg naar Herbie Hancock. We horen iets maar verder niet. We komen trouwens ook niet verder. Dapper van me. ‘Bijna in de zaal, maar kan op de telefoon voor me toch zien [bijna] wat er in op het podium gebeurt. Om 17:20 geven we het op. We staan dan al drie kwartier in de rij ofzo. Wij zijn de gelukkigen. De mensen hieronder mogen zelfs niet naar het doek naast het podium kijken. Niet dat je er wat aan hebt.Een meneer probeert voor te dringen door te roepen dat hij gereserveerde plaatsen heeft. Nou, die zijn er niet meneer. Of bedoelt u dat bankje waar zes in plaats van zeven splinters uit zijn? Iedere keer als hij het herhaalt, klinkt er hoongelach. Toch duwt hij zich door de menigte om uiteindelijk langs de zijkant weg te vluchten. Zinloos, compleet zinloos. Wij hebben onszelf overigens door diezelfde zijuitgang afgevoerd. Maar wel nadat we Herbie Hancock op live op de telefoon van twee mensen voor ons hebben gezien. Ook dat is niet voor iedereen weggelegd.

Ik had verwacht dat het met een hoeder dit jaar wel beter zou gaan, maar we zijn allebei een beetje beduusd van de drukte bij Herbie Hancock op een overigens beregezellige editie 2022. Mag ook wel na twee jaar corona. En dan gebeurt het. Zelfs met onze zeer zorgvuldige planning. Ik ben mijn begeleider kwijt. Enige lichtpuntje is dat we al binnen zijn en ik m’n kaartje dus niet meer kan kwijtraken. Pinpas boeit me niet want zolang er muziek is, heeft niemand dorst of honger. Nog een wereldprobleem in een klap opgelost. Was alles maar zo makkelijk. Wanhopig zwerf ik door de gangen van het North Sea Jazz festival. Het is ander maar toch hetzelfde. Ineens schiet het me te binnen. Hier deed ik vroeger tentamen. Toen de Erasmus Universiteit nog Erasmus Universiteitje was, werden de tentamens in Ahoy gehouden. Zo oud ben ik dus. Geef mij maar het North Sea Jazz festival, ook hard werken maar veel leuker.

North Sea Jazz festival 2022, Ahoy Rotterdam. tentamens Erasumus Universiteit

Ja beste Millennials, hier deed GJ vroeger tentamen. FinBel enzo.

Gelukkig vinden mijn maat en ik elkaar weer terug en eten wat. De Thai smaakt prima ondanks dat er donkere wolken onze vriendschap bedreigen. Dit was misschien wel ons laatste gezamelijke diner. Wie wil er nou naar Leo Blokhuis? Als dappere padvinder trek ik alleen verder, maar ja die plattegrond hé. Dan maar even aan de Whatsapp-hulplijn vragen of iemand de tekening begrijpt. Zoals gezegd, ik ben de minst slimme onder mijn vrienden want M reageert razendsnel. ‘Ja voor bier moet je hier niet zijn.’ Intellectueel zwaargewicht eerste klas en nog een verfrissende persoonlijkheid ook. Sommige mensen hebben ook alles mee. Maar je hulp wordt zeker gewaardeerd.

North Sea Jazz festival 2022, Ahoy Rotterdam. onbegrijpelijke plattegrond

Mijn beperking uit zich duidelijk in het feit dat deze briljante opmerking mij geen snars verder helpt in het begrijpen van de plattegrond. Dan gooien andere hoogbegaafde vrienden er nog een kluitje verwarring tussen. ‘Wij zijn donderdagavond naar John Legend geweest. Gaaf.” Ja maar, het NSJ begint toch pas op vrijdag? In de verte, op de fietsenparking [dancing?] hoor ik de spaken van mijn wiel knakken van zoveel onbegrip. Hoe ga ik dit ooit overleven – alleen muziek kan mij redden  – ik ga lekker ronddwalen. Misschien is dat stiekum wel de bedoeling van het North Sea Jazz festival. Een vorige keer liep ik per ongeluk bij Solange binnen. Interessanter dan grote zus Beyonce. Niet mijn muziek maar wel zeer persoonlijk en uniek. Ik met veel plezier geluisterd en gekeken.

North Sea Jazz festival 2022, Ahoy Rotterdam. Michael Kiwanuka

Michael Kiwanuka wordt in het hokje alternatieve soulmuziek gestopt. Wat is dat toch met al die suffe sublabels? Neo-soul, alt-jazz, flauw-ukul? Soulmuziek dus met een wereldstem en een volle bak. Kwaliteit verloochent zich niet. Ook niet het hele concert kunnen meemaken omdat er zoveel te genieten is. Niemand heeft het zwaarder op het North Sea Jazz festival 2022 dan GJ, behalve misschien een handvol artiesten dan. Misschien hoor.

Dit jaar wil ik naar het Ron Carter kwartet. Door corona is het tijdelijk een trio. Groot respect voor de jazz bassist dat hij op 85-jarige leeftijd nog optreedt. De zaal wordt vooraf gevraagd daar rekening mee te houden – en dat gebeurt gelukkig. Had er erg naar uitgekeken maar op de een of andere manier maakt NSJ me altijd wat ongeduldig, te onrustig voor de diepe melodieuze variaties die ik hoor misschien. Tussen de nummers door verlaat ik geruisloos de zaal. Waarom is er ook zoveel muziek op de wereld? Om gek van te worden. Ach, als ik knetter eindig vanwege de muziek, heb ik geen spijt hoor.

North Sea Jazz festival 2022, Ahoy Rotterdam. Ron Carter quartet

De propvolle zaal wacht gespannen op het optreden van het Ron Carter trio.

North Sea Jazz festival 2022, Ahoy Rotterdam. Ron Carter quartet

Kijk eens naar dat levensgrote spatscherm. Corona ligt bijna achter ons maar de risico’s blijven groot. Zeker als je 85 bent. Wat een prachtige passie voor muziek.

Geregeerd door het blokkenschema van NSJ haast ik me om, na een tikje overvloedig rond te zwerven, bij de Nijlzaal te komen voor Erykah Badu. Hier heb ik naar uitgekeken. Mag ook wel gezien het zware offer dat ik er voor moet brengen. het concert van Lady Blackbird staat er tegenover geprogrammeerd. In een woord, Erykah Badu is geweldig. Maar ik weet zeker dat ik precies hetzelfde had gezegd als ik naar Lady Blackbird was geweest, dus ja wel en geen spijt van mijn keuze, maar toch. Erykah Badu is voor veel mensen van die typische terasjesmuziek. Natuurlijk is het meer dan dat maar luie samenstellers kiezen altijd voor de gemakkelijkste weg. Hoe vaak hoor je niet ‘You got me’ dat Erykah Badu samen zingt met the Roots over de tafeltjes schallen? Maar wisten jullie dat het origineel was met Jill Scott? Mocht niet van de platenmaatschappij dus werd het Erykah Badu. Die was verbaasd want ze vond Jill Scott een uitstekende keuze. Wat zou het gaaf zijn als Jill Scott volgend jaar naar NSJ komt. En Angie Stone. En… En laat ik maar ophouden en mijn maat gaan zoeken.

North Sea Jazz festival 2022, Ahoy Rotterdam. Erykah Badu

Nile is tot de nok toe gevuld [door mij, zie foto] voor het concert van Erykah Badu.

North Sea Jazz festival 2022, Ahoy Rotterdam. Erykah Badu

Een kwartier nadat de muziek begint te spelen, de eerste glimps van Erykah Badu.

Na afloop van haar optreden zijn mijn hoeder-mattie en ik weer vrienden. Dankzij de twee lampjes die ik ooit voor hem inschroefde – met twee kaartjes als wederkerige verrassing – voel ik me toch wel een beetje schuldig. Normaal krijgt iemand dan een krentebol van me. In dit geval heb je zelfs recht op twee, ik neurie immers mee met de muziek maar eigen waar is niet hetzelde als betaal maar. Dan maar tweemaal trakteren op cola-plus. De avond is inmiddels gevorderd en we snacken nog wat, mooie muziek maakt hongerig. Weinig tafeltjes dus mijn – ahum – ‘begeleider’ [ik ben niet competent om mijn eigen ticket te beheren zoals u inmiddels begrijpt] is alvast neergestreken terwijl ik eten haal. Dan ga ik zitten en wens onze buuv smakelijk eten. Haar metgezel idem maar dan in het Engels. Eerst je mond leeg, dan spreken heeft Mam me altijd geleerd. Doe ik. Zo gezegd gedaan en we raken in een geengageerd gesprek over muziek. Eerste vrouw ooit die Angela & Angela [Bofill & Winbush] kent. En nog 20 jaar jonger dan ik ook. Eten op en snel naar de zaal voor de grote finale met Nile Rodgers en Chic. Onderwijl raken we onze metgezellinen kwijt – zoals het hoort. Net op tijd om een plaatsje te bemachtigen als me iets te binnen schiet.

North Sea Jazz festival 2022 popquiz Nile Rodgers Chic Soup for One Modjo Lady Sugar Hill Gang Rappers Delight Duran Duran

Ik zet eerst een link naar Lady van Modjo in de Whatsapp, dan een van Soup For One. Nou weet natuurlijk iedereen wat het volgende optreden is. Hoef je geen Leo Blokhuis voor te heten. Toch moeilijker dan ik dacht. Gooi er nog even Rapper’s Delight van de Sugar Hill Gang tegenaan. Nog steeds niemand. Kom op superbreinen, hoe moeilijk kan het zijn. Chic met Le Freak iemand? OK geschreven woord dan maar. ‘Het is niet Duran Duran.’ Mega hint, makkelijker kan ik het niet maken. Nile Rodgers is het onofficiele vijfde lid van de band. Inmiddels hebben we een plekje in de Nile zaal bemachtigd, wachtend op Chic.

North Sea Jazz festival 2022, Ahoy Rotterdam. Nile Rodgers en Chic

Nile Rodgers en Chic sluiten de zaterdag van North Sea Jazz 2022 fantastisch af.

North Sea Jazz festival 2022, Ahoy Rotterdam. Nile Rodgers en Chic

Zangeressen Audrey Martells en Kimberly Davis zijn fenomenaal tijdens het optreden van Chic.

Nee, geen soep op vanavond, Soup for One is een nummer van Chic uit 1982. Een vergeten melodie voor een reden. Het is echt geen toffe plaat. Totdat ineens me dat nummer van Modjo te binnenschiet. In 2000 heeft de mensheid ternauwernood de Milleniumbug-acopalyse overleefd – iets waar ik met de Russische invasie van Oekraine met weemoed aan terugdenk. Lady en Soup For One is een een gevalletje achteruitkijkspiegel met een oh zo herkenbare sample. Ik wist het wel maar pas als ik het origineel weer op radio hoor, zucht mijn innerlijke luidspreker van ‘natuurlijk.’ En dat is de reden, lieve lezerinnen en lezermannen waarom jullie GJ nooit alleen naar het North Sea Jazz festival moeten laten gaan.

Terug naar het begin. De eerste keer dat ik naar het North Sea Jazz festival zou gaan, was ik zo in extase dat ik in het openbaar I’m Every Woman [ik ben iedere vrouw] kraaide. Ben trouwens een jongetje. Geen idee waarom mensen mij raar aankijken. Met zo’n zure kop wordt het hoog tijd om meer van het leven te genieten denk ik dan maar. In plaats daarvan een vriendelijk knikje als ik uitstap. De pijn van het gemis is er niet minder om. En als de jaren verstrijken, weigert het uit te doven. Tot dit jaar. Als ik mijn jeugdzonde opbiecht, ik was nog geen eens 40, over hoe ik mijn papieren ticket niet kon terugplaatsen, vertelt mijn tafelgenote een bijzonder verhaal. Destijds worstelde Chaka Khan met haar verslaving en verliet het podium redelijk rap. De achtergrondzangers en -zangeressen keken elkaar eens aan. Duidelijk geval van wat nu en besloten het concert maar af te maken. Knalfuif en daverend succes. Ongetwijfeld is dat de reden dat Amerikaanse zangeres meer dan gemiddeld tijd nodig had om er bovenop te komen. Ik ook. Nu heb ik nog meer spijt. Gelukkig droogt het fabuleuze miniconcert van Nile Rodgers mijn tranen sneller dan snel. Zeker ook door de beide dames die de gezang voor hun rekening nemen, Audrey Martells en Kimberly Davis. Wereldklasse. Desondanks smaakt die tranensoep nog steeds wat zout. Je raakt een keer je kaartje voor het North Sea Jazz festival kwijt en bent voor het leven getekend. Nu moet ik volgend jaar weer. Zucht.

north sea jazz festival 2022 ahoy rotterdam kaartje gratis bewaakte fietsenstalling

Gelukkig is het nog maar 365 nachtjes slapen. Is dat veel Mam?

Kopfoto: fietsenstalling van het North Sea Jazz festival bij Ahoy. Succes vanavond met je tweewieler terugvinden als je een OV-fiets hebt.

 

PS: het verslag van North Sea Jazz 2023 – het Heetste Muziekfeest van Nederland – staat inmiddels klaar.

[1] Chic begon als tweemans-band. Bernard Edwards overleed in 1996 op toernee in Japan. Sindsdien is Nile Rodgers synoniem met Chic. Rodgers is misschien nog wel succesvoller als tekstschrijver. Het baslijntje van Queen’s Another One Bites the Dust is geinspireerd op Chic’s Good Times. Rapper’s Delight van The Sugarhill Gang is zelfs regelrecht gekopieerd waardoor Chic ook de mederechten verkreeg. Ook Daft Punk’s Around the World leunt wel heel zwaar op Good Times.

[2] Nile Rodgers en Bernard Edwards hebben veel geschreven en geproduceerd voor andere artiesten. He’s the Greatest Dancer van Sister Sledge bijvoorbeeld met het voor 1979 wel heel brutale zinnetje “I wonder if he’s gonna take me home.” [Neemt hij me mee naar huis vanavond?] Voor Diana Ross deden zij onder andere I’m Coming Out en Upside Down in het begin van de jaren 80, de hoogtijdagen van de disco.

[3] Solo produceerde Rodgers wereldberoemde singles en albums. China Girl en Let’s Dance voor David Bowie, Original Sin van INXS en Like a Virgin van Madonna. Nile Rodgers ademt muziek zoals wij lucht. Alleen jammer dat hij de Walkman in zijn hoofd nooit stil kan zetten, dat moet zowel een lust als een last zijn.

[4] Vanwege corona durft Lionel Richie niet meer te reizen. Nile Rodgers is gretiger naar het leven dan ooit, sinds hij kanker heeft overwonnen, die wilde wel. Candy Dulfer speelde mee tijdens het optreden van Chic. Ze heeft ook een eigen radioprogramma op Sublime. Erg leuk, luister ik graag naar, het plezier in de muziek spat er vanaf. Zo is ze groot fan van de Average White Band – uit Schotland. Op een keer vertelde ze van een saxofoonstrijd tussen haarzelf en een andere blazer tijdens een optreden van Lionel Richie. Best spannend voor Candy Dulfer, Lionel Richie is zelf saxofonist. Maar hij vond het prachtig. Schijnt ook nog een superaardige man te zijn, zo herinnerde ze.

[5] Persoonlijk vind ik Candy Dulfer ook ontzettend aardig. Het plezier waarmee ze haar programma presenteert is fantastisch. Toch ga ik haar even op haar kop geven. Wil je alsjeblieft nooit meer zeggen dat een liedje een van je guilty pleasures is? Die bestaan namelijk niet. Het is een laffe kreet, uitgevonden door snobistische radiopresentatoren die zich ver verheven voelen boven hun publiek en hun luisteraars hautain wat kruimels toewerpen. Trap daar niet in. De ene plaat is niet beter dan de andere. Met zo’n creatieve persoonlijkheid kan het geen enkele moeite zijn om wat anders te zeggen. ‘Hier word ik blij van!’? Ik hou je in de gaten, ik bedoel, blijf luisteren hoor.