Liefde Als Slechte Gewoonte [vakje twee]

Gisteren vakje een, Vandaag vakje twee van de muzikale jaren tachtig adventskalender. En nee een adventskalender heeft geen 2000 vakjes maar 24. Zeg het maar even.

Geen enkele muzikale top tien duurt eeuwig, zelfs niet als er nooit meer een nieuw nummer wordt uitgebracht. Omdat muziek emotie is. Behalve een paar jaar rond het einde van de afgelopen eeuw – ‘I’ll House You’ iemand? – gaat 99 procent van de muziek over waarom de liefde maar niet wil werken. Top tip van Advies-Jan, val niet weer voor de verkeerde. Suffe, slechte gewoonte. Laat zangeres Jenny Burton daar in 1985 nou net een gelikte crossover dansplaat van maken. Haar Zoete is haar Grote [liefde] én slechte gewoonte. Hij heeft al een lief met eerste rechten, een mevrouw die ook nog midden in de nacht durft aan te bellen om om hem op te halen. Doe nou niet! Ik ben voor minder met de deegroller achternagezeten. En ja, de vuilniszakken waren echt op.

Ondanks dat de plaat veel gedraaid is in clubs, vind ik ‘m zo-zo. [1] IJzersterke vocalen dat wel, maar het mist de geheime saus. ATFC’s versie, samen met One Phat Diva, een dik decennium later, zet wel een kruisje in alle verplichte vierkantjes. Het spettert van de energie, is dansbaar en straalt dat zonnige geluksgevoel uit. Kan wel zijn, uiteindelijk zijn het de vocals die het ‘m doen. Jenny Burton heeft een prachtige stem, maar de zang van One Phat Diva, vast met een vleugje autotune – hallo Cher! – is ook super. Plus natuurlijk het vette, nieuwe geluidsbasjasje.

Eighties: Jenny Burton – Bad Habits [1985]

Naughties: ATFC featuring OnePhatDiva – Bad Habits (2000)

Wat komt er na twee, vakje drie natuurlijk. Tot morgen en slaap lekker.

Kopfoto gemaakt door Very Petty Girl, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

[1] Vergelijk Jenny Burton’s Bad Habits maar eens met Millie Scott’s – Prisoner of Love [gratis trompetten, altijd goed!] of Nicole McCloud’s – Don’t You Want My Love? Ja, disco regeerde de jaren tachtig nog lang nadat het fenomeen officeel dood was.

‘Allo Allo’ Hangt Eindelijk In de Kroonluchter [vakje een]

Muzikaal Op Verhaal: Jaren-Tachtig-Maar-Dan-Beter-adventskalender

Een Europa? Te weinig Franse producties op Netflix? Deze december het antwoord. Iets met geen tijd en liefde voor muziek.

Waarin de man die het nooit verder bracht dan de plattelandsdisco zijn teleurstelling uit over Kygo, een Noorse ‘super’-DJ. Onderbouwd, boeren zijn niet dom. Wij begrijpen in ieder geval dat als je mag samenwerken met Tina Turner, je een topprestatie levert. Gevalletje geen verschil tussen kunnen, willen en doen. Maar toch…

Voor degenen onder jullie die oud genoeg zijn om te vrezen dat de jaren tachtig binnenkort definitief begraven worden, goed nieuws. Zet je DAB+-ontvanger aan op zo’n zeurzender en Tina is weer ‘hip’ [schijnt een ‘kek’ 20K+-woord te zijn] ondanks dat ze ruim 80 is. En Michael Jackson gaat ook nooit verloren, maar dat leren ze je niet bij 50+ [radio].

Bijna december. De Top 2000. Zie er nou al tegenop. Herkauwde voorspelbaarheid is het aardigste wat ik kan zeggen. Geldt ook voor veel muziek uit de jaren tachtig. De 2023 versie van Everybody Wants To Rule The World is tenenkrommend, bedankt Tiesto. Self Control [Laura Brannigan] van Eelke Klein  – geweldige DJ trouwens – en Lee Cabrera iemand? En Offenbach’s Overdrive dat mijn radio al weken terroriseert is natuurlijk niets anders dan een snelle poging om een financieel jaren tachtig graantje mee te pikken door een bekend stukje uit Kim Wilde’s Cambodia te herhalen.

Rockwell’s Somebody’s Watching Me uit 1983 is ook al tijden helemaal [echo] terug. OK, de teksten zijn wat ingekort tot het kale refrein en Chico Rose doet verdacht veel denken aan de Beatfreaks uit 2006, maar het is dit keer toch echt allemaal anders. Net zo verbeterd als jouw favoriete waspoeder, ahum tegenwoordig heet dat wasmiddel, vast of vloeibaar. Excuses voor mijn 20e-eeuwse denkwijze. De Beatfreaks hebben ruzie en dus heet het niet the C. R. remix by ze Beatfreaks, maar Chico Rose [doet zijn ding]. Hoef je allemaal niet te onthouden, ben je toch te oud voor als je juicht voor de terugkeer van de jaren tachtig. Is trouwens ook niet belangrijk. Verder niet bij stilstaan, doe je al teveel. Gaat nog veel erger worden.

Over smaak valt niet te twisten. Somebody’s Watching Me 2M2D[+N] vind ik erg leuk. Kygo’s zouteloze verbouwing van Tina Turner is standaard het moment waarop ik naar een andere zender schakel. Met drie van dat soort slappe hap-producties op rij ben ik wel klaar met de zogenaamde Noorse top-DJ. Leuk dat je op je CV zet dat je de eerste producer (lees: DJ die niet durft op te treden) bent op de Olympische Spelen, maar da’s niet het hele verhaal. Thijs, artiestenroepnaam Tiesto, uit het Brabantse Breda, waar GJ ook geboren is, is Kygo ruim voor. Maar ja dat is dan ook een echte DJ. [11]

Gebakken gruwel voor geld, anders kan ik het niet omschrijven. Wat een zouteloze rommel is Kygo’s remix. Tina Turner kun je niks kwalijk nemen, die is 80. Haar treft sowieso geen blaam, Mrs. Turner is een van mijn persoonlijke helden. Haar management? Da’s een ander verhaal.

December is is vederlichte verhalenmaand, hieronder een handmatig uit de losse mouwe geschud rijtje met remixes en nieuwe versies van jaren tachtig-muziek die ik wel goed vind. Vanzelfspreken begin ik met [ongeveer] de beste. Moet tenslotte m’n eigen lijstjesadvies ter harte nemen. Om de boel toch nog een beetje op zijn kop te zetten eindig ik – voor we de cirkel rond maken – met een geweldige jaren-tachtigplaat opnieuw uitgebracht in de jaren tachtig. Stel je eens voor dat de wereld mij serieus gaat nemen. Dit was het intro. Ik zeg het maar even. Het schijnt dat ik te lange verhalen schrijf. Die mensen dus wel lezen. We leven in een wilde, waanzinnige, [wintervrije] wazige wereld. En nou mag je omlaag bladeren.

Vakje 1. Allo Allo is eindelijk vrij
Les lacs du Connemara is een van de meest onwaarschijnlijke platen om tot housebeuker omgebouwd te worden. Michel Sardou’s Franstalige hit uit 1981 is buiten Miki’s eigen landsgrenzen vooral in Nederland een winner. In 2008 wordt de chanson op het label van Berkmusic – niks Frans aan – omgebouwd tot de ultieme dronken brulapen-meezinger. Parla et Pardoux, het moet tenslotte Polderfrans klinken, bevrijden het nummer van haar wortels en zetten het opnieuw in de stijgers als Liberté. Ik heb beschonken mensen voor minder in kroonluchters zien klimmen. Toptitel voor een post-coronaplaatje trouwens.

Eighties: Michel Sardou – Les lacs du Connemara (1981)

Naughties: Parla et Pardoux – Liberté (2002)

Morgen vakje twee, zo werken adventskalenders nou eenmaal. En met een digitale kun je niet valsspelen. Jammer hé?

Kopfotos gemaakt door Elena Mozhvilo, Zo Razafindramamba, Markus Voetter, Jonny Gios en Marcos Ferreira, gevonden op Unsplash. Afbeeldingen zijn bewerkt en gecombineerd.

[11] Ach, wat maakt een echte DJ? Een set van acht uur non-stop bijvoorbeeld? Wie zal het zeggen.

Architectuur Beschreven Met Penseel: Het Lijnenspel Van Bert Hermans

Schrijf je een recensie over de lezing GJ? Grrr. Ik heb wel wat beters te doen dan zure stukjes tikken.

Bouwkunde is kunst, zo is architectuur die schoonheid daaran toevoegt. Om dan andermans creatie te nemen en dat op doek weer te geven zonder dat het een derivaat wordt maar iets nieuws is ook ware kunst en niet aan iedereen gegeven. Ik heb genoten.

Naar een lezing geweest. Stond werk tentoongesteld van Bert Hermans, oud-jurist en tegenwoordig zeer productief schilder met een voorliefde voor architectuur. Als hij niet gepensioneerd was, zou je bijna denken broodschilder. Wat me het meest aanspreekt is de combinatie van lijnenspel, levendige kleuren en realisme. Het morele wijsvingertje wat je hier en daar tegenkomt is overbodig, storend zelfs. Dat veel van zijn werk over Rotterdam gaat is ook aardig. Waarom je dan een panorama van Amsterdam moet schilderen, geen idee. Zal wel in opdracht zijn geweest. Denk wel dat Hermans daarmee zijn recht op het schilderen van een Rotterdams panorama heeft verkwist, ja toch?

De keuze voor de huidskleur van het meisje dat op de trap zit in het schilderij ‘Abandoned‘ begrijp ik in eerste instantie niet maar blijkt het overleden nichtje van de schilder te zijn. Geen keuze dus. Doet me denken aan het overleden meisje op school, afdeling onmogelijk. Zou niet moeten mogen.

De lezing moet ik nog een plaatsje geven. Komt vast ooit. Bij binnenkomst meteen op de doeken afgestormd. Die spraken voor zichzelf. Niks is mooier dan een werk in het echt. Officieel geklassificeerd als platte kunst [als in twee-dimensionaal], hebben schilderijen er stiekum veelal toch drie. Bert Hermans maakt hier graag gebruik van. “Voor de details breng ik acryl modelling pasta aan en soms ook goudfolie of perkamentpapier. De toplagen schilder ik met olieverf en om dieptewerking te krijgen is het schilderij vaak opgebouwd uit verschillende lagen glaceer.”

De schilderijen zijn geinspireerd op Esscher, Willink en Hopper. Nauwelijks of niet, het zijn originele creaties met bestaande architectuur als voorbeeld en inspiratie. Bij oppervlakkige inspectie lijkt het misschien Esscheresque maar daar zit iets heel anders onder de motorkap, magisch realisme en de meetkunde van het onmogelijke. Hundertwasser, de Oostenrijkse kunstenaar en architect is een betere metgezel. Ja, Hundertwasser’s werk kronkelt van A naar nergens terwijl de schilderijen van Hermans vooral uit rechte lijnen bestaan maar de warmte en schoonheid die beiden uitstralen door hun kleurgebruik maakt Hundertwasser tot een betere kompaan dan de klinische graficus Esscher. Ander soort schoonheid.

Het grootste probleem met kunst is niet waar laat ik het maar het feit dat een artiest het beste bloemt als je meerdere werken van hem of haar bij elkaar hangt. Waarom komt een schilderij het best tot zijn recht als de muur leeg is? Hang maar lekker vol dan moet je er met je neus bovenop gaan staan en struikel je vanzelf van het ene naar het andere tafereel.

Bert Hermans – Arts and Sciences [Dakconstructie Museo de las Ciencias Príncipe Felipe (Wetenschapsmuseum) Valencia, Spanje]

Pass By

Mijn favoriete werk heet Pass By. Geen idee waarom alles in het Engels moet, zeker niet als het over het Rotterdamse metrostation Blijdorp gaat. Belerend vingertje kan ik ook. Tot we het Nederlands afschaffen en inruilen voor Engels, spreken we gewoon Nederlands. Krijg je toch buitenlandse moeilijke woordenjeuk, laat je teksten nalezen door iemand die die de taal vloeiend spreekt. De mensen in het schilderij zijn er voor de schaalgrootte, maar ff serieus waarom dan niet Bokito, veel beter. De figuren vallen overigens nauwelijks op, pas bij nadere bestudering zie je ze. Het kleurgebruik is prachtig, als je de roltrap naar beneden neemt, kijk je op een zeker moment omhoog. De vervorming van het glas in de bovenste band van het schilderij is prachtig. En dan ben je eenmaal beneden en ga je door de betaalpoortjes en kom je op het perron waar het lijkt alsof de rode loper is uitgelegd. En dan kijk je nog eens omhoog en lijkt het alsof je een kathedraal bent binnengewandeld. Veel betere naam voor dit schilderij.

Gelukkig is het schilderij nog te koop en normaal zou ik meteen naar het atelier in Gouda rennen maar ja, een schilderij is geen schilderij en dan beginnen de problemen.

Bert Hermans - Labyrint, Centrale Hal Het Depot Museum Boijmans Van Beuningen Rotterdam, schilderij

Bert Hermans – Pass By [metrostation Blijdorp, Rotterdam]

Further Together

Het eerste doek wat mijn oog trof woensdag was Further Together. Twee patriciers op de trappen van trein- en metrostation Rotterdam Blaak. Ik weet al wat jullie gaan zeggen: patriciers, zit je geen Suske en Wiske te lezen met de teletijdmachine van professor Barrabas? Nee hoor, maar ik wil jullie wel iets anders meegeven ter overweging. Waarom altijd maar weer die patriciers, kan het niet gewoon een keer Maasstadknuffelaap Bokito zijn? Ja toch? OK, het is eigenlijk een trouwfoto door Rembrandt. Grapje van de artiest.

Het glazen dak van station Blaak heet de Fluitketel en is open omdat anders de reizigers op het perron door de luchtdruk omver worden geblazen. En ja, dit was nog lang voor de Fyra. Op die Fyra kun je trouwens wachten tot je een ons weegt. Op het schilderij wat details maar als je buiten staat zie je de metalen overspanning van het dak in de vorm van een handvat voor een fluitketel. Zelf had ik Treingoot ook een leuke naam gevonden. Eigenlijk is dit werk het tweelingbroertje of -zusje van Pass By, het schilderij over het metrostation Blijdorp. Alleen al daarom moet je ze eigenlijk beiden hebben. Pass By benadrukt de donkerte, weliswaar op een prachtige manier, en dat contrasteert heel elegant met het open ontwerp van station Blaak en de scheiding tussen licht en donker zoals geschilderd door Hermans. Het is net alsof je kijkend van boven naar beneden, laagje voor laagje de zon kwijtraakt terwijl het schilderij toch niets dan licht uitstraalt. Bijzonder intrigerend. Dit werk heeft dan wel weer een tintje Esscher in zich, je blijft kijken naar het lijnenspel. Komt natuurlijk voornamelijk door het ontwerp van architect Rijnders maar om dat te transformeren naar een schilderij dat abstract is en toch boeiend is de merite van Hermans. Dat maakt de twee middeleeuwse figuren nog storender. Denk niet dat dit schilderij mensen nodig heeft om het ruimtelijke te benadrukken. Ook geen Bokito hoor. En als je er toch een mens in wil, neem een monteur. Alles is altijd kapot op station Blaak. Wat dat betreft goed gedaan van de schilder dat hij de treinen heeft weggelaten, die rijden vaker niet dan wel. [Zure] grijns.

Het lijnenspel is prachtig, een optimale hoeveelheid details, niet te veel niet te weinig. Zeker als je regelmatig op station Blaak komt, kan dit schilderij je aanspreken. En het fijnste van alles: het is niet zo vies als het grote voorbeeld.

Bert Hermans – Further Together, station Blaak Rotterdam, Schilderij

Bert Hermans – Further Together [station Blaak Rotterdam]

Circle Discussion

Een schilderij is geen schilderij en twee maken nog geen drieluik. Vanonder de glazen overkapping zien de patriciers een hoog gebouw dat ze vast wel herkennen. De toren moet een oud koopmanshuis voorstellen, ok van 20 of 30 verdiepingen, maar met een beetje goede wil, ach. Iets wat ze zich niet zouden kunnen voorstellen is dat vroeger [na hun tijd en voor deze eeuw] de trein middels een brug het water overstak, zo’n ouderwetse ijzeren rammelbrug. En ijzer gaat roesten en dan wordt het groen. Die brug heet overigens de Hef en staat er nog. Prachtig lijnenspel en fantastisch geschilderd door Hermans. Geen idee waarom het Circle Discussion heet en het werk was niet op de tentoonstelling afgelopen woensdag dus veel kan ik er niet over zeggen maar samen met de andere twee schilderijen heb je zo een prachtig begin van een thema om aan je muur te hangen.

De Rode Knop

Mocht je toch echt een Rotterdamse drieluik willen samenstellen uit wat tentoongesteld werd, dan nomineer ik als derde schilderij De Rode Knop. Heeft helemaal niks met de twee voorgaande te maken maar gewoon omdat ik het mooi vind en blij van word. Dat is toch de bedoeling van kunst? Iedere keer als je het ziet een glimlach. Eigenlijk dacht ik dat het de trappen waren van het voormalige ABN-kantoor op de Coolsingel waar nu de boekhandel Donner zit maar het is de trappenhal van de voormalige Schippersschool in Charlois op Rotterdam-Zuid. Natuurlijk moest het mij wel aanspreken met mijn voorliefde voor geometrische patronen en als ik verder kijk zie ik nog wel wat anders moois. Wederom dat rare Engels maar Journey to Heaven is een schildering van de binnenkant van een van de koepels van de Haarlemse Bavokerk. Het had overal kunnen zijn maar verrukkelijk om naar te kijken.

Bert Hermans - De Rode Knop [Trappenhuis oude Schippersschool Rotterdam-Charlois], schilderij

Bert Hermans – De Rode Knop [trappenhuis oude Schippersschool Rotterdam-Charlois]

Zeg nee tegen thema’s

Mocht je nou niet zo’n thematische drang hebben of meer eclectisch ingesteld zijn, twee werken wil ik je niet onthouden. Heb de eerste zelf niet gezien, geen zorgen mijn muren zijn geduldig. Illusion 2, Market Hall, Rotterdam doet me sterk aan Metamorfose van Esscher denken. Vast ook zo bedoeld. Het kleurgebruik is briljant, sommige mensen worden hoorndol van zo’n kaleidoscoop, ik vind het heerlijk. Doet me ook denken aan een schilderij wat ik ook zag toen ik student was. Woonde midden in de stad en onder ons was een gallerie/atelier gevestigd waar mensen met een geestelijke beperking kunst maakten. Een schilderij sprak mij bovenal aan. “Gewoon” vrolijke kleuren op een doek maar er spetterde zo’n plezier uit, wat ik hield ik van dat schilderij. Helaas was 1.000 gulden wat teveel voor een student. Eenzelfde reactie heb ik bij Illussion 2, kan er eindeloos naar kijken. OK, als ik er een paar naast elkaar zou hangen, nog eindelozer als u begrijpt wat ik bedoel, maar toch.

Het laatste doek zou een goede metgezel zijn voor iemand die niet in drieluiken gelooft maar wel in Rotterdam. Over 500 jaar is de verbouwing van museum Boymans van Beuningen klaar, zo voorspellen de laatste wetenschappelijke berekeningen. Kan ook een eeuw later zijn hoor, wij maken het in ieder geval niet meer mee. Tot die tijd mag je op afspraak in de kluis van Boijmans kijken. Vrienden van me hebben het gedaan. Spectaculair is het enige juiste woord. Ook het het Depotgebouw zelf is dat. Hermans heeft zijn schilderij Labyrinth genoemd, ontsnappen is immer onmogelijk als je eenmaal in de centrale hal van het Depot bent. Uitstekende naam. Kathedraal II of Kunstgoot trouwens ook. Schitterend ruimtelijk schilderij dat je doet blijven kijken. In de verte zie je een poppetje, zal wel een mensfiguur zijn. Nee, het is niet Schanulleke, ook niet Bokito. Zij bestaat niet, hij is dood. Wist je trouwens dat het standbeeld voor Bokito allang af is maar verstopt wordt in het Depot? Tot zover de samenzwering van de week.

Bert Hermans - Labyrinth, Centrale Hal Het Depot Museum Boijmans Van Beuningen Rotterdam, schilderij

Bert Hermans – Labyrinth [Centrale Hal het Depot Museum Boijmans Van Beuningen Rotterdam]

Doen!

Kijk de ruimte heb ik. Helaas was alleen onlangs het behang uitverkocht en zie dan maar eens een oplossing te vinden voor die eindeloze meters muur. Latex is saaaaaai. Ben naar de geldautomaat gegaan en heb mijn spaarrekening geplunderd. Al die vrolijke gekleurde briefjes tegen de muren geplakt. Moet zeggen dat het resultaat niet tegenvalt. Alleen nou is er niks meer over om een schilderij te kopen en aan de muur te hangen. Ik denk dat ik Pass By aan mij voorbij moet laten gaan. Wordt er iemand anders blij van en een schilderij is eigenlijk toch te weinig. Ik heb mijn principes.

Kopfoto: Bert Hermans schildert metrostation Blijdorp in Rotterdam [Pass By], station Blaak [Further Together] en de Schippersschool in Rotterdam Charlois [De Rode Knop]. Foto’s heb ik gemaakt voor de lezing met een kapotte camera, vandaar de slechte kwaliteit.

[1] Trouwens heel 2024 krijg je 50 procent op de toegangsprijs van het Depot als je vraagt waar het standbeeld van Bokito verstopt is.

[2] In de kladversie vroeg ik me af hoe Bert Hermans Falling Water, het beroemde huis van architect Frank Lloyd Wright, zou schilderen. Heeft hij al gedaan.

[3] Ik vermoed dat Bert Hermans binnenkort aan de slag gaat met een of meerdere schilderijen van het vroegere Rotterdamse drinkwaterterrein dat tegenwoordig de Esch heet.

[4] Overigens vraag ik me af of er niet ergens een ongewenste machinevertaling tussenzit. Het Engels is soms knotsgek als u begrijpt wat ik bedoel. Sta ik wel mooi voor Bokito met mijn belerende vingertje.

Kinderen en Leegte

Van corona heeft GJ vrij weinig geleerd. Behalve dan misschien de schijnbare tegenstelling tussen vol en leeg. Volle ziekenhuizen zijn slecht en lege scholen ook. De vraag die nog steeds niet beantwoord is, blijft branden. Waarom verdienen verpleegkundigen minder dan basisschooldocenten? Je moet echt van de Pabo komen om daarop te antwoorden: ja maar ze krijgen toeslag voor nachtdienst. En dan nog steeds minder verdienen dan een Paboist? Onbegrijpelijk. Hebben ze daarom een rekentoets ingevoerd voor je naar de Pabo mag? Maar goed, lege scholen dus.

Vandaag gelukkig geen lege school, maar een bovenbouw die op kamp is. Biedt ruimte om wat klusjes in de klas uit te voeren zonder kinderen die aan een draaiende boor proberen te likken. Doe nou niet, een boormachine is geen lolly. Compleet gefocust en volledig onafleidbaar loop ik het lege lokaal binnen, keihard recht op mijn doel af. De bureaustoel van de juf wankelt. Wordt er aan haar stoelpoten gezaagd? Je weet het maar nooit met de jeugd van tegenwoordig. Geen zorgen, er mist een schroef. Gelukkig is GJ dol op voorraad en ik ga naar beneden. Bij de deur zei ik een foto van een lief, klein meisje. Je kent het wel, net een jaar, grote zonnebril op – wie deed dat niet op die leeftijd – klaar om de wereld te verkennen. Alleen is haar avontuur afgelopen voor het begon. Een veel te korte ontdekkingstocht van net geen 14 maanden die deze zomer afgebroken werd. En zo’n lieve foto. Mevrouwtje is er helemaal klaar voor. Zoals het hoort. En zo parmantig terwijl ze letterlijk nog richting zoekt. Geen onderscheid tussen kijk naar links en kijk naar rechts.

De hele bovenbouw is leeg. Weet niet hoe lang ik er gestaan heb. Normaal mis ik het gejoel van de kinderen meteen. Dit is anders. Schroef gehaald en vastgedraaid. Dan zie ik nog een kapot raam en moet weer naar beneden. Zelfde foto van dat lieve kleine huppeltje. Onbegrijpelijk. Ik weet niet wie ze is maar die foto zegt alles. Wat een plaatje is ze. Kom maar op toekomst! Ons Mams zei altijd: wat het hoofd vergeet moeten de benen bezuren. Denk dat ze het voor een keer begrepen zou hebben. Enfin, ben minimaal zeven keer langs die foto van dat poepie gelopen. Normaal is school een feestje, vandaag even niet.

Kopfoto gemaakt door Claire Kelly, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

Roergebakken Biefstukpuntjes met Hollandse Groente. En Flippo’s?

Meesterchef GJ slaat door

Hoog zomer dus laten we het een keer niet over waterijs hebben.

Kaas en bier zijn een slechte combi. Zeker voor iemand met een ex-goddelijk lichaam als GJ. Maar het is zo lekker. En we zijn hier maar kort op aarde. De eeuwige tweesprong des levens zeg maar. Als je dan het liefst ook nog elke dag shoarma eet, heb je een probleem. Behlave als je naam Gert-Jan is en je een topper in de keuken bent.

Ze waren al in de aanbieding maar de lokale supermarkt moet er vanaf dus de prijs gaat nog eens door de helft. Iets meer dan een euro per biefstuk en dat twintig keer. De vriezer is er goed voor. Vandaag roerbakgroente – ook afgeprijsd natuurlijk – met biefstukpuntjes.  Alweer. Je hoort mij niet klagen.

Een keer geprobeerd de biefstuk eerst door de maizena te halen maar dat geeft zo’n weke smaak. En die schep bruine basterdsuiker is ook niet nodig. Als ik naar de zak kijk, zie ik twee kleuren, groen en oranje. Bijna de Italiaanse tricolore maar de bloemkool zit zo verstopt dat ik ‘m niet meetel. Verder zit er nog bloemkool’s groene broer broccoli in plus wat sperziebonen en bleekselderij, de enige groente die meer energie kost dan het oplevert. Gelukkig eet ik volkorenrijst erbij anders pak ik vanavond weer een appel. Enig idee hoeveel suiker daar in zit?

Roerbakgroente Hollandse stijl dus. Maar wat zijn dan die oranje schijfjes? De Leeuwinnen voetballen nu voor de wereldtitel in Nieuw Zeeland maar ze lijken niet echt op leeuwenbrokjes en ik kan het weten want vroeger had ik een jaarkaart voor dierentuin Blijdorp. Dat ik vooral blij meehuppelde terwijl ik keek naar de gelukzalige glimlach op het gezicht van mijn vriendin en dus geen idee heb hoe leeuwenkoekjes er uitzien, negeer ik voor het gemak even. Het zal rond 1995 zijn geweest, precies de tijd dat de flippo’s werden geintroduceerd, kleine kartonnen schijfjes bedoeld om het aantal mensen dat zonder nadenken een zak chips naar binnenwerkt omlaag te brengen. Dat lukte zo goed dat sommigen nooit meer een zak chips kochten, een onplezierig bijeffect. Voornamelijk voor de chipsfabrikanten.

Meestal gaan er ook nog wat peultjes door de roerbak. Wel goed schoonmaken ander stik je in zo’n draadje. Met diezelfde kritische blik bestudeer ik de oranje rondjes. Minibonzaiboomstamschijfjes zijn het niet, daarvoor wijkt de kleur teveel af. Platgewaltste paprika misschien. Wacht eens. Paprika, Paprika de film en paprikachips. En alles komt terug. Zouden het dan toch de eerste nieuwe flippo’s zijn? Verse oogst enzo. GJ eet vanavond roergebakken biefstukpuntjes met Hollandse groente en flippo’s. Punt. En als toetje magere yoghurt met jonggerijpte pepernoten van de eerste persing.

Maar wacht even! Waar zijn de pepernoten? Het is al half augustus en ik heb ze nog in geen enkele winkel gezien. Wat is hier aan de hand? Hoe kan dit en waarom zijn er nog geen kamervragen gesteld? Het paard van Sinterklaas heeft alle wortels opgegeten en daarom duurt het een beetje langer? Asjemenou.

Probleemparkeerders in Roosendaal

Niets doen is wel erg mager. Als een auto al twee jaar verlaten is, kun je als politie of gemeente ook eens kijken of alles in orde is met de eigenaar. Gebeurt natuurlijk nooit in het gezellige Roosendaal, maar in Rotterdam heeft een bejaarde vrouw tien jaar dood in eigen huis gelegen.

Overheidsorganisaties zijn er voor de burger, je verwacht een dienend karakter. Dat is in Nederland allang niet meer. Wanneer een gemeente zich steeds vaker achter een digitale, bijna niet doordringbare muur verschuilt, ontstaat een probleem. De Brabantse gemeente Roosendaal heeft in dat opzicht al meerdere moeilijk verdedigbare keuzes op haar naam staan. De invoering van het Saver pasjessysteem voor het huisvuil springt direct in het oog, letterlijk. Roosendaal is tegenwoordig een smerige stad met overal vuilnis. Prachtig die sticker met hoge boetes, maar begin eerst maar eens met schoonmaken.

Ik ga op reis en neem niet mee… Gelukkig heeft Roosendaal een pasjessysteem. Beter voor het milieu. Gooien mensen minder afval in de vuilnisbak. Zo ken ik er nog wel een. Politici maken nooit fouten.

Zo doe je dat als professionele aso. Wel je naam en adres er afscheuren, niet de barcode. Laat me niet lachen, een gemeente die haar taak serieus neemt en je opspoort middels die streepjes? Ha ha.

Net als veel gemeentes werkt het stadskantoor in Roosendaal alleen nog op afspraak. Onderzoek toont keer op keer aan dat daardoor de productiviteit daalt. Je moet online een bezoek inplannen en dat kan wel even gaan duren. Paar keer voor mijn vader gedaan en wat ik mis is een service level agreement. SLA is een Engelse term die staat voor afspraken tussen leverancier en klant over wat je mag verwachten als je iets koopt. Bijvoorbeeld dat de gemeente garandeert dat je altijd binnen twee werkdagen een afspraak kunt maken en binnen een week altijd een afspraak ’s ochtends vroeg of ’s avonds laat. Zou normaal moeten zijn.

Nog een stapje groter dan zwerfvuil, zijn zwerfauto’s. Nee, geen zelfrijdende auto’s die rondzwerven maar auto’s die achtergelaten worden. Staat er een bij de flat van ons Pa voor de deur. Had ik het gisteren over. Pap is vorig jaar naar het politiebureau geweest zonder resultaat. Vond ik ook verrassend. Begin dit jaar heb ik via de verhuurder nogmaals aan de bel getrokken en ineens zat er een parkeerbon op. Verder gebeurt er niets. Onlangs bij Pap en iemand had geen zin om zelf naar het grofvuil te gaan. Twee stoelen in de centrale hal neergekwakt, eentje voor de rolstoeluitgang die naar de berging leidt. Loodzwaar, nadat ik de poten eraf geschroefd had, met moeite in de auto en hier maar naar de milieustraat gebracht. In het milieupark te Roosendaal heb ik weinig vertrouwen. Toen een paar jaar geleden ons Mams overleed, het huis leeggeruimd en wat dingen naar het grofvuil gebracht. Wat blijkt? Volgens het pasje was Mam dat jaar al zes keer naar de stort geweest. Pasje was leeg en ik kon het niet bijvullen. Mijn moeder was ernstig ziek en had geeneens een rijbewijs. Dan sta je daar. Je kunt niks inzien en ter plaatse betalen mag ook niet. Bizar.

Terwijl ik de verlaten stoel inlaad zie ik nog steeds dat zwarte autootje staan en typ het kenteken in op mijn mobiel. APK verlopen in april 2021, ruim een jaar voordat Pap naar het politiebureau ging en anderhalf jaar voordat ik via de verhuurder aan de bel trok. Nu dik twee jaar later, staat de auto er nog steeds. Melding bij de politie gedaan maar ik moet bij de gemeente zijn.

Melding Politie 07 juli 2023
“Bij de flat in Roosendaal waar mijn vader woont, staat al twee jaar een zwarte Hyundai Atos bij de gele streep geparkeerd. Bij het RDW zie ik dat de APK al in april 2021 is verlopen. Moet ik het bij de politie melden dat de auto weggehaald moet worden of ergens anders?”

Antwoord Politie 07 juli 2023
“Bedankt voor uw bericht. Wij verwijzen u naar de handhaving van de gemeente. Deze zijn bevoegd om indien nodig, het voertuig weg te laten slepen.

Wij vertrouwen erop u hiermee voldoende geïnformeerd te hebben.”

Ken de spelregels niet maar je zou verwachten dat de politie ook de takelwagen kan bellen. Of op z’n minst het bericht doorgeven aan de gemeente. Ronduit absurd. Moeten we dan echt een vak wanneer-bel-ik-welke-ambtenaar op de middelbare school invoeren? Of zit dat al bij de burgerschapslessen? Enfin, ik het webformulier invullen, afbeeldingen toevoegen en dan ineens een captcha, een soort puzzeltje voordat je het kunt versturen. Er zijn verschillende soorten captcha’s en voor mensen met een handicap vaak een onoverbrugbare hindernis. Daar hebben we het binnenkort over.

Melding gemeente Roosendaal 11 juli 2023
“Onderwerp Verlaten auto flat Roosendaal
Staat al twee jaar een auto fout geparkeerd. Heb het kenteken bij de RDW gecheckt en APK is in april 2021 verlopen. Volgens de politie is het laten wegslepen de verantwoordelijkheid van de gemeente. Graag.

Opmerking van mij: koppel het meldsysteem van de poltie met dat van de gemeente zodat de melding met een klik op de knop kan worden doorgezet.. Dit werkt niet voor burgers, de politie of gemeente.

NB, ik had eerst het webformulier ingevuld maar dat eindigt met een captcha. Schaam je gemeente Roosendaal. Onverantwoord.”

Niet lachen, de ontvangstbevestiging van de groep Veiligheid, Strategie & Ondersteuning, gemeente Roosendaal belandt in mijn spamfolder. Had ‘m er eigenlijk niet uit hoeven halen want voorlopig gebeurt er niks. Er wordt eerst een onderzoek ingesteld. Heb ik al voor jullie gedaan, maar ja ambtenaren weten het altijd beter hé. OK misschien niet als het op digitale zaken aankomt.

Antwoord gemeente Roosendaal 13 juli 2023
“Dank u wel voor uw melding. Wij zullen een onderzoek naar de auto instellen. U wordt hier later nog door ons over geïnformeerd.

Wij waarderen het dat u meedenkt, maar om het meldsysteem van de politie te koppelen met dat van de gemeente is helaas niet mogelijk.

Tenslotte delen wij u mede, dat uw opmerking over het krijgen van een reactietest (captcha code) bij het invullen van het webformulier, is doorgegeven aan ons team Communicatie. Er wordt hierover nog contact met u opgenomen.”

Draai linkerduim, draai rechterduim, draai, draai, draai. Is er al antwoord?

Antwoord gemeente Roosendaal 24 juli 2023
“Wij hebben een onderzoek naar de auto ingesteld. De auto is niet aan te merken als zijnde een autowrak zoals vermeld staat in artikel 5:5 van de Algemene plaatselijke verordening. Ingevolge dit artikel is het verboden om een voertuig dat rijtechnisch in onvoldoende staat van onderhoud en tevens in een kennelijk verwaarloosde toestand verkeert op de openbare weg te parkeren. Dit betekent dat er vooralsnog geen wettelijke basis is om het voertuig weg te slepen.

Helaas kan de gemeente ook niet optreden tegen een niet verzekerd en/of niet APK gekeurd voertuig. Dit komt omdat dit zogenaamde registerfeiten zijn. Dit houdt in dat de bestuurder van het voertuig om de aantal maanden automatisch een bekeuring krijgt van het RDW. Deze bekeuringen stoppen wanneer het voertuig is verzekerd en gekeurd.

Wel hebben wij de auto nogmaals verbaliseerd, omdat deze staat geparkeerd naast een onderbroken gele streep.

Wij vertrouwen erop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.”

Je hebt winterbonnen en zomerbonnen. Een gratis tuinstoel bij twee stuks ofzo? Of trekt vuil vuil aan Roosendaal?

Nogal aanmatigend he, dat wij vertrouwen erop dat. Niet dus. Het probleem is een beetje dat de auto al twee jaar niet bestuurd is. Voorlopig krijgt niet de bestuurder een bekeuring maar degene op wiens naam het voertuig staat. En als dat een en een is twee is, heb ik nog wel een vraag. Is alles met de eigenaar in orde? Snap dat de sociale cohesie in een boerenpummelstadje als Roosendaal vele malen groter is dan in ranzig Rotterdam en de vraag vrijwel overbodig is, zeker nu de professionals er naar gekeken hebben, maar toch. Ben ik dan de enige die zich zorgen maakt over de eigenaar van het ontzielde autootje dat daar al twee jaar verdrietig geparkeerd staat? Wat nu?

Die Gemeente Is Er Niet Voor Jou en Mij

Ben je rijk of woon je naast de burgemeester is het een ander verhaal. Idem als je asociaal bent of structureel overlast veroorzaakt. Gewone burgers hebben gewoon pech. Algemeen belang enzo.

De TV serie over het asociale gezin Flodder in een dure vilawijk gaat nooit vervelen. In het echt worden de probleemgevallen altijd bij de gewone burger op de stoep gedumpt. Soms bestaat een rechtvaardiger wereld alleen op het scherm.

Vandaag het vervolg op Zwitsers kenteken, top tip voor terroristen.

Hier in Rotterdam is de trend, een complex zonder junks en kanslozen is geen volwaardige woongemeenschap. [1] Had je maar een huis moeten [kunnen] kopen. Zoiets dan. Meerdere complexen waarin weerloze ouderen – of gezinnen met jonge kinderen – gemengd worden met mensen die meer kansen hebben gehad in het leven dan wie ook. Natuurlijk gaat dat fout. Een beschaafde maatschappij is altijd bereid mensen die willen opnieuw op de been te helpen. Daar horen wel mitsen en maren bij. Zoiets vergeet de gemiddelde burgemeester nogal eens. Extreem goede sociale geluidsdemping in de lokale villawijk, ja toch. Stoer hoor dat je weer een woning voor tig maanden dicht gooit na een ongerelateerd incident op de stoep maar wat nu als het lokale gekkenhuis een paar verdiepingen huurt in een grote flat en de methadon om drie uur ’s nachts is uitgewerkt? Wat dan met die kostbare bloedjes van buurkinderen, de toekomst van onze maatschappij. Verhuizen? Dat burgemeesters een rondreizend circus zijn, ja toch Peter Rehwinkel, betekent niet dat iedereen zomaar kan verkassen. Anders hebben de huisjesmelkers – in oorlogstijd heten zulke lui trouwens gewoon zwarthandelaren – geen inkomsten meer.

Het overheidscirucs van geen verantwoording nemen en de problemen erger maken in plaats van oplossen is een olievlek die vanuit de Randstad ook langzaam de rest van Nederland wurgt. Alsof ze in Roosendaal, vlak bij de Belgische grens nog niet genoeg problemen hebben. Persoonlijk denk ik dat het de schuld van egoistische oude mensen is. Hoe durf je in je veilige eensgezinswoning te blijven zitten als je naar een duurder en onveiliger seniorenappartement kunt verkassen? Ach vroeger of later verhuizen we allemaal, ook Pap. Hij woont er inmiddels al een aantal jaren met veel plezier. Goeie buren, zonnig balkon en gewoon fijn. Toch verandert de tijd alles. Sociaal onaangepasten kun je ze nog net niet noemen, eigen broek ophouden is wat anders. Maar ach welke burgemeester kan wel een grote mensenbaan bemachtigen. Als dat zo was in onze kostbare democratie hadden we wel een gekozen burgemeester.

auto in stoel naar milieupark brengen

Ff bij Pap langs. Liftdeuren gaan open en ik zie een meneer met een fiets. Kun je ook in de kelder zetten. Meneer ziet mij niet, ramt zijn fiets achteruit en bijna. Loeikwaad dat ik niet opzij ga voor zijne godheid. Tot hij ziet dat ik niet hoogbejaard of bang ben. Nou ben ik niet zo groot maar dat gebrek aan lengte compenseer ik ruim in de breedte. Ineens lukt het hem wel om niet tegen me aan te botsen. Ik zeg er wat van maar dat mag blijkbaar niet. Wat is er mis met kijk een beetje uit? Pas als meneer op de drempel van de buitendeur staat, begint het. Mompel de mompel. Wel halen, niet brengen, dat is zo vervelend. Persoonlijk denk ik dat zo’n ontspoord figuur het best een weekje op het dak van de flat kan kamperen om tot diepere inzichten te komen. Maar helaas, hij heeft ook rechten, zelfs als hij die van alle andere bewoners in het complex schendt. Er is vast wel een Youtube video waarin een gediplomeerd psycholoog in begrijpelijke taal uitlegt dat als je enige kostbare kleinood een fiets is, dat nog geen reden is om weerloze oudjes omver te rammen – of anders. Kom je hun kinderen tegen. En geloof me, van alle mensen met kinderen die daar in de flat wonen, ben ik de aardigste. Die man kan het dak op. Wat zeg ik, moet het dak op. Voor een voortschrijdende studie over onderdeel van de maatschappij zijn en hoe met je buren om te gaan. Last van gevoelens? Het dak is de beste plek voor een bespiegeling. Doe je niemand kwaad ook. En voor je naar de maan gaat huilen, stop er een sok in. Kan prima in stilte.

Deze persoon weet ik wie het is. De volgende mikt de kartonnen doos van zijn pakket zo in de hal. Beetje slordig met je naam en adres erop. Weet niet hoe hij eruit ziet. Dan doen de lui die hun vuiligheid tegen de buitenmuur aanzetten het beter. Geen idee van wie, wat waar. Trouwens ook niet van de auto die daar al tijden verkeerd geparkeerd staat.

In Rotterdam heeft tien jaar lang iemand doodgelegen in haar eigen huis. Geen menselijk drama maar een smet op het blazoen van de burgemeester dus alle hens aan dek. Rotterdam probeerde het weg te moffelen. Als vorig jaar zomer de auto al een jaar daar staat, gaat Pap naar het bureau van politie in Roosendaal. Na het verhaal van gisteren zal het je niet verbazen. Er gebeurt niks. OK behalve dan dat de viezerikken het appartementencomplex dreigen over te nemen. Kinderen noemen alles karma tegenwoordig, dit is anders ondanks dat je eigen nest bevuilen een keuze is. Iedere keer rommel, viezigheid en achtergelaten huisraad in de centrale hal. Paar keer contact gehad met de huurbaas maar alles is moeilijk. En? Als er geen liefde verloren is tussen jou en je werk, zoek wat anders. Ook gemeld dat die auto daar al anderhalf jaar staat. De verhuurder heeft contact gehad met de instanties want begin januari prijkt er fier een prent op de voorruit. En wat sneeuwvlokjes. Het wordt lente en je hoort het gras niet klagen. Dat tiert al minstens 20 maanden welig rondom de stilstaande auto. Nee, niet geparkeerd, het is een onderbroken gele streep. Te moeilijk om uit te leggen. Als pas geleden een stel onverlaten de woonkamerstoelen gewoon in de hal dumpen en daarmee de achteruitgang blokkeren, besluit ik ze maar zelf af te voeren. Niet voor Pap maar voor die vriendelijk buurman in rolstoel. Het is even passen en meten als mijn oog weer op dat zwarte autootje valt. Wat nu?

Kopfoto: prima stoel maar de kringloop heeft zoveel kapsones tegenwoordig dat ze ‘m niet willen hebben. Met bezwaard hart rij ik naar het milieupark.

[1] Alternatief voor ‘volwaardige woongemeenschap’ is afspiegeling van de maatschappij.