Het Goud-Bruine Gevaar [vakje 22]

Dat is nogal eens anders dan het Rode Gevaar uit de jaren 20 en 80. Twintig, ja vraag maar aan Oekraine.

In vakje 22 vallen gelukkig de jazzgiganten de jaren 80 binnen. En dat loopt geweldig goed af.

Ben ik te min? Nee, iedere plaat is welkom in de Top 2000. Drugsgebruik geen probleem. Zij die het heilige vuur van ik-ben-moreel-superieur in zich dragen hebben altijd gelijk. Dat uit zich meestal in de overtreffende trap van hoe-stom-kun-je-het-verzinnen. Het internet heeft alles veranderd maar vroeger wanneer je als rechtgeaarde Amerikaan je zorgen maakte of je kinderen wel een realistisch sociale media opvoeding kregen [lees: muziek luisteren] dan deed je iets geniepigs. Je plakte er een waarschuwing op. “Deze plaat bevat vieze teksten over drugs, sex en het andere [of zelfde] geslacht die minderjarigen absoluut niet mogen horen.” Goud, dat zeg ik. Iemand is er vet rijk mee geworden.

Back To Black. Niet te vertalen, net zomin als een gebroken hart. Het hoort erbij. En geloof me, ik kan je verhalen vertellen, gruwelijk gewoon. Eerste persoon enkelvoud, dat laatste met nadruk. Herinnert u zich nog vakje 14? De liefde, ja die, wat als je jouw hart gewoon kon terugnemen? Dan zou het het nul, niks en noppes betekenen. Maar om je gebroken hart nu te lijmen met heroine – dat is wat black betekent in het nummer van Amy Winehouse – niet doen. Sowieso ik haat drugs, een bak ellende. Die troep moet ik niet. Waar gebeurd, GJ is op een feestje en een vrolijke gast vraagt of ik ook een lijntje wil. Nee, laat maar. Dat was een heel fout antwoord. En GJ naief denken: meer coke voor jou. Zo werkt het blijkbaar niet terwijl hij toch minimaal twee meter hoog was. Heel erg thuis in de drugs ben ik dus niet. En ja, geloof me, er zijn weekenden geweest waar minimaal 90 procent van de mensen op de dansvloer op een andere planeet vertoefde. Pilletje en pop. GJ houdt van bier. Als het gezellig is veel bier maar werk en drank? Weet je waarom ik nog steeds twee handen heb? Da’s geen rare vraag als je dé k[l]usjesman bent. Nog nooit een cirkelzaag vastgehouden met ook maar een druppel drank op. Hard werken en hard ontspannen, eerst het een dan het ander. Hardcore never dies! [keihard onsterfelijk]. Zo is het vast nooit bedoeld.

De dingen die DJ’s zien. Zonder anker verzuip je, geen grap. [5] Mijn verslavingen zijn muziek, kaas, gereedschap en rondingen, niet transitief. Misschien moeten ze daar eens twee waarschuwingsstickers op plakken. [6] Als je ‘m op mij plakt, zo van gevoelig voor rondingen, gebeurt vast het tegenovergestelde. Daar was eens die keer dat ik draaide in een DJ booth zo groot als een bus. Hoe dat afliep? Begin je nu ook al vergeetachtig te worden 50-plusser? Werk een beetje mee hier, ik probeer je gevoelens te ontzien.

In 2018 overleed Tim Bergling, dj-naam Avicii. Hij was 28. Amy Winehouse overleed in 2011 op 27-jarige leeftijd. Muziek moet geluk brengen, niet dit. Als je het hebt over beroemde DJ’s vliegen de Nederlandse namen je om de oren. De Zweedse Avicii was vele malen groter dan allemaal. En geloof mij maar, GJ die niet echt dol is op het geluid van Avicii. Amy Winehouse keek terug naar de jaren zestig en combineerde die moeiteloos met jazz, reggae en neo-soul. Artiesten veranderen over tijd. Hoe meer decennia verstrijken, hoe interessanter ze vaak worden. Beiden zijn overleden voor hun dertigste, vooreerst en vooral een menselijke tragedie, maar denk ook eens hoe beiden zouden hebben geklonken over tijd. Geef het tien, twintig of meer jaren. Op North Sea Jazz dit jaar sloot Tom Jones de avond af. Zijn eerste hit was begin jaren zestig. Iedereen liep te trekken aan tim Bergling, zelfs zijn management. Hij pleegde zelfmoord. Amy Winehouse worstelde met diverse zaken, waaronder verslaving. Voor beiden was muziek een uitweg tot het veranderde in een doodlopende weg. Onbegrijpelijk, zelfs verdrietige liedjes brengen de luisteraar een vorm van troost, blijdschap soms. Wanneer een muzikant voor de omgeving verandert in een geldboompje wordt er te hard aan geschud, soms met fatale gevolgen. Iedereen wil een graantje meepikken, moet kunnen toch? Wie ze zijn verdwijnt op de achtergrond. Ja, muziek is heilig maar alleen omdat er muzikanten zijn.

Uiteindelijk overleed Amy Winehouse aan alcoholvergiftiging maar het had net zo goed iets anders kunnen zijn. Het lichaam is sterk maar de geest wint uiteindelijk. Dat je muziek het lijden vertolkt, betekent niet dat je als artiest ook moet lijden. Amy Winehouse had ook mentale problemen en net als iedereen hield de liefde niet altijd recht schip. Dat kan er inhakken. Op z’n Shakespeariaans: beter dat dan niets. Prachtig nummer hoor Back to Black. Maar net zo duister als onbegrijpelijk. Een gebroken hart doet onvoorstelbaar pijn, maar dan maar drugs? Nooit.

De laatste weken hoor je vaak een spotje over de radio die ageert tegen de nieuwe drugswet. Geen idee waar de klok verstopt is of de bijbehorende klepel hangt. Het enige wat ik wil weten is van wie komt het spotje? Heroine en cocaine zijn nooit de oplossing. En pilletjes zijn nog erger. Maar om niet te vertellen wie je bent en waarom je tegen bent, is ook gevaarlijk. En wat promootte oud-president Trump ook alweer? Iets met chloor. Weet wat je slikt is onmogelijk dus slik niks. Advies van een DJ, wat moet je ermee? Als het je tot nadenken aanzet ben ik al blij. Ondertussen mijmer ik verder over wat meer aan magische muziek Amy Winehouse ons had kunnen brengen als zij niet te jong overleden was.

Oorlog tegen van alles, drugs, kerst, Oekraine, oorlog zal er altijd zijn, geestverruimende middelen ook. En ja, muziek is daar een van. Niet lachen ezel. Je kunt voor de taktiek van de verschroeide aarde kiezen of proberen mensen te redden voor zij door het vuur verzwolgen worden. Als het de eigen schuld is van drugsgebruikers, is de hoofdschuldige dan niet de overheid die faalt om die troep van ons weg te houden? DJ’s leven ’s nachts en begrijpen niets van het echte leven. Tuurlijk, maar we hebben allemaal onze verantwoordelijkheid, of het nu om je leven gaat of over het werk waar je voor betaald wordt. Toch zie ik het nog steeds fout [zeggen ze].

Het bruine goud klinkt vies. Dat is het ook. Mijn lukrake vertaling van Golden Brown snijdt weinig hout maar ach wie heeft dat door. In 1981 begrepen weinig mensen dat the Stranglers niet zongen over iets goudbruins maar over drugs tot een bandlid zich verspreekt. Foei, dan draaien we de plaat niet meer. En wat lost dat op? GJ is vrij conservatief, zo werkt de wereld nu eenmaal, maar wel praktisch behoudend. En dat bestaat dus niet. Zoiets als zoeken naar een vijfde dimensie in een van drie plus tijd. Black verwijst naar heroine. Golden brown refereert ook aan drugs maar dan 40 jaar eerder. Welke drug, geen idee, verkeerde deur om aan te kloppen.

Vorm en inhoud zijn niet altijd in tandem. Als niet alles kapotgedraaid zou worden, had niemand zich meer Golden Brown herinnerd. Een gelukkige herinnering aan een ver verleden zou het enige zijn dat overbleef. Het mag niet zo zijn. In de jaren zeventig werd het hoog tijd de toch wat saaie muziek een schop onder de kont te geven, een van de grote verworvenheden van de punk. The Stranglers waren zo’n punkband. In 1981 werd Golden Brown gereleased, een technisch complex werkstuk dat stevig leunt op Take Five van Dave Brubeck, misschien wel de beroemdste jazzplaat ooit. Net als Fuer Elise, al zegt de naam je niets, je herkent het meteen. Over Take Five zijn hele complexe muzikale analyses gemaakt, zoek maar eens op als het je intereseert.

Terwijl jullie hard zitten te tiktokken ofzo, luistert GJ graag naar rare muziek. Kom ik ineens The Take Vibe E.P. met Golden Brown tegen. Ik snapte er geen hout van maar wel supergaaf. Net als veel mensen vroeg ik me af of ik niet iets gemist had en Golden Brown origineel van Dave Brubeck was. Nee, het is absoluut van The Stranglers, maar zoals gezegd hun Golden Brown is mede geinspireerd door de techniek van Dave Brubeck. Heb er tig keer naar geluisterd en op een gegeven moment hoor je het. Als Golden Brown rond een seconde of zeven, acht net te hard inzet. Maakt het alleen maar echter. Als ik de commentaren lees, hebben anderen geprobeerd het na te spelen door te kijken naar de vingers van Dave Brubeck op het toetsenbord. Die kunnen nooit meer piano spelen, de vingers van de leerlingen zitten voor altijd zo door de war als een sliert spaghetti. Het kan ook helemaal niet want het beeld is van het origineel van Take Five uit 1959. En dan toch Golden Brown daaruit proberen persen, dan breek je ieder botje in je handen.

Nee, de illusie dat Dave Brubeck Golden Brown speelt, is gecreeerd door Laurence Mason, [Engels] afgestudeerd aan het conservatorium van Leeds, Engeland. Eerlijk is eerlijk, dit is redelijk geniaal en hemels om naar te luisteren. De basis is Take Five, opgeknipt en gesampled, vermengd met Golden Brown en een aantal saxofoonpartijen door Mason zelf ingespeeld. Golden Brown is een liedje dat ik nooit goed heb kunnen plaatsen, mede ook omdat het niet mijn soort track is, maar deze lijst gaat over platen uit de jaren tachtig die net zo leuk of beter dan het origineel zijn. Take Vibe E.P. gaat zelfs nog verder en maakt de cirkel rond, muziek heeft geen begin of einde, muziek is de hemel. Onweerlegbare logica waarmee ook meteen het bewijs is geleverd dat de aarde wel rond moet zijn. Luister en geniet. Druk op herhaal zo vaak je wilt.

Eighties: The Stranglers – Golden Brown [1981]

Twintigers:  Take Vibe E.P. – Golden Brown [2021]

Morgen, in vakje 23, gaan we het nog een keer hebben over Tina Turner. Nee, niet over Kygo, terwijl hij toch – even zoeken naar het woord – de irritatie is die tot deze adventskalender heeft geleid.

Kopfoto gemaakt door John Matychuk, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

[1] OK, niet helemaal eerlijk. Vriendin van me was aan het draaien en moest naar de wc. Dat is nogal een DJ [probleem]-ding. Ik aan de bar [gratis natuurlijk]. Iemand anders was me dronken aan het voeren met cocktails [je deed het als een pro] en ik moest even invallen. Ging goed hoor. Trouwens, zou het publiek wat gemerkt hebben met al die pilletjes? De rest van de avond, ach gossie, weer die tere 50-plus zieltjes van jullie. Kweek eens wat eelt, dan praten we verder. [3]

[2] Als k[l]usjesman zie je ook wel dingen maar dat is meer van ‘ik had het anders opgelost’. Helaas, kusjes gaan voor klusjes dus dieper inzicht zal nooit voor mij zijn.

[3] Herinner me Spymaster & Eric Nouhan – Spontaneous. Of was dat een andere keer? Grijns. [4]

[4] Een man vergeet wel eens wat. Ook zonder drugs.

[5] Anker, anker, anker. Anders is het over.

[6] Nog twee dagen. Ik ga dat openlijke jaren-80 sexisme enorm missen.

Mes – Steek – Pijn [vakje 21]

Vandaag in vakje 21 een minder leuk stukje nostalgie, maar veel belangrijker dan al het andere gereutel bij elkaar.

Goldband, terugvertaald als Goudband is een wit poeder. In het Engels wordt het finale produkt modder genoemd, perfecte naam. Voor gebruik water toevoegen. En dan maar muren stuccen. Die zag je vast niet aankomen. Weet je wat ik niet zag aanstormen? Goldband, de band. Zeg nou zelf Noodgeval is een waanzinnige plaat, helemaal nu en toch jaren 80. Krijg je ervan als je vader stucadoor is. Wat een onzin. Hadden ze het netzo goed MP75 kunnen noemen. De M staat voor machinaal verwerkbaar overigens.

Witte Was betekent de doorbraak voor Goldband met een tekst die Adriaan van Dis trots moet maken. Nee, niet bladeren vallen van de bomen af maar waarom is coke zo duur. Heb zo hard gelachen de eerste keer toen ik het hoorde. En dan noem je jezelf Goldband. Die jongens komen er wel. In 2022 spelen ze Lowlands ondersteboven. Het onvermijdelijke Pinkpop volgt in 2023. Wat een band.

Noodgeval was een of twee edities geleden de hoogste nieuwe binnenkomer in de Top 2000 – ja, ook GJ kan er niet omheen. Deze keer [2023] staat het lied op 94, wereldprestatie. Als ik de reclame van de publieke omroep goed heb gehoord is Stiekem van Maan en Goldband – heerlijke plaat – dit jaar de hoogste nieuwe binnenkomer. Maan begrijpt het, Goldband ook, GJ begint het langzaam te begrijpen, nogmaals sorry Maan. En dank je wel André van Duin.

Leuk dat er een jaren 80 sausje over het ouvre zit, maar wat is nou de link? Appeltje, eitje. Naast muziek leest GJ wel eens een boek, je weet wel van die mislukte bakstenen met veel letters en grote woorden [die ik oversla omdat ze te moeilijk zijn]. Roofstaat is een simpel woord dat [officieel] niet bestaat [maar iedereen begrijpt] voordat Ewald Vanvugt het gebruikt als titel voor zijn eenvoudige maar keidikke boek over het Nederlands koloniaal verleden. Echt een supersimpel boek ondanks de vele bladzijden. Wij Hollanders kwamen, zagen en staken de boel in de fik als we onze zin niet kregen. Keer naar keer en pagina na pagina, zwart-wit denken pur sang. Als Goldband zingt over de langste nacht, denk je automatisch aan corona, maar er zijn veel lange nachten. Sommigen duren geen maanden of jaren maar eeuwen.

Als ik dit schrijf is het zondag. Ik sta op met het nieuws. Weer bommen bij huizen, steekpartijen en ander grauw geweld. Ik herken Nederland niet meer. Ongetwijfeld weer een burgemeester die een woning sluit zonder te weten of het om slachtoffer of dader gaat en daarmee het probleem niet oplost. Wel lekker makkelijk, kijk mij eens daadkrachtig zijn. Zo sukkelen we al decennia voort. Niks nieuws onder de zon.

In 1983 was het vast ook wel eens zondag, ik gok zelfs meer dan eens. Iemand twee adventskalenders plus een dag of vier? GJ was 15 en de dichtsbijzijnde grote stad was Antwerpen. Misschien ben ik die zaterdagavond naar de disco geweest, misschien niet. Maakt ook niet uit. Het werd zondag. Wat ik me herinner is dat ons Mams zich altijd zorgen maakte. Of we wel veilig thuis zouden komen. Zo vermoeiend. Dat was toen. Nu weet ik beter. Ze was er al een kwijt. Mijn grote zus wordt binnenkort twee. Ja, dat lees je goed, twee jaar oud. Teveel zorgen voor een moeder. Daar hebben we het nog wel over. Kerwin Duinmeijer was ook 15 toen hij overleed op 21 augustus 1983. Ruzie in de Damstraat in Amsterdam en mes, steek, pijn. Neergestoken door de 16-jarige skinhead Nico Bodemeijer.

“Kerwin Duinmeijer rende gewond naar de Dam, opende de deur van een taxi en vroeg naar het ziekenhuis gebracht te worden. De taxichauffeur weigerde hem te vervoeren. Een tweede taxichauffeur verleende eerste hulp en regelde een ambulance, die twintig minuten later arriveerde.”

“Na de gebeurtenis stelt het bestuur van de Taxicentrale Amsterdam dat de weigerende chauffeur een menselijke beoordelingsfout heeft gemaakt.”

Bah.

“en niet had ingezien hoe ernstig de situatie was. Chauffeurs hebben weliswaar de instructie geen gewonden mee te nemen, maar behoren wel hulp te verlenen.”

Dus de chauffeur heeft wel de instructie gevolgd maar de patient is overleden? Als je een nieuwe laptop koopt en die ontploft, vraagt de winkel toch niet als eerste of je de instructie hebt gevolgd? “Bent u OK meneer de klant? Heeft u niks? En de anderen thuis ook allemaal OK?” Zo werkte het toen ook al.

Achteraf gooit de TCA nog wat olie op het vuur als het probeert zichzelf wit te wassen. Typische oneerlijke spagaat als de dienstdoende bovenbaas zegt dat “het niet zo is dat chauffeurs mensen moeten laten doodbloeden, maar dat het tegen de regels zou zijn, gewonden te vervoeren.”

Hoe dan? Ga lekker kleien met Kygo in het Hoge Noorden mislukte bovenbaas.

Ons Paps is ook taxichauffeur geweest en bij hem in de auto is eens baby geboren. Bevallende moeder er uitgooien dan maar? Omdat regels heilig zijn en boven alles gaan? Mensen zijn mensen en ieder leven is even waardevol, daar begint en eindigt alles mee. Weg met de regels! Hoeveel taxichauffeurs houden zich trouwens aan de verkeersregels? Vraag ik voor een vriend.

Ook de rechterin maakt er een potje van. Verplaats het incident naar nu en vraag je af hoe mensen zouden oordelen als Donald Trump zegt dat ondanks dat de dader een tatoeage heeft met “puur-blank”, het geen racistische moord is. Voeg daaraan toe getuigenverklaringen die stellen dat de dader ‘vuile neger’ riep naar Duinmeijer en hem de Hitlergroet zien brengen. In een documentaire uit 1984 wordt een getuige opgevoerd die zegt dat Bodemeijer tijdens de steekpartij roept “Ga terug naar je eigen land!” “Volgens de agent die Bodemeijer als verdachte verhoorde, had hij verklaard dat Duinmeijer een “vieze neger” was en dat hij “niet vies moest kijken”. De rest kun je lezen op Wikipedia, ondanks dat het hevig gekuist lijkt. [Ook Wikipedia is een gevecht om de waarheid.]

Wel of geen racisme? Zou het mes ook tevoorschijn zijn gehaald als dader en slachteroffer dezelfde blanke achtergrond hadden. Zwart-Wit is een uitstekende titel voor het nummer. De moord “greep Boeijen zo zeer aan, dat hij er een nummer over wilde schrijven, maar wist eerst niet hoe. Ook had hij twijfels of iemand (en met name Kerwins familie) wel op een popnummer zat te wachten. De familie gaf echter toestemming en Boeijen kreeg de melodie snel op papier. De verzorging van de tekst leverde meer problemen op. De liedjesschrijver kiest onder meer inspiratie van Bob Dylans The Lonesome Death of Hattie Caroll (moord door een rijke man op een Afro-Amerikaan) voor een verhalende tekst. Eenmaal op papier vereenvoudigde Boeijen de tekst […] steeds verder.” [Wikipedia]

Lust u nog jaren 80 peultjes? Maar eerlijk is eerlijk, met of zonder houten hijskranen voor de meisjes, is het tegenwoordig veel beter. Of beter gecamoufleerd? In 1980 werd de Centrumpartij geboren, een borreling van de Nederlandse Volks-Unie, pleitbezorgers voor een een “Germaans-christelijke cultuur” in Nederland. Bij de verkiezingen van 1982 haalde de partij een zetel die bezet werd door Hans Janmaat en het cordonne sanitaire was geboren. Die tijd dus en dan kiest Goldband voor dat numer? Veel helderder dan Zwart-Wit wordt de boodschap niet. Maar geen zorgen, mijn missie is muziek en Goldband’s versie van Zwart-Wit heb ik achter vakje 21 verstopt omdat hij geweldig is. Verder niets. Da’s trouwens ook hoe politiek en beinvloeding werkt. Slaap lekker, morgen een neutraal nummer: vakje 22. Iets met goud en bruin. Puur toeval natuurlijk. Dit is maar een domme lijst.

Eighties: Frank Boeijen Groep – Zwart Wit [1984]

Twintigers: Goldband – Zwart-wit [2021]

Morgen vakje 22 dus.

Kopfoto gemaakt Ryoji Iwata, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

Dromendief [vakje 20]

Vakje 20 markeert het vierde lustrum alweer. Een vijfde gaan we niet halen want dit is een adventskalender en dan is het kerstmis.

Normaal zou ik bij 19 zijn gestopt, maar die innerlijke rebel hé. Plus natuurlijk dat ik niemand het idee wil geven dat ik mensen verleid om naar artiesten te luisteren die wel heel dicht aanschuren tegen sexistsiche videos. Oeps. Tijd om in je Moers taal te gaan zingen.

Thijs uit Breda hebben we het over gehad. Tegenwoord beter bekend als DJ Tiesto van de vele fijne platen. Love Comes Again is daar een van. Staat hij een keer te draaien aan de voet van de Rotterdamse Erasmusbrug [waar anders?] komt Marco Borsato het podium op om de zang voor zijn rekening te nemen. Ondanks de kraakkwaliteit opname klinkt het super. Ook in 1994 klinkt het al super als Borsato zijn grootste hit ooit scoort. Knip de eerste seconden eraf [veelgebruikt DJ trucje] en Dromen Zijn Bedrog komt binnen als een huis. Toch heeft de dan nog jonge Marco de mosterd uit het Zuiden gehaald.

Soms denk ik wel eens dat er teveel muziekfestivals zijn. Ook het Eurovisie songfestival mogen ze best wel een jaartje overslaan, laat staan dat van San Remo. Wie mist dat wel? Als je in 1982 de 32e editie wint, wanneer begon het festival dan. Veel te vroeg! Toch won Riccardo Fogli dat jaar – daar. Wanneer je Otis Clay hoort zingen over The Only Way Is Up [vakje 14] wordt iedereen blij. Het origineel van Dromen Zijn Bedrog krijgt buiten Italie heel wat minder handen op elkaar. Riccardo Fogli’s – Storie Di Tutti i Giorni is desondanks zwaar herkenbaar. Toch is Dromen Zijn Bedrog (en als ik wakker word en naar je kijk, spookt het nog) een veel fijnere plaat. Luister er nog steeds graag naar, net als veel andere nummers van Marco Borsato maar wat kan die man goed leentje-buur spelen. Margerita iemand? Origineel is van Ricardo Cocciante. “Het is net alsof er iemand anders in je lichaam is gekropen.” Een van de weinige nummers die me ook nu nog echt pijn doen. Nu terug naar waar alles mee begon.

Eighties: Riccardo Fogli – Storie Di Tutti i Giorni [1982]

Nineties: Marco Borsato – Dromen Zijn Bedrog [1994]

Morgen vakje 21 alweer en dat is een stuk minder feestelijk.

Kopfoto gemaakt door Javardh, gevonde op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

[1] De link voor de officiele video van Dromen Zijn Bedrog werkt niet dus een oude TMF opname. Ook leuk.

[25] Vijf maal vijf is trouwens ook 25, niet alleen eerste kerstdag.

Op Billen Van Beton Kun Je Rekenen [vakje 19]

Niks vies aan dit verrukkelijke vakje 19

Valeriaanwortel geeft rust, zeggen ze. Doe mij maar een dubbele dosis. Even rekenen: als ik op de 19e jarig ben en dit vakje 19 is, dan… Dan zijn de chocolaatjes bijna op en de jaren tachtig allang. Nog vijf vakjes en dan moet het allemaal weer beschaafd, [666] u weet wel de wereld van vandaag waarin mannen en vrouwen gelijke kansen krijgen en kleine meisjes niet langer gedwongen worden met een houten poppenkeuken te spelen terwijl ze liever een houten hijskraan hebben. Waarom zouden meisjes geen ingenieur mogen worden? Dat utopia bereiken we volgens mijn laatste berekeningen pas/al [kies alnaar gelang u stemt] in 2024. Persoonlijk zou ik zou niet teveel vertrouwen op de technische knobbel van een optimist die geen ingenieur is maar economie gestudeerd heeft. Zal daarom wel een paar jaar later worden. Als, als, als.

De jaren tachtig waren een ander soort utopia, meer van de mannelijke vorm. Verkeerd om, van de vrouwelijke vorm, een utopia voor mannen. Roken was nog steeds gaaf, vergis je niet [vakje 12: Vies Is Lekker], bloot niet. Persoonlijk heb ik de omgekeerde mening, maar wat snap ik ervan? Vijftien jaar na dato, in 2003, hoor ik, nota bene in een discotheek in Beijing, het nummer Boys van de Italiaanse zangeres en presentatrice Sabrina. De rondborstige mevrouw zingt vanuit een heet zwembad, in vol zwemkledijornaat vanzelfsprekend. Die uitgekiende vormen komen duidelijk niet door haar voorliefde voor fitness, een jaren tachtig fenomeen. Maar als je een plek moet verzinnen waar je dit liedje niet hoort, is het wel Beijing. In 1989 zijn er demonstraties op het Plein van de Hemelse Vrede. Velen herinneren zich nog de eenzame protestant die bijna door een tank vermorzeld wordt. En dan hoor je in het Beijing van 2003 Sabrina uit Italie zingen over Boys? Het eerste waar ik aan denk als ik de plaat hoor, is de vader van een vriend. Mevrouw deinst wat al te enthousiast op en neer in het zwembad en de zwaartekracht ziet zijn [nee, natuurlijk niet ‘haar’, lees door] kans. “Kijk, nu gaat haar topje afzakken” verheldert de vriendelijk verdwaasde vader, zielsgelukkig dat hij het magische moment kan delen met twee knapen van een jaar of 20. Wat zal die man 15 jaar later dolblij worden als “Call On Me” uitkomt.

De Spencer Davis Groep zegt mij niet zoveel, de hoge tenorstem van Steve Winwood des te meer. Als je de plaat hoort, weet je meteen wat ik bedoel. Winwood had in 1981 een grote solohit met “While You See a Chance“, een zeer typische plaat. In 1986 hetzelfde verhaal met “Higher Love“. En ja hoor daar is ie weer. Nee, niet Cher met haar autotune maar Nile Rodgers van Chic, inmiddels ook een oude bekende. De eenzame soep is duidelijk op maar wat is die man een onstopbare musicus. Op “Higher Love” speelt hij de gitaar. De Valerie van het liedje is een echte persoon, en op een dag zijn ze weer samen. Nee, niet de Valerie van Amy Winehouse en Mark Ronson, overigens geleend van de Zutons, vraag maar aan Leo Blokhuis maar de Valerie van Steve Winwood. Het zou een ode moeten zijn aan iemand die alles had, maar het door de handen liet glippen, beetje raar voor een ode. Mooie plaat, Valerie van Steve Winwood dat wel. Zo mooi zelfs dat de Zweedse house dj Eric Prydz zijn vingers er niet vanaf kan houden. Als hij het resultaat aan Steve Winwood laat horen, is die zo onder de indruk dat hij aanbiedt de zang opnieuw op te nemen zodat het beter past. Tsja.

In dit geval denk ik dat vrouwen kritischer zijn op de zang dan de mannen. Wij zijn meer van de passieve aerobics. In 1982 explodeert het trainingsregime dankzij een video van Jane Fonda. Een fitness rage is geboren. Het jaar daarvoor verschijnt ‘Let’s Get Physical‘ van Olivia Newton John, de vrouwelijke hoofdrolspeelster uit Grease. Eigenlijk was het nummer bedoeld voor een sexbomman als Rod Stewart. Het zal wel. Dames, voel je vrij om een educatief commentaar achter te laten. De jaren tachtig zijn de jaren tachtig waarin mannen gewapend met de afstandsbediening graag een mooie mevrouw in een strak pakje zien zweten. Nu ik dit schrijf, die houten hijskranen voor de meisjes kan ook wel 2025 worden hoor. Niet boos worden, een eerlijker wereld is geen exacte wetenschap. En dan ben ik nog positief. Sommige dingen veranderen nooit. Van 40 jaar geleden naar 20 jaar voor nu en zie waarom Call On Me van Eric Prydz zo bekend is geworden. Dames in extreem strakke aerobics pakjes die een beetje bewegen. Is ook nog een verdwaalde meneer in beeld maar dat zag ik pas de 999e keer. Overigens is die ghetto blaster waarmee die mevrouw loopt die geen geld heeft voor een lange broek wel erg jaren 80. Waarschijnlijk de meest sexistische video ooit. Zou ik normaal nooit naar kijken maar in dit geval moest ik wel voor vakje 19. Laat de 19e nou net mijn verjaardag zijn. Die vier ik overigens het liefst in Rio de Janeiro, de wereldstad waar alle vrouwen billen van beton hebben. Oh nee, heb ik dat echt gezegd? Daarom is Leo Blokhuis wel op TV en ik niet. Beter.

Onthou een ding van dit verhaal, fitness kunnen we allemaal. Liefde voor muziek gaat door de oren, niet de ogen. Hoe zou het trouwens met Sabrina, ik bedoel tank-man zijn?

Eighties:  Steve Winwood – Valerie [1982]

Naughties: Eric Prydz – Call on Me [2004]

Morgen vakje 20, vinden jullie dat ook zo spannend? Ik wel hoor. Kan er nauwelijks van slapen.

Kopfoto gemaakt door Boxed Water Is Better, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

[1] Vriendinnetje gehad dat Valeria heette gehad op de middelbare school. Die dame was echt gestoord.

[2] Helemaal geen Stock, Aitken & Waterman verstopt in deze adventskalender? Zelfs geen Samantha Fox, u weet wel heren? Puur toeval en nee die Rick Astley adventskalender staat niet voor volgend jaar op het programma. [3]

[3] Leuk idee trouwens. [5]

[4] Slimme dame overigens Samantha Fox, geef ‘r groot gelijk.

[5] Serieuze uitdaging dat wel.

[6] Laten we afsluiten met een sexistische jaren-70 opmerking. Wist je dat voor de laatste scene in Grease, die waarin de tortelduifjes weer bij elkaar komen, Olivia Newton John in zo’n strakke broek werd gehesen dat die dichtgenaaid moest worden en de actrice de hele dag niets durfde drinken uit angst naar de wc te moeten? [7]

[7] Dat waren de jaren 70. Terugkijkend kun je het de jaren 80 ook niet kwalijk nemen. Iets met voorbeelden en volgen.

[666] In een beschaafde wereld is Oekraine een vrij land dat zelf kiest zonder Russische inmenging, inval of overheersing.

Luisteren Is Nog Geen Horen [vakje 18]

Vandaag in vakje 18 het bewijs dat muziek emotie is.

Scooter vergeten we maar liever. Voor de millennials onder ons, een scooter is inderdaad een mislukte E-bike. In dit geval verwijst de transportnaam naar een house-kopieerartiest. Kun je ook niet weten [zonder opzoeken].

GJ is niet altijd even snel van begrip. Het duurde wel drie afleveringen van het eerste seizoen voor ik inzag dat Big Brother niks voor mij is. Mijn toch iets of wat scherpere vrienden en vriendinnen hebben er nog steeds pret om. Zelf lach ik vooral om Jaap, de meneer die de eerste editie won omdat hij zonder blikken of blozen beloofde de miljoen oud-Hollandse florijnen aan de povere kindjes enzo te geven. Daar komt de afkorting Hfl. dus vandaan. Hij hield zijn woord want hij bedeelde zichzelf ruim, het arme schaap. En da’s niet kinderachtig. Het bedrag inmiddels wel, voor 450.000 euro koop je zelfs geen rijtjeshuis meer in de meest uitgestorven provinciehoek. Ik mag dan wel grappen over de VOC-mentaliteit van voormalig dubbele voornaam-premier JPB, maar sinds Valentijnskind Mark Rutte (geboren 14 februari) de baas van Nederland is, kan niemand meer een eigen huis betalen. Vers kopje thee nog net. En we weten allemaal wat politici zeggen als de middenklasse steunt en kreunt. “Ti Sento.” Nou kun je wel beweren dat je ons hoort maar dan? Om vervolgens bakken geld te schenken aan het Nationale Noordzee Onderwater Opera-orkest. Hoe vaak je ook met je kinderen naar [blub ik ben een vis] K3 bent geweest, die zag je niet aan komen [zwemmen]. Vroeger waren dovemansoren alleen voor arme mensen. Dankzij de constante vooruitgang nu ook in ruime mate beschikbaar voor de middenklasse.

Maar ach, in 1985 werd Markie Mark 18 en mocht voor het eerst stemmen. Vast met Ti Sento [Ik hoor je] op de achtergrond. Zou het daarom zijn lijflied zijn geworden? Het is overigens wel passend want halverwege de jaren tachtig zong Matia Bazar over hoe zij twijfelde over zijn liefde. Laten nou net de meeste middenklassers in het Nederland van vandaag met diezelfe vraag worstelen. Beseft Mark Rutte nog wel dat wij hem kozen om voor ons te pleiten? Geen antwoord op geven.

Overigens een persoonlijke bekentenis. Nadat ik Maan’s cover van Het Dorp hoorde, dacht ik van dat had je misschien beter niet kunnen doen. Gelukkig wees André van Duin mij terecht toen hij het voor haar opnam. Hij heeft helemaal gelijk, sorry. Zelfs GJ bakt er wel eens niets van. Mijn fout. Ook ik val wel eens van mijn geloof. Mea culpa. Dat meen ik, sla mezelf nog steeds voor m’n kop daarover.

Je kijkt naar een zangwedstrijd, kan ook een Lego concours zijn, omdat je van muziek houdt. In plaats daarvan krijg je eindeloos geneuzel over de emoties die kandidaat zus-en-zo voelde toen hij in 1985 langs Mo, Jan, Truus of Piet liep op een vol station. Wie? Dat bedoel ik maar. Huh, onmogelijk? Sinds wanneer wordt er preventief gescreend op kandidaten boven de dertig bij universele talentenjachten zoals die van John de Mol? Nietes toch? Daarom kijkt gans Holland liever naar taartenbakprogramma’s.

Toch is er nog wel iets goeds voortgekomen uit het haatzaaiende talentenshowformat van De Mol. Onbedoeld, dat wel. En maar lachen om Susan Boyle. Tot ze gaat zingen. Zoveel talent dat liever zingt dan over hun gevoelens praat. Waarschijnlijk is De Mol dover dan doof want muziek is bovenal emotie. Ooit Jennifer Hudson horen zingen? Beter dan pannenkoeken, jaren-tachtigspelling: pannekoeken, oneindig veel beter. Zangeressen als Susan Boyle en Jennifer Hudson zijn van zo’n fenomenaal schoon, uniek niveau dat vergelijken zinloos is. Hemels gewoon. Net als bijna alles wat uit Italie komt. OK, misschien geen limoncello kaas, maar die heb ik dan ook hier lokaal bij de gele supermarkt vandaan. Geef mij maar hutspotijs. Limoncello verstoppen in goedkope rubberkaas helpt ook al niet. Wanstaltig idee.

Tina Turner, die kennen jullie nog wel, ja toch, nou die mevrouw liep ooit van het podium en gebaarde naar Lisa Fischer zo van maak jij het maar af. En oh ja, Tina Turner wist precies wat ze deed. Kijk maar eens naar de documentaire met de meest mislukte title allertijden. Twenty Feet from Stardom tells the verhaal van een aantal achtergrondzangeressen die maar niet doorbreken. Voor Lisa Fischer hoeft dat niet, zij wil vooral zingen. Makkelijk gezegd als je zo briljant bent. Denk dat zelfs Anita Baker in haar broek plaste toen ze hoorde dat Lisa Fischer in haar achtergrondkoor zat. Bekendheid en zangkwaliteit hebben niks met elkaar te maken. Maar ook: mijn badkamertegels wachten nog steeds op reparatie. Aan de andere kant, ik hoef ook niet beroemd te worden. Misschien is dat waarom ik geen Facebook heb? Italie dus. Daar hebben ze ook talentenshows.

Ti Sento betekent ook in 2015 al zoiets als Ik Hoor Je. OK, behalve als je Mark R. heet misschien. De plaat was 30 jaar eerder uitgebracht, midden in de jaren tachtig door Matia Bazar. De groep had net als zovelen in een lang verleden meegedaan aan het songfestival. Wie niet, vraag ik dan. Vraag me trouwens nog wat anders af. Waarom heeft het volkslied van Oekraine dit jaar [2023] niet gewonnen. Is de oorlog al over dan? Maar niemand die luistert.

De nieuwe opening doet aan ZZ Top denken. Niet mijn muziek maar wel lekker om mee te beginnen. Dan begint ze te zingen, wat een zalige stem. En wat een gave muziekkeuze!

Zelfs al heb je nummer nog nooit gehoord, weet je wat er komt. Maar dan drie tellen later. Pure perfectie. Muziek is emotie, ik zei het toch? En dan gaat in een hogere versnelling en haalt Carola Campagna opnieuw uit. Nog heftiger, nog intenser. Zo waanzinnig mooi. Ga toch gewoon lekker slapen John de Mol, je snapt er helemaal niks van.

Eighties: Matia Bazar – Ti Sento [1985]

Tiener: Carola Campagna – Ti Sento [2015]

Morgen vakje 19, benieuwd wat de dag zal brengen. Misschien wordt het wel een sportief dagje als voorbereiding op al die kerstcalorieen.

Kopfoto gemaakt door engin akyurt, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

[1] Overigens de vergeten groente van de dag: Scooter – Ti Sento [2009] Gewoon bah. Zelfs al zingt Matia Bazar zangeres Antonella Ruggiero mee. Bah ome Willem. Bah!

[2] Oeps, U vraagt hoe ze die documentaire dan hadden moeten noemen? Fifteen Feet from Fame [en houen zo als je dat wil] natuurlijk. Dat simpel.

Gevonden Of Heruitgevonden? [Vakje 17]

Teruggevonden dus

Welk muziekprogramma was de ondergang van en is [nog?] beter dan TopPop. Vakje 17 brengt het antwoord.

Leo Blokhuis mag dan wel uithuizig vertoeven, zeer fijn en houden zo, ik wil graag nog even opblijven. Mag dat Mam, ik heb m’n tanden al gepoetst en Top Pop is afgeschaft. Alsjeblieft? Zullen we naar Club MTV met Downtown Julie Brown kijken? Oh wacht, ‘Even Aan M’n Moeder Vragen‘ hoeft in 1991 niet meer. Ik woon op kamers als Heavy D & the Boyz het origineel van Third World herbouwen. En wat een feestplaat is dat, wederom kroonluchterkwaliteit waar mijn grote held Bokito trots op zou zijn. Ik wou dat ik je meer kon vertellen over het hoe en waarom. Nee hoor, helemaal geen geheime DJ code, het zijn die tere 50-pluszieltjes van jullie hé.

Vroeger was vroeger, zeg maar ongeveer het tijdperk tussen Het Dorp [3] en de Spice Girls. Kwaliteits-studenteneten opgediend in de keuken. Daar stond overigens ook een 37 cm TV. Dat is zowel de diagonaal als diepte. Vroeger hadden beeldontvangers een buikje van achteren lieve millennials, maar een ezel die daarop lette. Hadden we zonder Facebook trouwens wel de tijd voor gehad. Maar gelukkig betere dingen te doen. Plezier maken omdat het zo plezant is. Stukken beter dan lachen voor de camera om het op je sociale dinges te plempen. En wat werden we blij als de eerste bastoon van Heavy D door ons dikbuik TVtje klonk. Kan ook de presentatie van Downtown Julie Brown zijn. Jongetjes hadden in die tijd een oogje op twee meisjes. Natuurlijk was daar Downtown Julie Brown. De andere – vanzelfsprekend – Julia Roberts. De beginnend actrice had net daarvoor complete bioscooppublieken [m/v] weggevaagd in Pretty Woman. Ook de dames. Waarschijnlijk dachten die iets van ‘wat nu?’ Wij ook hoor.

Trouwens, het origineel van Now That We Found Love komt uit 1973. Gamble en Huff, het duo dat bekend is geworden van the Philly Sound, schreven het nummer voor de O’Jays. Wat nu? Onderwerp waar ik weinig van weet, misschien toch eens Leo Blokhuis vragen. Nee, niet aan ons Mams, wel bij de les blijven iedereen.

Now That We Found Love is een perfect voorbeeld van hoe mooi gospel kan zijn. Try Jah Love is nog beter. Een van de weinige platen die mijn broer en ik allebei geweldig vinden.

Eighties: Third World – Now That We Found Love [1980]

Nineties: Heavy D & the Boyz – Now That We Found Love [1991]

Volgende aflevering geen Frankrijk, gospel of Sister Cristina. Wel een andere verpletterende Italiaanse deelneemster aan The Voice. Dat hoor je morgen in vakje 18. Zit geen enkele logische volgorde in deze lijst, met een uitzondering, vakje 24 van dat grote chocolaatje op kerstavond. Nou, vakje 18 is ex aequo met vakje 24, zo hemels.

Kopfoto gemaakt door Samuel Ryde, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

[1] Wel ironisch dat de meest-bekeken versie van Third World’s Now That We Found Love op Youtube uit het archief van TopPop komt.

[2] Overigens heb ik me vergist, de plaat komt niet uit 1980, maar 1978. Vast wel een reden waarom ik ‘m toch in dit lijstje heb gezet.

[3] In dit geval Het Dorp van Wim Sonneveld, niet dat van Maan. Overigens nogmaals excuses Maan [4] Tot snel.

[4] Overigens is Het Dorp op de muziek van La Montagne van Jean Ferrat. En weer Frankrijk. Ik heb jullie aan het begin gewaarschuwd maar dit is toch wel fijn. [5]

[5] Soms is al die nostalgie wel een beetje vermoeiend, zeg nou zelf.

Atje Voor De Dorst [vakje 16]

“Het leven is te kort om nuchter te blijven” Huh?

Geef mij maar een vloeibare adventskalender. Proost.

Je zou bijna vergeten dat het origineel een prima lijflied voor een stop drinken-campagne is. Schatje geef het op. OK, dat na na na is ‘m net niet maar verder heeft KC & the Sunshine Band’s Give It Up alle noodzakelijke ingredienten. Of het tot een overtuigde stopkeuze leidt, weet ik niks. En die andere titel Atje Voor de Dorst helpt ook al niet. Heeft Rene Karsten van zijn opa geleerd. Volgens de tekst dan.

Herinnert u zich de Blauwe Stad in Groningen nog. Uitgebreide reclamecampagne om naar het hoge Noorden te vertrekken. Desondanks wilde de volksverhuizing maar niet vlotten. Nou is een adje voor de dorst het tegenovergestelde van de Blauwe Knoop, maar toch. Je glas in een keer leeg [ad fundum] stuit vast tegen het zere been van de geheelonthouders, alsof ze een blauwtje lopen. Atje is een verbazingwekkend nummer overigens, Rene Karsten krijgt een liedje niet uit zijn hoofd en gaat daarom maar aan de drank. Als ik dat had gedaan was ik al lang dood geweest. Raar. Maar mocht je een probleem hebben met muziek uit je hoofd krijgen en je daarover zorgen maken, kun je ook je whisky-collectie door mij permanent laten beheren hoor. Proost!

Enige wat ik niet begrijp – maar ik heb dan ook nooit Latijn gehad op de basisschool – is hoe het Latijnse Ad Fundum ineens een t heeft. Daarover lees je niks in ’t Kofschip. [2] Wie dat onbegrijpelijke ezelsbruggetje verzonnen heeft, verdient trouwens een grootmedaille in de orde van de Eeuwige Ezel. Ja toch? Proost.

Eighties: KC & the Sunshine Band – Give it up [1982]

Tiener: Rene Karst – Atje voor de sfeer [2019]

Kun je nog tot 17 tellen? Zo ja, ga morgen door naar vakje 17 en leer je hoe het in ons studentenhuis altijd feest was. Ook zonder alcohol.

Kopfoto gemaakt door Scott Van Hoy, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

[1] We zijn inmiddels zover terug in de tijd dat er nog geen officiele video was. Maar wel TopPop. Niet aan je kinderen laten zien, anders willen ze straks nog dat TopPop terugkomt. Dan zitten we helemaal met de gebakken peren.

[2] Dat ’t-kofschipezelsbruggetje is trouwens zo slecht dat ik me nu pas, 35 jaar na de laatste aflevering van TopPop [zonder Ad Visser overigens] afvraag wat een kofschip is.

[3] Dat zou een bak zijn, mensen die aan de drank zijn geraakt op advies van de opa van Rene Karsten, horen op de radio dat er hulp beschikbaar is om van hun probleem af te komen. Op de tonen van KC & the Sunshineband. Als dat geen kwakzalverij is, weet ik het ook niet meer.