Lara Fabian – Caruso [live] [vakje 24]

Frankrijk, Italie, en de winnaar is? Belgie natuurlijk. Wat had je anders gedacht?

Ja, twee weken geleden al beloofd dat het de laatste was, maar ach, jullie kennen me. We zitten inmiddels ruim in de toetoetgift, nummer 24 om precies te zijn. Omdat het morgen kerstmis is, geeft dat niet. Maar laten we het hier bij houden. Dit wordt de laatste. Beloofd.

Pas nog naar een concert van Caruso geweest. Niet waar Jokkebrok-Jan! Weet je wat pas echt nietes is? Dat de operazanger in 1906 na de grote aardbeving van San Francisco een aria vanaf het balkon van zijn hotel zong om de mensen te kalmeren. Het Palace hotel had geeneens een balkon. Klinkt beter in het Engels maar Caruso kwam, zag en rende [weg].

In 1986 schreef de Italianse zanger Lucio Dalla het nummer Caruso. De tekst vertelt het waargebeurde verhaal van de laatste dagen van de tenor in 1921 als hij terugkijkt en zijn gevoelens voor een van zijn jonge studentes doorschemeren. En ik vind het alleen maar een mooi nummer. Ben duidelijk niet de enige want iedereen die iemand is in de zangwereld neemt het op, Pavarotti, Andrea Bocelli om maar eens met wat namen te strooien.

Als Jodie Bernal Italiaans was had ik in ieder geval nog een paar woorden Italiaans gekend maar volgens mij is Que Si, Que Non Spaans. Weer wat geleerd. Werkelijk nooit enig idee gehad waar de tekst van Caruso over ging. Niet nodig ook. Muziek is emotie, weet u nog. En ja, zelfs een snoeiharde houseplaat als Godd van Marco V [2001] is emotie. Maar het duurt nog even voor we bij herboren in het nieuwe millennium zijn en ik verslag kan doen over het meisje in het gele topje. Mooi verhaal trouwens.

Dat gaat echt nog wel even duren want iedere keer als ik Lara Fabian Caruso hoor zingen, stopt de tijd. Toevallig luister ik nogal graag naar de versie van de Belgische zangeres. Ineens begrijp ik waarom E=MC2. Nee, niet daarom. Zou het je graag uitleggen maar telkens ben ik sprakeloos, ja ikke. Zo gauw de muziek stopt, ontglipt het mij. Ooit hoor ik het haar live zingen. Een man mag dromen, ja toch? [4]

Eighties: Lucio Dalla – Caruso [1987]

Tiener: Lara-Fabian – Caruso [2008]

Kopfoto: de enige cd die ik van Lara Fabian heb is haar album Lara Fabian uit 1999. Gaat GJ zichzelf toch een kerstkadootje kopen. Plus een paar Asterix albums.

[1] Raar maar waar, de officiele videoclip van Lucio Dalla’s Caruso begint met Duran Duran’s The Wild Boys. Zo misplaatst maar wel met vijfde bandlid Nile Rodgers.

[2] De winnaar is dan wel Belgie, Lara Fabian zingt voornamelijk in het Frans, behalve in dit geval. Volgens de commentaren is haar Italiaans uitstekend.  Ach, Fabian’s moeder is Siciliaans, haar vader Vlaams.

[3] Ja die Top 2000 hé. Is inmiddels een Top 2500. Kun je luisteren tijdens het verorberen van de ijstaart, die Oerhollandse kerstklassieker. Luier dan lui die publieke omroep. Weet je wat ze ook nog zeiden toen ze gloreerden over de uitbreiding? Dat je er niet extra voor hoeft te stemmen. Lijkt me best lastig om dat te regelen. Zo van je mag op elke plaat stemmen behalve de Top 2000. Welke zijn dat dan? Daar wordt nog over gestemd en nou opschieten de digitale stembus sluit snel. Als ze tenminste eerlijk waren over hun eigen onnozelheid kon je nog lachen van je zuurbetaalde belastingcenten.

Laten we eerlijk zijn, de Top 2000 [plus 25 procent, de minste dat wel] is vernieuwd en nu nog beter. Huh? Even alle gekheid op een stokje. 50 x 50 = 2500. Lees voor die eerste 50 vijftig jaar, dus vanaf, zeg, 1963 en voor die tweede vijftig het aantal platen per jaar. Dan staan toch meer dan alle platen die je ooit nog wil terughoren in de lijst. Moet je de radio dan niet uitzetten met kerst? Ook dat vraag ik weer voor een vriend. Daarom doe ik dus mijn ding.

[4] Van een witte kerst droom ik allang niet meer.

[5] A propos: Die Hard is de beste kerstfilm ooit. Maar dat wist je al.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*