Facebook Is Voor Fossielen

Het journaal trouwens ook

Op de tendere leeftijd van 36 is Mark Zuckerberg het jongste fossiel ooit. Gelukkig huurt hij Nick Clegg, een nog ouder – medelevend – fossiel in om “zijn” racisme te ontkennen. Lees alles op Facebook?

En nee, het gaat hier over het echte Facebook, u weet wel dat dinges wat zo hip is onder oudere mannen met een jongensachtig uiterlijk en oma’s die nog steeds 29 zijn. Je moet toch wat als je lijf te gammel is voor blitse filmpjes op Tiktok?

Adverteerders zetten hun reclamecenten op pauze omdat sociale tentenbaas Mark Zuckerberg weigert iets te doen aan de verspreiding van haat en racisme op zijn Facebook. “Ze komen vanzelf terug” [Engels]. Dat is goed mogelijk want wie heeft wie meer nodig, Facebook de grote bedrijven – er zijn ook een boel kleintjes – of de bedrijven Facebook?

Ondertussen is Mark Zuckerberg ook niet meer heel piep. Geboren in 1984, is hij 36, oud genoeg om mee te doen aan de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Dat dat mag als je geboren Amerikaan en 35 of ouder bent. Dan stem ik nog liever op Kanye West [Engels].

Meer en meer bedrijven besluiten Facebook een tijdje te boycotten. Gratis publiciteit is immers altijd goed en in deze Coronatijd tellen alle kleintjes. Mensen blijven toch wel kopen. Daarnaast, welk bedrijf wil beschuldigd worden van aan de verkeerde kant staan. Plus Facebook is super-onkoel onder jongeren. Dat zijn volgens adverteerders namelijk de enigen die chips en mobieltjes kopen. Huizen niet natuurlijk, die zijn onbetaalbaar.

Om het bloeden te stoppen, zet Facebook een PR-blitz in. En niet met zo maar iemand, maar met Nick Clegg. Dat meen je niet (Engels), roep ik als ik de foto zie. De hippe 53-jarige is keurig opgelapt voor de foto hoor. Haartjes kek donker geverfd zodat je het grijs niet ziet. Eventuele botox is per definitie onzichtbaar. Ondertussen trekt dat geverfde pluisspul zich langzaam terug, vandaar dat Nick’s kapper kwistig plukjes naar voor laat dansen. En natuurlijk een intellectuele bril. Helaas verraden zijn degelijke vest en blauwe overhemd dat het een diepgewortelde oude sok is. Precies de doelgroep van Facebook. Helaas, zo werkt reclame niet. Die laten oudjes zich aan jongeren spiegelen en scheppen de illusie dat ze met merk X weer koel kunnen zijn. Een opavest is dat nooit. En de meeste politici ook niet.

Mocht je niet weten wie Nick Clegg is, wordt het verhaal nog leuker. Sir Nicholas William Peter Clegg is een Britse beroepspoliticus die tussen 2010 en 2015 ook vice-premier was. Twee jaar later verloor hij zijn zetel in ging maar werken voor Facebook als vice-president (eens vies, altijd vies?), voluit Vice-President for Global Affairs and Communications, zeg maar een lobbyist of mooiprater. Hoe kom je erop om zo iemand te huren, Mark? Tenzij Sir Nick natuurlijk deuren kan openen die voor anderen gesloten blijven.

Nicky tekent bij Facebook omdat hij “overtuigd dat de cultuur moet veranderen en omdat wetgevers een serieus gesprek moeten aangaan of data-intensieve bedrijven wel persoonsgegeven moeten delen met andere bedrijven.” Eigenlijk is Sir N. een soort van trekpop. De verdediging van Facebook is al jaren “we werken eraan.” Moet jij eens proberen. Ja chef, nog steeds hard aan het werk voor dat rapport, al jaren.” Helaas wil je baas het gisteren. Ach, met katfilmpjes op sociale media kun je ook geld verdienen.

In juni 2019 stelt Clegg dat er “absoluut geen bewijs is dat Rusland de uitkomst van de Brexit heeft beinvloed middels Facebook.” Ondertussen werken we aan betere regulering van bedrijven op Facebook. Dat zeg ik! Maar heeft Nick ook absoluut bewijs dat Rusland zich er niet mee bemoeid heeft? Verkeerde vraag.

En dat is het soort man dat Mark Zuckerberg inhuurt om de wereld van zijn gelijk te overtuigen. Nooit een hoge pet opgehad van Zuckerberg. Hij heeft Facebook niet opgebouwd [2], hij was gewoon de juiste persoon op het juiste moment, op de juiste plaats. Sociale media bestond allang, denk maar eens aan Myspace. Zelfs het idee van Facebook heeft hij niet verzonnen maar gestolen [1] van de Winkelvoss tweeling met wie hij studeerde. Dat is uiteindelijk afgekocht voor een schamele 60 miljoen. Net als Mark denkt dat hij gewonnen heeft, worden de broers miljardair met Bitcoin. Ongetwijfeld een van de redenen waarom Facebook (= Mark Zuckerberg) ineens een eigen cryptomunt “verzint”.

Stagiair helpt een client bij het invullen van een formulier. Achteraf merkt ze op (17) dat naast een hokje voor vrouw of man een derde optie ontbreekt voor mensen die niet in een van beiden passen. Tieners van vandaag hoef je niet te vragen wat ze van racisme vinden of waarom ze niet op Facebook zitten. Een fossiel als Mark Zuckerberg ziet het probleem niet maar “werkt eraan.” Vast tot het einde der tijden. Zoveel tijd heeft hij hard nodig. Gelukkig leven fossielen voor eeuwig.

Kopfoto gemaakt door Annie Spratt on Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

[1] Mark heeft Facebook gestolen. Insta en Whatapp zijn gekocht. Waar nu weer winkelen? Niet Tiktok, da’s van China en niet te koop. Ze zouden wel gek zijn.

[2] Dat doen de hoog-risicoinvesteerders die je achter de broek zitten wel.

De Krokodillentranen van Taylor Swift

Geen fan van de wereldkampioen schijnheilig uitmelken

Natuurlijk is het vervelend voor mevrouw Swift dat ze maar 300 miljoen in plaats van 300 miljard bezit. Aan de andere kant is Taylor ook een commercieel kreng eerste klas en dus blijkbaar niet meer waard.

Taylor Alison Swift bliept voor het eerst op mijn radar als ze van leer trekt tegen streaming services in 2014. Per keer dat je liedje gespeeld wordt ontvangen artiesten tussen $0.006 and $0.0084. Dat vindt Swift te weinig omdat muziek kunst is.

Niet de slimste zet als vervolgens een fotograaf onthult hoe Swift wurgcontracten gebruikt om de rechten van concertfoto’s in handen te krijgen. Waarschijnlijk beschouwt mevrouw fotografie als een lagere vorm van expressie. Het kan ook een gevalletje makkelijk geld zijn.

In de afdeling snel-geld-is-mijn-geld heeft mevrouw Swift twee jaar later een nieuw plan. Om verkopers van concertkaartjes op de zwarte markt te slim af te zijn, komt de zangeres met een systeem om ervoor te zorgen dat de kaartjes bij de echte fans terechtkomen. Dat mag wat kosten, het geld komt toch uit de zakken van haar slaafse volgers.

Hoe meer geld je aan Taylor Swift prullaria besteed – 13 keer het volgende album (15 dollar) voorbestellen (27 dollar extra) telt ook – hoe hoger je kansen. Ben je een meisje van 12 met te weinig zakgeld, kun je jezelf hersenspoelen door non-stop naar videoclips van Amerika’s favoriete zangeres te kijken. Levert kaartkoop kanspunten op, net zo nutteloos als airmiles. Ondertussen verklein je de kloof niet met de mensen met geld of een butler die zich namens jou laat hersenspoelen.

Beroemde artiesten krijgen vaak meer dan de som van de officiele toegangsprijzen van de kaartjes. Dan heb je als concertorganisator een gat in je begroting. Geen zorgen, je verkoopt gewoon de beste kaarten op de zwarte markt voor tig keer de prijs die erop gedrukt staat. Artiesten weten hoe het werkt en spelen het spel mee. Een mooie manier om hun handen in onschuld te wassen.

Anno 2019 is de ruzie met Spotify en Apple bijgelegd en mogen de fotografen de rechten op hun werk een beetje houden, maar Taylor heeft weer wat te zeuren. Op haar 15e verkoopt ze de rechten voor haar eerste zes albums.

Iedere artiest moet die afweging maken, geef ik mijn rechten op voor de voordelen van een muzieklabel of probeer ik op eigen kracht door te breken. Achteraf lijkt zo’n deal oneerlijk als je succesvol bent, maar slechts een klein gedeelte van beginnende artiesten wordt uiteindelijk succesvol.

Artiesten krijgen als ze tekenen ook vaak een financieel voorschot, dat ze terugbetalen uit hun muziekverkopen. Is een artiest een flop, dan betalen ze niet terug. Artiesten die wel succesvol zijn betalen daardoor mee aan hun minder gelukkige collega’s

Onlangs liep het platencontract van Swift af en haar maatschappij bood haar de mogelijkheid om de rechten voor haar oude muziek te kopen als ze bij zou tekenen. Dat wil Swift niet en nadat de zangeres elders tekent, verkoopt haar oude maatschappij de rechten aan derden.

Swift boos, beschuldigingen over en weer waarbij Swift claimt dat ze niet de kans heeft gekregen om haar eigen muziek terug te kopen. Via sociale media hitst ze haar volgers succesvol op. Dat gaat ver. Fans publiceren vermeende adressen en telefoonnummers van “de vijand”.

Ondertussen moet dat meisje van twaalf die braaf 13 keer per dag al haar videoclips luistert, nu ook berichten op Instagram achterlaten hoe gemeen ze het vindt dat de muziek van Taylor Swift niet van Taylor is. Daar gaat haar laatste kans op een halfuurtje huiswerk per dag – en haar toekomst. Ze moet onbetaald aan de slag voor Taylor Swift.

Het is onwaarschijnlijk dat Swift haar muziekrechten niet kan terugkopen. Waarschijnlijk is de zangeres te gierig. Bied je meer dan de concurrent, zijn ze voor jou. Met haar rijkdom kan ze de beste juristen en financieel adviseurs betalen. Moet je wel genoeg bieden. Tenzij Amerika’s lieveling ook op adviseurs heeft bezuinigd natuurlijk.

Komt een influencer op Bali. “Ik en mijn drie vrienden willen een week gratis in jouw tropische hut logeren. In ruil daarvoor zet ik drie wervende foto’s op mijn Instagram. Vijf als we ook gratis mogen eten en drinken. Ik heb wel 10.000 volgers.”

Je zou zeggen dat Swift in een klassieke influencersvalkuil is getrapt, een grote weliswaar. De waarheid is triester. Op haar 15e gelooft Taylor niet in zichzelf en tekent een contract. De platenmaatschappij ziet meer in haar dan de zangeres in zichzelf. Een half leven later herhaalt de geschiedenis zich. Weer schat een platenmaatschappij haar talent hoger in dan de zangeres zelf en betaalt meer voor haar oude albums. Ach het levert Taylor Swift in ieder geval [gratis] inspiratie op voor haar volgende album. Kassa!

Kopfoto gemaakt door Spencer Imbrock, gevonden op Unsplash.

 

Alle links zijn in het Engels:
  • Taylor Swift dispute highlights music perils for private equity, Financial Times, 24 november, 2019. (€)
  • How Taylor Swift Dragged Private Equity Into Her Fight Over Music Rights, The New York Times, 24 november, 2019. (€)
  • Taylor Swift Says She Will Rerecord Her Old Music. Here’s How. The New York Times, 22 augustus 2019 (€)
  • Breaking down the legal terms in Taylor Swift’s music ownership dispute, Entertainment Weekly, 15 november 2019.
  • Why You Can’t Get a Ticket to the NBA Finals, The Ringer, 03 juli 2016.
  • Taylor Swift relaxes photography contracts after media outcry. The Guardian, 22 juli 2015.
  • Taylor Swift’s Marketing Machine: Brand and Marketing Lessons from Reputation, Christopher Ming Blog, 31 december 2017.
  • Prince’s first manager: The Taylor Swift licensing dispute is ‘almost funny’, Yahoo Finance, 30 november 2019.
  • Untangling the Incredibly Complicated Taylor Swift–Scooter Braun Feud, The Cut, 22 november 2019.
  • Taylor Swift vs. Scooter Braun and Scott Borchetta, Explained, Vulture, 22 november 2019.
  • What I Would Have Told The 15 Year Old Taylor Swift At The Negotiation Table, Paige Hulse Law, gevonden 07 december 2019.
  • Why Owning Your Master Recordings Means Everything, AWAL, 19 september 2018.
  • The Ins & Outs of Signing a Record Deal, AWAL, 09 mei 2019.
  • Taylor Swift Is Waging Reputational Warfare, The Atlantic, 18 november 2019.