Faillisement Thomas Cook Reizen Niet Eerste Brexit Zwanezang

Wel GJ’s eerste Brexit-litanie.

En nee ik heb geen mening over de Franse luchtvaartgigant KLM. Management-advies daar heb ik wel gedachten over. Veel van de verstandige dingen die ik zeg zijn bedrijfseconomisch niet verantwoord. Neem het gevalletje manager dat aan GJ vraagt of hij het vastgoed, kantoren en fabrieken, moet verkopen of in eigen beheer houden. Eigendom betekent geen onverwachte kostenstijgingen maar ook weinig flexibiliteit als je het nodig hebt. Verkopen geeft je iets meer flexibiliteit maar ook gegarandeerde prijsverhogingen. “Verkopen die hap. Zorg wel voor een beetje slimme timing, anders kost het jou bakken geld.”

Raar advies, hé? Helemaal niet. Zolang dat vastgoed op je balans staat, blijven analisten zich afvragen of je het niet beter kunt verkopen, zij moeten tenslotte ook wat te melden hebben. Ondanks dat ze nog nooit een bedrijf hebben geleid, win je de discussie niet. Afvoeren die handel dus. Maar doe het wel op een gunstig tijdstip, zeker als er winst zit tussen je boek- en verkoopwaarde. Bijvoorbeeld wanneer de bedrijfsresultaten teleurstellen en je CEO-opties niks waard dreigen te worden. Geen zorgen over de huisaccountant, die zijn zó flexibel.

Reisorganisatie Thomas Cook is toch failliet gegaan. Ze zijn er bijna, nog slechts 200 miljoen Britse ponden van een faillisement verwijderd. De winter 2020 of verder kan koud zijn en de banken eisen op het laatste moment een toekomstig spaarpotje, een voorwaarde die welingelichte wenkbrauwen doet fronsen. Collectief gehuil vanaf de Britse eilanden stijgt op als blijkt dat een van de banken die de extra 200 miljoen wil zien, de Royal Bank of Scotland is. RBS ligt aan een belastingbetalersinfuus nadat topman Fred Goodwin de bank succesvoller de puin indraait dan broeder Rijkman Groenink bij VOC-nazaat ABN AMRO. Ondertussen bedragen de kosten voor het Britse Ministerie van Verkeer & Waterstaat 600 miljoen om gestrandde vakantiegangers thuis te krijgen, de grootste “reddingsoperatie” sinds de Tweede Wereldoorlog (Duinkerken).

Mocht je denken, waarom ga je op vakantie als je zo van Brexit en eenzame eilanden zonder buitenlanders houdt, het wordt nog veel gekker. Sommige vertrek-stemmers (wij als eiland en jij van ons eiland) zijn verbaasd als ze horen dat na het Brexit-hoogtepunt ze hun vakantiehuisje in de Dordogne niet meer zo maar mogen bezoeken. Brexit komt van twee kanten baby.

Onder professoren

Marco van Leeuwen, specialist reisindustrie aan de Breda University – zelfs mijn geboortestad heeft tegenwoordig een university, geef mij maar een ouderwetse kwaliteits-doctorandussenfabriek aan de Maas – stipt het in eigen bezit hebben van hotels en vliegtuigen in Trouw aan als een van de redenen voor het kopje onder. Toch heeft de concurrentie dat vast- en vlieggoed ook, zonder dat het een loden last is, zo schrijft de Britse pers.

Van Leeuwen beargumenteert vervolgens dat Thomas Cook bij het ontdekken van de 21e eeuw de verkeerde afslag neemt, een stelling waar ik me meer in kan vinden. Concurrenten anno 2019 kunnen papier niet meer spellen, maar bij Thomas Cook kennen ze het verschil tussen nul en een nog steeds niet. Geen grapjes over dat ze daarom failliet zijn. De vulpen regeert op het hoofdkantoor. Bijna dan. Helaas is de kleine kas leeg en de inkt op. Hoe zat het ook al weer met Harry Potter en die pen met rode inkt? Pijnlijk verhaal.

Je zou zeggen, wat is er nieuw in bijna twee eeuwen, maar anno 2011 staan de niet-zo-uitgekookte topmanagers van Thomas Cook voor hete vuren. Veranderspecialist Harriet Green wordt ingehuurd. De nieuwe baas zegt dat haar sterrenbeeld “landa” is, een kruising tussen leeuw en panda. Duidelijk geen beschermde diersoort, na drie jaar ligt mevrouw eruit. En jullie maar de draak steken met mijn imaginaire sterrenbeeld. Lang verhaal kort, anno nu gaat een kwart van de omzet van Thomas Cook op aan het terugbetalen van de reddende engelen van nul-elf. Da’s niet gezond en het bedrijf had die schulden moeten herstructureren. Een langere looptijd, omzetten in aandelen, het maakt niet uit, zolang de leeuw maar stopt zijn innerlijke panda op te vreten.

Kranten voeren meer redenen aan waarom Thomas Cook failliet is, negeer ze. Het bedrijf is ergens in de vorige eeuw blijven steken, zowel financieel als commercieel. Les een van Uber: wij zijn een technologiebedrijf. Als er vier personen in een taxi passen en 400 in een vliegtuig, dan ben je toch supertech? Daar trapt iedereen in. Hop, meteen een rondje nieuwe aandelen. Van het geld dat overblijft, na een passende beloning voor de visionaire topmanagers, los je oude schulden af. Ik weet het, niet supermodern, maar financieel succesvolle mensen zijn graag solide. Mocht er nog geld over zijn, ga je digitaal. Waarom zou jouw klant ‘s ochtends bij het tandenpoetsen geen vakantie op zijn mobiel boeken? Het is niet jouw schuld dat ze naar hun scherm staren in plaats van (met) hun kinderen (praten). Kun je net zo goed de economie een handje helpen. Blijkbaar hebben de bazen van Thomas Cook secretaresses in plaats van kinderen want het idee komt nooit in ze op.

Die Ausrede

Gelukkig is er een smoes voor alles, zelfs falen als je concurrent dat niet lukt. Nog beter, de pers kauwt braaf alles na wat je zegt. Dat krijg je van een nieuwsredactie gevuld met 15- en 16-jarige middelbare-schoolleerlingen die “dankbaar moeten zijn” voor de kans op onbegeleide, gratis werkervaring. Even voor de zekerheid, Instagram is niet echt, de bodem van je zakelijke bankrekening wel. Overigens om dezelfde reden dat sociale media echt bestaan.

Kijk, het is een beetje flauw van me, maar sinds je kinderen “ontdekt” hebben dat Pappa en jij voor Brexit stemden, zeggen ze geen stom woord meer tegen je. Hadden ze al veel eerder moeten doen. Statiegeld iemand? De kreet die in je hoofd blijft hangen is trouwens Brexit.

“Excuus, Truus maar ik heb iemand op lijn een.” Het is je sappig-soepele persoonlijk secretaris Fabio die volgende week alwéér 29 wordt. Hij haalt je fluweelzacht terug uit je CEO-gemijmer. Beest van een man, maar da’s voor een andere keer. Doet z’n werk best aardig, jammer alleen dat hij de halve dag in de sportschool zit. Is dat nou echt nodig? Hij werkt voor mij, ja toch? Ach, waar vind je tegenwoordig nog goed personeel?

[Interne Monoloog] “Brexit, Brexit. Da’s niet goed.”
“Niet helemaal, want de beste manager is degene met de hoogste bonus. Dan ben je een winnaar.”
“Dan moet ik nooit minister-president worden.”
“Hmmm, Brexit betekent dus dat het niet mijn schuld is.”
“Is niet. Is? Kan? Kan zijn. Kans. Keihard zelfs.” [/Interne Monoloog]

Toch gaat Brexit het niet redden als excuus. Het is inmiddels september en de kinderen zitten weer op school. Gelukkig maar, kan ik eindelijk een fatsoenlijke gin-tonic mixen als de klok met negen slagen begint. Beetje hoofdpijn van die herrie, dat wel. Ineens krijg ik weer zo’n briljant plan. Begint met een B. “Boarding school”, is beter voor ze. Ach, er zijn maar twee B’s in het leven die er, gevolgd door een (relevante) p, toe doen. Brits paspoort of Belgisch paspoort? Met de piek van het vakantieseizoen achter de rug, moeten de koffers van de vakantieverkopers barsten van de pecunia. Het is een jaarlijks terugkerend ritueel, tenzij je Ongelovige Thomas heet.

Het begint lang voor Brexit, het idee dat plusminus de helft wint en plusminus de helft verliest. Dus niet. Zoiets heet democratie en is gebaseerd op de wens van de meerderheid. Het is maar goed dat de helft plus een niet genoeg is om de grondwet te wijzigen. De Brexit-uitslag is 52 procent ankers lichten versus 48 procent Simpsons kijkende “denkt er dan niemand aan de kinderen?” Britten. Anders gezegd, een beschaafde burgeroorlog in wording.

Waar is hier de nooduitgang?

Dan doet een slimmerik een ongezonde ontdekking. De som op de bus van 350 miljoen klopt niet. Ankers lichten zou gelijk moeten staan aan 350 miljoen per week extra voor de eilandgezondheidszorg. Een leugen en niet alleen omdat niemand weet waar je medici vandaan haalt als je Europese verpleegkundingen en dokters “naar huis” stuurt. En dan zeggen ze nog dat moeder Aarde geen humor heeft. Het antwoord is natuurlijk je voormalige kolonieen. Daar heb je misschien niet voor gestemd, maar je voorouders wel. Tenzij je het ongedaan wil maken natuurlijk.

De Brexit logica is er nooit geweest, tegenstemmers kiezen met ogen open voor de fata morgana dat er geen prijs betaald hoeft te worden voor het verleden en afscheid geen pijn doet. Politici doen alsof er niets aan de hand is. Raken ze de weg kwijt op TV, kijken ze naar de palm van hun hand. “De partij. De partij. Belangrijker dan het land.” De enigen die hun stem verheffen zijn de bedrijven. De vergelijking is als vloeken in de kerk, maar het bedrijfsleven lijkt wel degelijk op de Galliers in de strip Asterix. Hoe kun je in zo’n omgeving niet de verkeerde weg inslaan?

Heel eenvoudig, door je vak te kennen. Halverwege de hartoperatie zegt de Spaanse chirurge toch ook niet even wachten, er komt zo een echte Britse dokter om uw borstkast dicht te nieten? Zonder narcose had je allang tegen gestemd en je vertrouwen in haar uitgeschreeuwd.

Toch probeert Thomas Cook het. De vlieger dat mensen later boeken vanwege de onzekerheid gaat niet op. Het is tenslotte al september en als je kluis nu niet uitpuilt zal hij dat nooit niet doen. Een vertwijfelde poging om de ondergang te wijten aan de dalende wisselkoers van het Britse pond – de grote, gemene buitenwereld wordt alsmaar duurder en duurder terwijl wij ons afsluiten – overtuigt ook niet. Beleggingsinstrumenten als futures en forwards zijn duidelijk ook te hoog gegrepen voor C&C (CEO & CFO). Als je op vakantie gaat, hou je altijd rekening met onverwachte zaken. Dat weekje weg kost achteraf geen 500 maar 1.000 euro, jammer maar helaas. Mensen die precies 500 euro kunnen missen, kunnen die eigenlijk niet missen en gaan niet.

De echte vraag is natuurlijk of zonder Brexit het management van Thomas Cook harder zijn best had gedaan. Compenseer een gebrek aan talent met ego en de wereld ziet een leeg vat dat zich vol eet met bakerpraatjes. Waar is die innerlijke management-krijger? Is alles dan toch de schuld van de Brexit. De fameuze uitspraak van Margareth Thatcher staat nog steeds. “This lady is not for turning.” Vertaald: je zit op de troon vanwege je vaardigheden, stop met smoesjes verzinnen!

Daarmee is ook het smoesje dat Brexit de boosdoener is, ten grave gedragen. Te veel zon in de zomer, minder wintervluchten. Te veel Brexit onzekerheid, mensen stellen de aankoop van hun vakantie uit. Een ongunstige wisselkoers in Zuid-Europa zou moeten betekenen dat boekers uit het koude noorden van het continent het laten afweten? Allemaal kul net als uitbarstende vulkanen, financieel zwaar weer doordat klanten massaal gebruik maken van hun recht op compensatie als Thomas Cook er een puinhoop van maakt. Tussenvraag: waarom zou je na het lezen van al die risico’s die het management niet onder controle heeft, nog boeken bij ongelovige Thomas?

Nog zo’n belachelijke prachtsmoes, Britten boeken in toenemende mate hun vlucht en accomodatie apart en ons bedrijfsmodel is daar niet op voorbereid. Terug naar het begin, als we “ons” vastgoed verkopen en die vette bonus incasseren. De dag van verkoop is geen toeval, dus achteraf roepen dat het bedrijf waar jij de absolute baas over bent, niet voorbereid is op de toekomst? Niet doen.

Ondertussen stijgeren conservatieve Britse politici bij de suggestie dat Thomas Cook failliet is door de Brexit. Zij die het land besturen hebben geen flauw benul, anders reageer je niet zo fel. Thomas Cook is gewoon een bedrijf dat al jaren slecht geleid wordt en daarom nu failliet gaat. Heeft niks te maken met Brexit, afnemend vakantieplezier of welke smoes dan ook. Fout op fout op fout. Iedereen kan een bedrijf te gronde richten. Doorgeven aan de volgende generatie is een ander verhaal.

Met een beetje geluk kunnen gedupeerde Britten die thuisgebracht worden middels de grootste “reddingsoperatie” sinds 1940 dat onbezorgde vakantiegevoel doorgeven aan hun kinderen. Heeft niks met Brexit te maken. Of ze over een paar jaar nog welkom in Frankrijk zijn – afgezien van het feit dat ze het dan nog kunnen betalen na weer een waardedaling van het ooit almachtige Britse pond – is een andere vraag. Maar wat je ook doet, geef de schuld niet aan Brexit.

Kopfoto: GJ in Soedan in 2009, waar ze ook pyramides hebben.

 

Engelstalige links in dit verhaal:

Warm hé? Hoeveel Faalsmoesjes Heeft de NS Eigenlijk?

Vroeger waren mensen bang dat koeien van schrik geen melk meer gaven als er een trein langskwam. Tegenwoordig weten we beter. Om dorst te voorkomen wonen boeren op spuugafstand van hun werk. Als ze met de trein naar de boerderij moeten, was de reclamekreet “melk, de witte motor” nooit geboren. Die Europese melk- en boterberg trouwens ook niet. En nee NS-bazen, ik heb het verzonnen dus jullie krijgen geen vette bonus. Jullie melken de burger al genoeg uit.

Als ik eindelijk minister van Verkeer en Waterstaat ben, eis ik als eerste ambtsdaad – en nee dat is niet een crimineel iets – dat de Nederlandse Spoorwegen hun beste smoezen in een boek bundelen en op de markt brengen. Met dat soort handel verdien je goud. Iedereen wil tenslotte wel eens lachen, zeker NS-reizigers die al zoveel lijden. Copyright valt overigens automatisch toe aan de Staat. Is het in veilige, vertrouwde handen.

Terug uit Japan (2013), neem ik de trein naar huis. Op het ondergrondse perron galmt een duistere stem – ik lieg het niet – dat de trein naar Rotterdam een nog onbekende vertraging heeft. En ik maar denken dat Amsterdam – Rotterdam een hoofdader vol voorrang is. Je zult maar naar “Ons/Het Dorp” moeten. Succes!

In Nederland weigeren de gefrustreerde grappen over het Fyra-falen te verstommen. Dat mag ook wel voor duizend euro per persoon. Een bijzonder in zijn wiek geschoten reiziger tekent een Suske & Wiske kaft met als titel “De Falende Fyra.” Ondertussen bieden Japanse spoorwegmaatschappijen regelmatig excuses aan omdat de Shinkansen hogesnelheidstrein wel 12 seconden van de dienstregeling afwijkt. Oh wee de conducteur die geen passagiers meer ziet en moet kiezen tussen 25 seconden te vroeg of drie te laat. Ga met zo’n kansloze job nooit naar het casino.

Bij de ene baan rij ik met de auto naar het werk, een andere werkgever betaalt alleen voor de trein en soms heb je geluk en kun je onbetaald op de fiets. Mij hoor je niet klagen. Maar wat heb ik een smoesjes gehoord al die keren wachtend op het perron.

Als je de faalexcuses analyseert is het belangrijkste argument “niks met meer dus prijs je gelukkig met iets”. Die logica heeft de NS door de jaren uitgebouwd tot “je moet ons dankbaar zijn dat je je kinderen vanavond (laat) nog ziet.” Want zonder ons… Snurk snurk. Dat kun je op meer dan een manier uitleggen.

In de winter vriezen de wissels vast dus voor de zekerheid maar minder treinen. Waarschijnlijk runt het management van onze nationale spoorwegen liever een slagerij, genaamd J. van der Ven (daar is ie eindelijk) want ook in de herfst wordt een fors aantal treinbewegingen geslacht vanwege potentiele, maatschappijontwrichtende blaadjes op het spoor.

Eerder vandaag las ik een artikel over vliegtuigstoelen die steeds kleiner worden (Engels). Dat is blijkbaar gouden handel, zelfs als de reiziger keuze heeft. In oververhit Nederland is keuze een fata morgana voor de treinreiziger. Buiten is het tropisch warmer dan normaal, binnen heeft het NS-management een hittesteek. Kan ook een gevalletje gegarandeerde bonus(angst) zijn. Immers, schrijven is schrappen. Sorry Godfried B., blijven is schrappen, bedoel ik natuurlijk. Vraag me niet naar de logica waarom NS-bestuurders roepen dat ze het goed doen, door als het warm is treinen te verbieden te rijden – en daarvoor nog betaald krijgen ook.

En het werd zomer
GeelBlaawe Rails & Co schat bijvoorbeeld in dat er tijdens de vakantie 10 procent minder reizigers zijn. Een gek, een getal, kan elk nummer zijn zeg ik altijd maar. Eens het krankzinnige communique hardop voorgelezen is, blijkt die wensdroom de onderbouwing te zijn om de helft van de Nederlandse treinen te schrappen. Niet alleen aanstaande basisschoolleraren kunnen niet meer hoofdrekenen. Het resultaat heet overigens zomerdienstregeling. En dan wordt het echt zomer, zelfs in Alaska is het 30 graden.

“Gisteren zijn treinen urenlang blootgesteld aan de hitte, waardoor er meer onderhoud nodig is. Daarom hebben we uit voorzorg een aantal treinen geschrapt.” Help, de marsmannetjes komen! Je kunt natuurlijk ook in de winter als het koud is en de wissels toch bevroren zijn, treinen op het roodgloeiende, kokende inferno voorbereiden. Kom je tijd tekort, begin je eerder, bijvoorbeeld wanneer de blaadjes nostalgisch naar beneden dwarrelen om de spoorstaven te liefkozen. Iemand die langer dan 666 dagen woordvoerder is bij de NS, heeft een fantastische toekomst als sprookjesboekenschrijver in het vooruitzicht. Harry Potter is er niks bij.

De NS is een “voormalig” overheidsbedrijf dat 100 procent eigendom is van de Staat der Nederlanden. Mocht u de logica, om, wanneer maar mogelijk, vooral minder treinen te laten rijden, nog kunnen volgen, is het nu tijd om te sneuvelen – eervol dat wel.

Bepaalde mensen die voor de overheid werken mogen niet meer verdienen dan de minister-president. Best arrogant van de politiek om te pretenderen dat niemand belangrijker is dan onze volksvertegenwoordigers. Een open-hartoperatie uitvoeren is immers lastiger dan zeggen “gaat u maar rustig slapen.” Trouwens, misschien niet zo’n goed idee, die cruciale operatie in een trein. Voor je het weet staat het ding stil. Bevroren wissels in juli of blaadjes op de rails in maart, klimaatverandering is een te gemakkelijk excuus voor onze pluche broodheren. De NS is een zelfstandig bedrijf, waar, in tegenstelling tot de gemiddelde Islamitische school op afstand, nooit ingegrepen wordt. Die alleszins redelijke logica maakt het mogelijk om topbestuurders, bij afwezigheid van politieke “begeleiding” een “schadevergoeding”, normale mensen zeggen salaris, van plusminus drie keer (als in zes ton euro) dat van een minister uit te keren.

Maar goed het is warm, dus rijden er minder treinen. Gisteren zag ik een leuke dame in de supermarkt, dus morgen rijden er weer minder treinen. Suffies, ik kan jullie ook alles wijsmaken. Laten we eerlijk zijn, GJ met sterrebeeld rebel – mijn Chinese bonusconstellatie is aap – betekent een hoger risico dat dingen fout gaan dan dat het morgen in Nederland 42 graden is. Zou het “top”-management van de NS daarover nadenken of bladeren ze vooral driftig in de 42,5-delige Smoeskepedia©®™?

Terug naar de realiteit. Tussen ons gezegd en gezwegen, wordt je nou nooit moe van die belachelijke verzinsels van de staatsspoorwegen waarom er alleen maar minder treinen kunnen rijden en nooit meer? Als controller heb ik een aangeboren afwijking die zegt dat – ceteris paribus – extra klanten extra omzet betekent. Heeft te maken met marginale meeropbrengsten en het verdelen van vaste kosten. Ook naief zijn kun je duidelijk leren. Gekker nog, ondanks dat NS het spoorwegnet periodiek ruimt als een gekke koe – zonder effect overigens – is het resultaat vooral dat minder treinen tot meer vertraging leiden. En ja, ik twijfelde zojuist tussen lange en korte ij. Lijkt me terecht in dit geval. Op zoek naar de waarheid raakt zelfs de Dikke Vandale oververhit. Ach, die hoeven gelukkig nooit met de trein.

Deugt er dan niets aan de NS? Natuurlijk wel, de mensen. Helaas betalen die de zwaarste prijs bij een specifiek soort vertraging. Geen idee wie het verzonnen heeft, maar als je zo zot bent om een fatale gebeurtenis te omschrijven als “aanrijding tussen persoon en trein” kun je maar beter het ballastbed van de rails met een tandestoker gaan poetsen.

Wie weet waarom de NS zulk soort mallotige taal gebruikt? De enige keer dat reizigers begrijpen dat er een onvermijdelijke, verdrietige vertraging is, bellen ze naar huis. “Ben wat later Zoete. Geef de kinderen alvast een dikke zoen als je ze instopt.” Honderd op de honderd bellers eindigt met “ik hou van je.” GJ is duidelijk nooit naar de Pabo geweest want hij kan tellen.

En als ik dan eindelijk – tegen wil en dank – minister van Rails (RVS enof gietijzer), Asfalt, Afsluitdijken en Files ben, kondig ik duister donderend mijn eerste oekaze af. Vanaf nu moeten bij wisselbeurt de tien belangrijkste NS-bobo’s bij iedere “aanrijding” 24/7 op lokatie gaan en “hullie” mensen troosten. Als minister van RAAF ben ik natuurlijk onderdeel van de poule en ga als eerste. Als mensen hun vertrouwen in je uitspreken, kun je nooit hard genoeg vechten om ze gelijk te geven. Toch?

Doen we drie maanden, daarna suggereer ik voorzichtig dat ik nog wel wat equivalent-efficiente ideeen (politiek draait om moeilijke woorden) heb om de vertragingen op het spoor definitief op te lossen.

Wedden dat gisteren de laatste dag is dat er een trein in Nederland te laat komt? Helaas zat in de achterste wagon een olifant met een grote slurf die het verhaaltje uitblies. Dombo! Terug naar Theo of Thea, de persexcuustheo van dienst die een volgende faalsmoes uitkraamt. Iets met “bijna, mogelijk, wellichte smeltende zomerrails.”

Kopfoto gemaakt door Bettina Wilke, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.