Deze Postzegel Vernietigt Zichzelf Over 5 Seconden

Nogmaals: verkoop Sandd aan de Belgische Post.

Post.NL wil niet overgenomen worden door BPost. Post.NL wil wel ons belastinggeld zodat bedrijven ons goedkoop post kunnen sturen. De concurrentiewaakhond verbiedt Post.NL Sandd over te nemen maar de staatssecretaris keurt het toch goed. Het fusiebedrijf wordt monopolist op de Nederlandse markt. Het is economisch gezien een onverstandig politiek besluit.

Vervolg op deel een: De Wet van Vraag & Aanbod Past op een Postzegel

Het is de meest trieste politieke daad sinds tijden. De minister beslist dat hij geen verblijfsvergunning meer aan asielzoekers in schrijnende gevallen mag toekennen. Die verantwoordelijkheid wordt naar beneden geschopt naar de directeur van de IND. Als jij degene bent die beslist aan wie je de radiactieve aardappel toeschuift, kun je nooit je handen in onschuld wassen. Politiek comfortabel is het wel.

Volgt de politiek die logica ook maar als het oordeel van de experts niet bevalt. De Autoriteit Consument en Markt (ACM) zorgt voor gezonde concurrentie en laat de markt zijn werk doen, zodat consumenten en bedrijven waar voor hun geld krijg. Om die reden heeft de ACM de fusie tussen Post.NL en Sandd verboden. Een logische en verstandige keuze die de politiek niet bevalt en dus gebruikt staatssecretaris Mona Keijzer (CDA, Economische Zaken en Klimaat) haar discretionaire bevoegdheid om de fusie toch goed te keuren. Die vrijheid heeft de politiek wel voor zichzelf behouden.

Het aantal mitsen en maren is een goede indicatie van hoe slecht een politiek besluit is. Mitsen en maren van slapstick-kwaliteit gelden daarbij als winstverdubbelaar.

De ACM verbiedt de fusie omdat daarmee de concurrentie op de postmarkt verdwijnt en de postzegel nog duurder wordt. Daar heeft staatssecretaris Tom Poes een list voor bedacht. “De postzegelprijs mag niet harder stijgen dan de daadwerkelijke hiervoor gemaakte kosten.” Kosten zijn kosten, vanaf nu komt de postbode die drie brieven ook in uw stad met zijn lease-Ferrari brengen. Ferrari’s zijn tenslotte ook rood. Omdat de kosten exploderen moet de prijs van een postzegel wel omhoog.

Mochten er dan nog teveel mensen zijn die post versturen en de winst van Post.NL maar opkrikken en opkrikken, nog een staats-oekaze die alle problemen oplost: “een rendementsplafond van 9 procent op de Nederlandse postdienstverlening.” Als dat zo goed voor de klanten is, waarom stijgt het aandeel Post.NL dan ineens op de beurs?

Laten we voor het gemak stellen dat Ferrari leverproblemen heeft – er zijn alleen oranje bolides beschikbaar – en de postbezorging voorlopig nog op de fiets gaat, zelfs dan zegt maximaal negen procent winst niets. Als succesvol bedrijfsadviseur (bel nu 0900-DLBRT) is mijn eerste advies, schaf een Chinese drakenstoeterij aan. Zijn die uitverkocht, dan koop je een verlieslijdende buitenlandse spoorwegmaatschappij. Je collega subsidiestuurder bij de NS heeft nog wel een paar tips. Vervolgens ga je met geldstromen schuiven tot niemand het meer begrijpt. Even rekenen en slechts vier procent rendement op de binnenlandse activiteiten, dus de prijs van de postzegel moet echt omhoog. En natuurlijk het salaris van de CEO want de markt is dermate uitdagend en dynamisch dat we haar/hem anders niet behouden.

Het enige wat je niet moet doen, is zelf nadenken, anders gebeuren er ongelukken. Bel altijd 0900-DLBRT! Ik zie het al gebeuren dat je denkt slimmer te zijn dan 0900-DLBRT en zegt dat de problemen bij je buitenlandse avonturen zo groot zijn (0900-DLBRT adviseert de term “uitdagingen”) dat je geen tijd hebt om ook naar de Nederlandse tak van je multinational te kijken en dus meer salaris wil. Je kunt ook te hebberig zijn. Niet doen, je draait oorzaak en smoes om. Bel eerst 0900-DLBRT, niet zelf nadenken, daar zijn wij voor.

Goed, de strenge voorwaarden van de overheid zijn dus dat alle gemaakte kosten aan de consument doorgerekend mogen worden én dat Post.NL maximaal meer winst mag maken dan de meeste bedrijven. Alles zodat “de postbezorging betaalbaar, beschikbaar en betrouwbaar blijft in een sterk krimpende markt.”

Betaalbaar en krimpende markt, dat bijt elkaar. Heeft iets met vaste kosten te maken en die liggen Post.NL nogal zwaar op de maag. Betaalbaar en geen concurrentie trouwens ook, maar die term laat de staatssecretaris wijselijk weg uit het persbericht.

Over dat betrouwbaar moet je trouwens nog iets weten. De wet werkt noodzakelijk met fabeltjes, genaamd ficties. Een brief verstuurd met Post.NL wordt geacht te zijn bezorgd, die fictie geldt niet voor andere postbezorgers. Misschien moeten we het fictieve postrecht jaarlijks aan de hoogste bieder verkopen. Oh wacht er is geen concurrentie voor Post.NL meer.

Je kunt je trouwens afvragen of die brief echt aankomt als een bedrijf zo de weg kwijt is als Post.NL. Nieuwsgierig naar de getallen, sla ik het jaarverslag 2018 open. Het lijkt wel een kleurplaat en niet de verstandigste. Misschien is het beter om Post.NL failliet te laten gaan. Daarover meer in deel drie.

Nog drie cent en dan is een internationale (liefdes)brief vanuit Duitsland net zo duur als een binnenlandse postzegel in Nederland. – Kopfoto gemaakt door Markus Spiske, gevonden op Unsplash.

Nederland Loopt Achter (Als Het Om Vrouwen Gaat)

Kom maar op met dat quotum (voor vrouwen in de politiek)!

De SER ziet maar een soort ongelijkheid en adviseert om het percentage vrouwen in topbanen wettelijk op minimaal 30 procent vast te leggen. Haar elitaire status maakt het adviesorgaan blind voor echte problemen en oplossingen. Snel bestaat niet en goed kost veel tijd. De enige korte-termijn oplossing is een vrouwelijke minister-president.

Geen politicus haalt het in zijn hoofd om de vrouwenemancipatie “te bevorderen” door ziekenhuizen te verplichten vanaf volgend jaar minimaal 40 procent vrouwelijke hersenchirurgen te hebben. Dat is meer dan dodelijk voor je toekomst, politiek of persoonlijk.

Het is in de hoofden van diezelfde politici nooit opgekomen dat een essentieel onderdeel van leiderschap, het goede voorbeeld geven is. Voordat je de buren terecht wijst dat ze de tuin moeten onderhouden, eerst even zelf schoffelen en de tuinkabouters oppoetsen. Dan wordt het pijnlijk stil. Politici vertellen Nederland graag waar “we” in falen, maar een quotum voor vrouwen in de politiek, ho maar.

Het Verenigd Koninkrijk heeft inmiddels haar tweede vrouwelijke premier verloren. Duitsland strevent af op 16 jaar vrouwelijke kanselier. Tussen 2010 en 2014 is Dilma Rousseff (Engels) president van Brazilie. Indira Gandhi is de derde minister-president van het post-koloniale India. Eerst van 1966 tot 1977 en vervolgens van 1980 tot 1984 als ze wordt vermoord door een van haar lijfwachten.

Natuurlijk heeft en had heel Scandinavie vrouwelijke premiers. Heel Scandinavie? Nee het land van de veilige Volvo en enige echte Turkse gehaktballetjes heeft nog nooit een vrouwelijke premier gehad. IJsland wel, maar dat is niet belangrijk, het eiland wordt binnenkort toch door de Amerikaanse president Trump gekocht nu Groenland niet te koop blijkt.

Mocht je er toch een lijstje van willen maken, Ellen Johnson Sirleaf (Engels) staat erg hoog. Sirleaf is president van Liberia tussen 2006 en 2018, Nobelprijswinnaar, Harvard-econoom en een van de meeste gerespecteerde leiders ter wereld.

Maar de dokter eet zelf geen groente

Ondertussen heeft de SER, een adviesclub voor de regering, een plan geprutteld waarvan het verwacht dat kabinet Rutte III ze overneemt. Over voorrecht gesproken. Is de wens nou de moeder of vader van de gedachte? De regering moet [nog meer] regels maken en die aan anderen opleggen. Daar wordt de wereld beter van. En nee, ik heb het niet over het versneld van het aardgas af maar over het vrouwenquotum bij beursgenoteerde bedrijven. Weet je waar de wereld echt beter van wordt trouwens? Nadenken.

De SER bestaat uit drie takken. Kroonleden zijn onafhankelijke bollebozen die door het kabinet benoemd worden. Daarnaast zijn werkgevers en werknemers in de raad vertegenwoordigd. Van iedere smaak heb je er 11, in totaal 33. Om het extra ambtelijk te maken heb je nog eens 33 designated survivors, mochten vijandige mogendheden onze nationale denktank willen platleggen. Je kunt hersenchirurgen ook overal de schuld van geven.

Zonder spoortje ironie staat er onder het kopje diversiteit op de website van de SER het volgende:

“Hoe is het gesteld met diversiteit bij de Sociaal-Economische Raad? In de Raad zitten 21 kroonleden, bestaande uit 9 vrouwen en 12 mannen. Daarnaast zijn er 22 ondernemersleden, waarvan er 3 vrouw zijn. Van de 21 werknemersleden zijn er ook 3 vrouw.”

“Hoe is het gesteld met diversiteit bij de Sociaal-Economische Raad? In de Raad zitten 21 kroonleden, bestaande uit 9 vrouwen en 12 mannen. Daarnaast zijn er 22 ondernemersleden, waarvan er 3 vrouw zijn. Van de 21 werknemersleden zijn er ook 3 vrouw.”

Diversiteit is meer dan jongetje of meisje, maar daar zwijgt de SER over. Veel makkelijker tellen als de verschillen zwart-wit zijn. Oeps. (Bron: website SER, bewerkt).

Voor een club met minimaal 30 procent professoren is dat flauw en oneerlijk. Van de 11 kroonleden zijn er drie vrouw, nog geen drie op de tien dus. De vrouwelijke kroonleden die designated survivor zijn, doen het een stuk beter met zes uit 11. “We hebben drie mannelijke ministers en vier vrouwelijke staatssecretarissen dus zijn in totaal vier van de zeven ministers vrouw.” Is de waarheid een tikje oncomfortabel, tel je toch gewoon de boel op. Nogal misleidend dus van een breinclub die zegt dat het beter moet.

Het wordt nog gekker. Nieuwsgierig wat zo’n baan oplevert klik ik op de link “vergoedingen voorzitter”. Advies geven betekent serieus poen, het salaris van een minister – plus auto met chauffeur. Enige wat er niet bijstaat is of die chauffeur verplicht vrouw moet zijn. Lijkt me logisch. Wat niet logisch is, is dat in de tekst over “hij” en “zijn” wordt gesproken als het over de arbeidsvoorwaarden van de voorzitter gaat. De voorzitter is momenteel een vrouw, Mariëtte Hamer en een van de oprichters van studentenvakbond LSVB in 1984. Na een korte tijd als ambtenaar stort zij zich vol op de politiek. Daar gaat de wetenschap, zal wel een politieke benoeming zijn, verzucht ik.

Wettelijk Streefcijfer (Vrouwelijke Hersenchirurgen)

Het Algemeen Dagblad schrijft: “Sinds 2013 geldt in Nederland een wettelijk streefcijfer voor grote vennootschappen dat hun raden van bestuur en raden van commissarissen voor minimaal 30 procent bestaan uit vrouwen.” Een wettelijk streefcijfer, ongelooflijk. Vrij vertaald gebakken lucht omdat politici niet staan voor wat ze verkondingen. En we weten allemaal waar dat toe leidt sinds de stikstofnormen niet gehaald worden, kuch.

“Beursgenoteerde bedrijven die nog niet aan de 30 procent voldoen, moeten bij een vrijkomende plaats een vrouw aanwijzen. Benoemen zij toch een man, dan moet het via een nieuwe wet mogelijk worden gemaakt om die benoeming terug te draaien.”

Even terug naar dat quotum aan vrouwelijke hersenchirurgen. Iets kunnen is wel iets anders dan zielloze adviezen uitbrengen. Iedereen weet dat de communistische Soviet Unie het rijkste en machtigste land ter wereld is. De werkers mogen allemaal gratis naar de tandarts, zijn gelukkig, gruwelijk gelijk en lopen rond met dikke, goedgevulde buiken. Oh, wacht, de Soviet Unie bestaat niet meer, arbeiders komen decennia geleden in opstand omdat ze geen eten voor hun kinderen hebben. Van die vijfjarenplannen om meer en meer graan te verbouwen is nog nooit iemand niet niet afgevallen.

Als de overheid een gecompliceerde wet introduceert, worstelt het bedrijfsleven. De gouden regel is dat je nooit fout zit als je evenveel moeite doet als andere bedrijven. Duurbetaalde externe consultants bieden hun diensten aan en kopieren het beste idee van het ene naar het andere bedrijf en vice versa. Tikje socialistisch maar daarmee zorgen ze ervoor dat alle bedrijven ongeveer even succesvol zijn in het behalen van de wettelijke doelstellingen. Of die doelen gehaald worden is niet meer belangrijk. Bedrijven dekken zich in middels de wet van de grote getallen. Kost wat, maar dan heb je ook geen gezeur.

Verordening vergoeding voorzitter SER 2012 De voorzitter kan voor de vervulling van zijn functie beroep doen op een auto met chauffeur. Indien de voorzitter niet deelneemt aan de in het eerste lid bedoelde regeling, kan hem een compenserend bedrag ter beschikking worden gesteld.

Zonder woorden. (Bron: website SER, vergoeding-voorzitter-2012.pdf, bewerkt.)

Advies kun je delen, hé SER. Soort van wonderbaarlijke vermeningvuldiging. Knippen, plakken en kopieren, niet vergeten om hij door zij te vervangen, en alweer een advies klaar. Zijn er te weinig vrouwen voor de desbetreffende functie beschikbaar, doe je hetzelfde. Waarom zou een vrouw geen lid van 200 Raden van Toezicht kunnen zijn? Bedrijven voldoen wederom aan de regels, de kranten schrijven mooie verhaaltjes en onze zoveelste minister-president in onafgebroken mannelijke lijn slaat zich op de borst dat hij het maar mooi gefixt heeft. Probleem opgelost en wat op het Binnenhof werkt, werkt overal dus waarom geen ondergrens van 40 procent voor vrouwelijke hersenchirurgen? Als ze er niet zijn, school je toch gewoon wat vrouwelijke doctorandussen om. Kopietje van Hersenchirurgie Voor Dommies is zo gemaakt en voor een tientje heb je een handzaag bij Gamma. Wat kan er fout gaan?

Mocht je denken dat GJ gek is, helaas. Ik ben nog niet gek genoeg om lid te worden van de SER. Niet dat ik onderdeel wil zijn van een club die haar eigen advies niet serieus neemt. Bij vrijkomende plaatsen moeten bedrijven een vrouw aanwijzen. Doen ze dat niet moet er een wet komen om de beslissing ongedaan te maken. En dan? Waar denk je dat het ministerssalaris van de voorzitter (V) van de SER van betaald wordt? Juist, belastingopbrengsten van bedrijven die geld verdienen en hun personeel dat over hun salaris inkomstenbelasting betaalt. Over onder professoren gesproken.

Voor je denkt dat mijn langlopende project om mijn huis vrouwvriendelijk te maken, mislukt is, moet ik je nog wat vertellen. Als ik een hersenoperatie nodig heb – pre SER prulpraat, dat is – heb ik liever een vrouwelijke chirurg die officieel als zesje beoordeeld wordt dan een man met een klinkende negen. Reken even mee, de vrouwelijke arts heeft harder moeten leren, vechten en werken om zelfs maar als mager zesje beschouwd te worden, dan de man met de negen ooit kan bevatten. Haar zesje is in werkelijkheid een acht of negen, terwijl die negen van hem eerder een zeven is. Ben je ziek, ga naar een vrouwelijke arts!

Het advies van de SER is raarder dan raar en legt een andere tweespalt bloot, mensen die de top bereikt hebben versus de rest van Nederland. Positieve discriminatie als het zinloos is. Wat is het nut om vrouwen die tegen alle weerstand in succesvol zijn, het gemakkelijk te maken? Statistieken zijn niet het echte leven. Nederland bestaat uit meer dan topadviseurs, hoge politici en CEO’s. Het advies is net zo krankzinnig als een oekaze afkondigen dat iedereen minimaal wis- en natuurkunde moet begrijpen op Havo niveau. Kun of wil [sic] je dat niet, geen huur- en zorgtoeslag meer. Krankzinnig idee he? Succes oma 88.

Overigens lijkt het er vaak wel op dat je raketgeleerde moet zijn als je contact hebt met de overheid. Niet omdat jij zo slim bent maar vanwege de rampzalige gevolgen van het voorkeursbeleid bij het aannemen van personeel. Ben je getalenteerd als vrouw – en 50 procent bezit meer kwaliteiten dan de gemiddelde vrouw – moet je tegen die geconcentreerde negatieve ervaring opboksen. Overigens denkt 101 procent van de mannen dat zij beter kunnen autorijden dan gemiddeld. Denkt.

Veranderingen zijn als ijsbergen. Wil je Nederland eerlijker maken dan lukt dat niet van vandaag op morgen en zeker niet door stompzinnige bevelen van bovenaf. Voordat je topmanager bent, doorloop je een carriere die je daarop voorbereidt. Dat je in de politiek moet flyeren om op de lijst voor de gemeenteraadsverkiezingen te komen, is niet hetzelfde als opleiding en ervaring in het bedrijfsleven. Zoiets heet jaar in, jaar uit, keihard werken, met of zonder kinderopvang.

Begin bij de basis

Voor kinderen geboren worden liggen hun kansen al grotendeels vast, kom ik zo op. Absurder dan je denkt, die zie je niet aankomen. Die oneerlijkheid verandert niet zo maar. Politiek draait om je handen wassen in onschuld en verwijzen naar “daar is een regeling voor.” Voor het leven is gelukkig geen regeling mogelijk. Ongelijkheid opheffen vraagt om beleid dat tijd kost en meerdere generaties omspant.

Er zijn veel dingen die we kunnen veranderen – statiegeld iemand? – zodat meisjes en jongens van de volgende generatie – sommigen noemen zulke figuren onze kinderen – gelijke kansen hebben. De meest logische oplossing nù is natuurlijk dat de volgende minister-president van Nederland een vrouw is. Desnoods bij wet. Een echte leider – staatsman zo u wilt – geeft het goede voorbeeld. En voor je zegt, maar er zijn (momenteel toevallig) geen geschikte vrouwelijke kandidaten, denk eens terug aan de formatie van kabinet Rutte I. In 2010 slikt Rutte zijn uitspraak in om Neelie Smit Kroes naar voren te schuiven als premier. De rest is geschiedenis maar vooral een gemiste kans.

Nederland is achterlijk als het om vrouwen gaat. Een vrouwelijke premier in ons eerste-wereld land is waarschijnlijk te hoog gegrepen voor de nabije toekomst, mede gegeven de institutionele vooringenomenheid van de SER en de kans op ontwrichting van de politieke baantjesmachine. Die verandering gaat veel tijd kosten. Toch is er hier en nu een simpele, gratis oplossing. In Den Haag spitsen ze de oren al. Eenvoudig en kosteloos zijn favoriet, daarmee vermijd je 99 procent van de moeilijke keuzes die echte staatslieden maken tot wie ze zijn. Enkelvoud als ombudsman, ombudsvrouw, daar trap ik lekker niet in.

Iedere bedrijvendokter begint met de presentatie “basis op orde.” Alleen dan kunnen realistische en eventueel minder realistische ambities ontkiemen. Vruchtbare bodem enzo. Even met het A-team gebeld en we hebben een plan. Natuurlijk hebben we een plan. Ta-ta-da-da! Het simpelste plan ooit, er hoeft niets gebouwd te worden, geen tank geen bulldozer. Wat als we iedereen wiens moeder of vader Nederlander is eens Nederlander maken? Kom maar Linda, Roos en Jessica met die ademnood.

 Nederlander door geboorte of erkenning U kunt van rechtswege Nederlander worden door geboorte of erkenning. Van rechtswege betekent dat u automatisch de Nederlandse nationaliteit krijgt. ​Bent u geboren vóór 1 januari 1985? U bent van rechtswege Nederlander als uw vader Nederlander was op het moment van uw geboorte. Het maakt niet uit of u in Nederland of in het buitenland bent geboren. Als u uit een Nederlandse moeder en een niet-Nederlandse vader bent geboren dan bent u niet van rechtswege Nederlander. U kunt Nederlander worden via de optieprocedure.

Dat 1984 verhaal ligt niet aan George Orwell maar aan die gouwe ouwe VOC tijd. U weet wel mannelijke kolonisator en vrouwelijk schoon. (Bron website IND, afbeelding is bewerkt.)

Nee, kroonleden van de SER, dat is geen overbodig advies. Het begint zoveel eerder. Als je voor 1985 geboren bent en je moeder is Nederlandse maar je vader niet, ben je niet automatisch Nederlander. Niet matrilinear, wel krankzinnig, ik weet het.

“Sinds 1 oktober 2010 kunnen ook vreemdelingen die zijn geboren voor 1 januari 1985 en ten tijde van hun geboorte een Nederlandse moeder en een niet-Nederlandse vader hebben, door optieverklaring Nederlander worden.”

Vreemdelingen? Terug naar af, beste hoog-van-de-toren SER, zorg eerst eens dat de basis op orde is. Had je maar een vak moeten leren.

Koekoek

“Een dag niet geboord is een dag niet geleefd.” Een inmiddels gevleugelde uitspraak van Gert-Jan de klusjesman op de basisschool waar ik vrijwilliger ben. Toch hang ik subiet mijn boor aan de wilgen. Vandaag is mijn laatste dag. Hoe kan ik met droge ogen prediken dat grote mensen voor kleine mensen zorgen, als ik zo rolbevestigend bezig ben?

Het komt eigenlijk wel goed uit, het is tijd om op reis te gaan. Terug naar Iran waar vrouwen vijf jaar geleden de macht dreigen te grijpen. Meer dan 70 procent van alle studenten medicijnen is vrouw (Engels). Volgens een Engelstalig artikel in Radio Vrij Europa zijn er inmiddels quotas ingesteld om een “betere balans” (Engels) te bewerkstelligen tussen het aantal vrouwelijke en mannelijke studenten geneeskunde. Waar heb ik dat eerder gehoord? Ik snap er niks meer van en ben hoog toe aan die hersenoperatie. Als ik geluk heb, is mijn chirurg een vrouw. Koekoek.

Kopfoto gemaakt door Roya Ann Miller, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

Politieke “Elite” Doet Polderdemocratie in de Uitverkoop

Kozdah? 15.000 Euries. Max Ouwe Jongen.

Je mag 4.500 euro anoniem schenken aan een politieke partij, geen idee waarom. Dagblad De Telegraaf (niet hun echte undercovernaam) had nog een stapel spekkies ter waarde van 15.000 euro voor de clubkas liggen. Met drie keer de max altijd een lastig bedrag. Toch weten VVD, PvdA, CDA, D66, GroenLinks, ChristenUnie en SGP daar wel raad mee. Stout, heel stout.

Een dag niet gegraaid is een dag niet geleefd. Mijn naam is 50Plus en ik wil meer. Meer, meer, meer. Gek hé dat oude, grijze [en vooral blanke] mannetjes ondanks generaties vol gratis Gronings gasgeld en oplopende staatsschuld nog steeds de grootste graaiers zijn, terwijl 95 procent van onze generatie kinderen heeft. Houden wij babyboomers wel echt van ons kroost?

Een paar jaar geleden werkte finance-ik in een ziekenhuis. Op een dag merk ik op dat je goede werken in stilte doet. Een diepreligieugelovige collega, type “STIL jullie, IK ga bidden” roept: hé, je kent de bijbel. Hoef me niet eens af te vragen hoe daarop te reageren want een collega schiet uit de startblokken als door een adder gebeten. “Misschien hebben zijn ouders hem dat hebben geleerd?” Inderdaad. Ik ben bevoorrecht.

Ons Pa en Ma hebben mijn broer en mij nog veel meer meegegeven. Niks mis met hard werken bijvoorbeeld. En af en toe wat ontspanning. Begin van de vakantie, Rotterdam geniet van de zomer en ik heb geen zin om te koken. Tot het avondeten klaar is om mee te nemen lees ik de krant. De Telegraaf heeft een prachtig integriteitsonderzoek gedaan naar politieke partijen in Nederland. De uitkomst is faal, faal, faal en fouter dan fout!

Tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen werd aan de Republikeinse campagne compromiterend materiaal over tegenstander Hillary Clinton aangeboden door “een” “Russische bron.” Normale mensen bellen dan de politie, niet team Trump. Al kwijlend namen ze het belastende materiaal in ontvangst, te dom of waarschijnlijker bewust negerend dat een vijandige mogendheid door hun hebzucht pivotale invloed op de Amerikaanse presidentsverkiezingen krijgt. En Putin maar lachen.

Als je manager bent, komen aan het einde van het jaar de relatiegeschenken. In datzelfde ziekenhuis organiseerde mijn baas altijd een kerstborrel, mét loterij. Iedereen kreeg zo’n nummertje waar je vroeger je jas mee kon ophalen. Dit keer was het beter geregeld en viel op ieder lot gegarandeerd een prijs of twee. Onze baas hield al die flessen wijn en andere ongein niet voor zichzelf – nou misschien een paar dan – hij verlootte de winst onder zijn mensen en dan praat ik over een stuk of 100.

Toen ik zelf geleerd had dat manager zijn niet alles is – maar het ondertussen wel was, bleek mijn eigen team een stuk kleiner. Tegelijkertijd stroomde de relatiebubbels binnen. De buit was “slechts” 15 geschenken. Als oud-studentpakketbezorger kon ik een glimlach niet onderdrukken. Express nonchalant in een hoek gegooid en de dames maar kijken. Toen er een houten kistje met wel drie [3] flessen wijn binnenkwam ontplofte de boel zowat en moest ik mijn plannetje een beetje vervroegen.

“Houden jullie van wijn? Zit er misschien iets tussen wat jullie smaak is? Kijk maar even. Natuurlijk snap ik dat de kratjes open moeten.” Mijn opvolger wacht een verrassing. Moet er nog steeds om gieren.

Blijkbaar is er geen edeler ambt dan minister-president want niemand mag voor meer uit de staatsruif eten dan de po-bobo, zeg maar politieke bovenbaas. Je had ook slim kunnen zijn en tien procent op het salaris van onze minister-president gooien en zeggen dat dat de aftoppingsgrens is.

Politieke partijen verkeren in crisis. Het vertrouwen is weg terwijl het ledenaantal daalt. Niet vragen waarom, staat zeven dagen per week in de krant.

Nederlandse socialisten zijn tegen uitbuiting, toch gedraagt de SP zich als klassieke koppelbaas. Hoe anders kun je de verplichte afdracht aan de partijkas door parlementariers noemen? Pluche peschikbaar voor pegelpoen? Aan de andere kant van het spectrum werd meewarig gelachen bij monde van de VVD. Totdat niemand meer lid wilde worden van de [rode broeken] club en de zelfbenoemde bobo’s in financiele problemen kwamen. Ineens werd er een “vrijwillig verplichte” bijdrage die na twee jaar verzekerd verplicht was “gesuggereerd.” Heel democratisch enzo.

Kun je dan niemand meer vertrouwen? Helaas. Een halve dubbele ontkenning is altijd lastig dus vrij vertaald: politici zijn extreem onbetrouwbaar. De meeste mensen weten dat al maar voor de zekerheid.

De Telegraaf is niet mijn krant maar ik heb wel respect voor het geintje dat ze uithaalden met de hoge heren. VVD, PvdA, CDA, D66, GroenLinks, ChristenUnie en SGP, de laatste twee duidelijk even van God los, stellen stiekum voor om de gift van 15.000 euro op te knippen en te verspreiden over meerdere jaren. Aan de overigen is democratie ook niet echt besteed. Zeker voor D66 is dat geen verrassing. Het wordt nog spannender als blijkt dat VVD, D66, ChristenUnie en Denk bereid zijn om verder te gaan. Voor degene met plannen plus pegels onder mijn lezers, democratie is betaalbaarder dan u denkt! Discretie wordt aan gewerkt.

SP, Forum voor Democratie en de Partij voor de Dieren leggen wel de regels uit. Zo blijft er weinig over van dat cordon sanitaire om de uil van Baudet buiten de Haagse kooi te houden. Oehoe! Overigens, de PVV reageerde niet.

De echte les een van de grondwet is dat de politiek eerst en vooral (en meestal uitsluitend) voor zichzelf zorgt. Hoe anders kun je verklaren dat bijna twee decennia na elf september het nog steeds toegestaan is om anoniem giften tot 4500 euro (zeg 10.000 gulden) aan politieke partijen te doen? Moet je eens voor de grap het woord “anti-democratisch” in een e-mail schrijven. Hallo AIVD-afluisteraars, hebben jullie ook weer je salaris deze maand verdiend. Graag gedaan.

Op de eerste dag van juli berichtte de kranten dat contante betalingen boven de 3000 euro worden verboden. Iedereen had gefaald in “de strijd.” Behalve de politiek natuurlijk. Het enige wat de politiek-onbenullen in de wereldwijsheid bereiken is dat witwassen een tikkie meer kost. Net alsof de centrale onderwereldbank de rekenrente iets verhoogd.

Een beter idee is om alle anonieme giften aan politieke partijen te verbieden. Normale mensen komen tenslotte niet als een dief in de nacht met een zak euro’s aanzettten. Geleerd van Netflix’ Narco’s, verfromfraaide biljetten zijn letterlijk witgewassen – lees kunstmatig verouderd – in een wasmasjien.

Rijke mensen stemmen rechts, armelui links. Een duidelijke indicatie van wie meer geld heeft om de toekomst van Nederland te beinvloeden. Dat ze ook nog eens anoniem mogen schenken – met of zonder meerjarige [nej meerderjarige] vrienden en familie om niet boven het jaarlijkse 4.500 euro-maaiveld uit te steken – is al ondemocratisch genoeg. Bah!

De medewerker van 50Plus die creatieve suggesties zocht om het niet-hapklare bedrag van 15.000 euro te verzwelgen, is ontslagen. Ach, heeft die in ieder geval tijd om seizoen drie van La Casa de Papel (huis van de geldpers) te bekijken. De politiek gaat ondertussen verder op de oude voet: als het kalf verdronken is, dempt men de put.

Kopfoto gemaakt door Michael Fousert, gevonden op Unsplash.

In Holland Staat een Huis te Weinig (x 300.000)

Lokale politiek in de Hofstad: Minimaal inkomen voor huuruitbuiting middenklasse is nu 57.000 euro.

Ze hebben in Den Haag weer een bizar plan bedacht. Voor de verandering is het dit keer de gemeentelijke overheid, met instemming van de VVD. Dat is de partij die, sinds ze krap bij kas zit, haar kamerleden 1.000 euro wil rekenen om namens de volkspartij voor vrijheid en democratie in de Kamer te zitten. Het is dat het zo’n puinhoop is bij de SP, anders had het gepeupel, u en ik dus, allang bulderend gelach horen opstijgen uit het Brabantse plaatsje Oss.

Iedereen wil meer geld voor de brandweer als de halve stad is afgebrand. Het is de taak van politici om ervoor te zorgen dat er geen brand ontstaat. In Den Haag sputtert VVD’er Revis dat het hem “als liberaal” zwaar valt, maar dat het een tijdelijke maatregel is tot het woningtekort is opgelost. Weer iemand die ik een woordenboek cadeau moet doen. Mag hij inruilen voor een basisboek over economie als hij het woord “liberaal” kan spellen.

De enige oplossing is meer woningen. Maar dat kost niet alleen tijd, het roept ook veel weerstand op. Natuurlijk denkt u meteen aan de zeldzame gevleugde marmeren vliegende huismarmot die zijn habitat verliest, maar ik ben iets praktischer. Hoe meer woningen er gebouwd worden, hoe minder jouw huis waard is. En we weten allemaal dat als er een ding is waarin Generatie Graai uitblinkt, het wel hun geboortevoorrecht omzetten in keiharde pegels is. “Kinderen, kleinkinderen, allemaal leuk en aardig zolang mijn huis maar minimaal vijf procent per jaar in waarde stijgt.” Oftewel nul nieuwe huizen. Hoeveel woningen denkt u dat er de komende 20 jaar – tot het probleem opgelost is – gebouwd worden?

Het is een klassiek geval van mensen met rechten, dus meestal oud en voor geen goud te porren voor een verhuizing. Doet een beetje denken aan de nieuwe Hema CAO waar jarenlang zitvlees beloond wordt en de jonge, hardwerkende collega het met een appel en een ei moet doen.

De Haagse VVD-wethouder Revis probeert zich nog een beetje liberaal voor te doen. ‘”Anders dan wat Amsterdam en Utrecht nastreven, stellen we niet de maximale huurprijs vast. We bepalen alleen wie toegang heeft tot de huizen.” Met andere woorden: Als de gemeentelijke puntentelling beslist dat een huis tot het middensegment behoort, mag het alleen verhuurd worden aan mensen met een inkomen tot 57.000 euro. Welke prijs een huisbaas in de praktijk vraagt, is aan hem.’

Samengevat: de volgende huurder mag niet meer dan 57.000 euro per jaar verdienen, maar de verhuurder (hem is mij een beetje te #ikook) kan een huur van bijvoorbeeld 60.000 euro per jaar eisen. Wedden dat de verhuurder alleen kandidaten accepteert die tussen de 56.999 en 57.000 euro per jaar verdienen en vervolgens toch de huur omhoog jaagt. Daar sta je dan met je 1,0 politie en 0.6 verpleegkundige salaris. Vergeef me mijn tweede #ikook vergissing. Nog meer symboolwetgeving die het echte leven alleen maar zwaarder maakt. En politici zich maar afvragen wat er met het draagvlak voor de democratie aan de hand is. Geen wanhopiger gek dan een falende overheid op de huizenmarkt. Daarom misschien?

Kopfoto gemaakt door Ján Jakub Naništa, gevonden op Unsplash.

Autopech op z’n Amsterdams

Een “echte” socialist brengt eerst een kwarteeuw in armoede door. Op de fiets! Daarna mag je de salon in.

De vrije republiek Amsterdam noemde mijn baas, een Brit, het. Misschien nog niet eens zo gek gevonden. Zelf viel ik van mijn paard en mijn mond open toen ik hoorde dat oud-politica Femke Halsema van stal werd gehaald om burgemeester van Amsterdam te worden. Het verleden moet je niet al te veel oprakelen en zelfs een Rotterdammer denkt niet aan Amsterdam als een soort van perverse parkeerplaats voor oud-kamerleden. Toch gebeurt dat regelmatig, waarbij nieuwbakken hoofdstedelijke regenten zich nogal eens vergalloperen, zwijmelend van zoveel geluk. De politieke bovenklasse heeft haar eigen regels, zeg maar niet of nauwelijks.

Mevrouw Halsema als versgeslagen burgemeester van Amsterdam riep dat haar stad de wet niet zou gaan handhaven aangaande het boerkaverbod. Blijkbaar mogen politici wat burgers niet mogen, zelf kiezen welke wetten hun bevallen en waar ze zich aan houden. Voor een zeer ervaren politica een verbijsterende opmerking en natuurlijk moest ze haar woorden korte tijd later inslikken.

Zes maanden later en rechtse rakker Sharon Dijksma raaskalt wat over futurisme als ze stelt dat over tien jaar alle verbrandingsmotoren uit de hoofdstad zijn verbannen. Voordat je mij voor gek verklaart: alles rechts van Groen Links lijdt aan rakkeritus volgens de club van burgemeester Halsema.

Niet iedereen is fan van Europa, ik wel. Mijn motto is dat je jezelf moet verkopen. Het beste moment is als mensen blij zijn, bijvoorbeeld op vakantie. Weinig mensen weten dat Europa voor één soort oplader heeft gezorgd, goeie actie en goed voor het milieu, al zeg ik het zelf. Succes is blijkbaar zelfvernietigend want niemand in driekwart Brussel of een kwart Straatsburg komt op het idee om zoiets te doen voor automobilisten. Frankrijk eist alcoholtesters aan boord, Belgie hesjes – in verschillende kleuren weliswaar – en onze Oosterburen hebben iets met sneeuwkettingen in de winter.

Op nationaal niveau is het al net zo’n puinhoop. In de ene stad mag je met je moordende dieseltje wel tot op de stoep van het stadhuis komen, in de andere levert dat je een dikke prent op.

Mevrouw Dijksma is redelijk bijzonder in de politiek. Vanuit de collegebanken is zij als 23-jarige in de Tweede Kamer beland. In de kwart eeuw tussen toen en nu heeft ze uitsluitend politieke functies bekleed. Op dit moment is ze wethouder in Amsterdam. Als grootste gemeente van ons land krijg je daar – op vijf euro na – 10.000 keiharde europegels per maand. Best goed he, die euro? Met acht procent vakantiegeld, logisch en acht en drietiende procent eindejaarsuitkering, ook niks op tegen kom je op een bruto jaarsalaris van net geen 135.000 euro uit. Waarom zou je dan nog afstuderen?

Geen idee hoe het in 1994 was maar anno 2019 krijgt een kamerlid minder dan een Amsterdamse wethouder: 107.000 euro. Laten we eerlijk zijn, alles boven een ton bruto doet je het contact met de werkelijkheid verliezen. Alleen al dat geintje met onze energierekening die dit jaar dreigt te ontploffen, bewijst dat.

Over tien jaar heeft mevrouw Dijksma waarschijnlijk een nog beter betalend baantje in de publieke sector. Zo werkt het nu eenmaal. Gerrit Zalm werd ook alleen maar baas van ABN Amro omdat hij “nog niet beloond” was.

Zo gauw je geld aan het einde van de maand overhoudt, ziet het leven er anders uit. Dat is niet de wereld waarin veel mensen leven. De meeste gezinnen, zeker met kroost moeten iedere maand even rekenen. Dat betekent niet dat je wat tekort komt, maar wilde en kostbare overheidsplannen passen niet binnen het budget.

Natuurlijk is het symboolpolitiek dat over tien jaar alle auto’s met verbrandingsmotoren de stad uit zijn. Om te begrijpen hoe dwaas en milieuterroristisch het plan is, breidt het eens uit naar de Europese Unie. De wereld zou letterlijk ten onder gaan als over tien jaar nergens in Europa een benzine- of dieselmotor meer welkom is. Niet alleen de schrootafvalberg doet boterbergen en melkplassen verbleken, zelfs met hergebruik is de hoeveel grondstoffen voor nieuwe auto’s gigantisch. En al die accu’s moeten ergens opgeladen worden.

Daar had wethouder Dijksma vast niet over nagedacht toen zij haar egostrelende plannetje publiceerde. Amsterdam alleen nog bereikbaar voor de rijken, toeterden diverse publicaties. Tot op zekere hoogte klopt dat. Aan de andere kant, dat is al jaren zo. Tegenwoordig heet het parkeerbelasting en iedereen betaalt evenveel. Jouw zonne-energie slurpende Tesla en mijn vervuilende Dafje betalen ieder 7.50 per uur om te parkeren. Stel dat we beiden zo’n 2,5 uur per week betaald parkeren in de hoofdstad, dan kost ons dat 1.000 euro parkeerbelasting per jaar.

Maar ja, mensen met een Tesla verdienen minimaal een ton en Dafrijders 22.000 euro per jaar. In procenten uitgedruk betaalt de Teslarijder een procent parkeerbelasting in een jaar, de even lang parkerende Daffer 4.5 keer zoveel. Niets nieuws onder de zon. Ter herinnering, wethouder Dijksma verdient meer dan een ton, netzo als ieder kamerlid. Binding met de gewone man, vergeet het maar.

Het wordt nog erger. In een poging zich te rechtvaardigen, riep mevrouw Dijksma dat in 2030 er al een electrische auto is voor 23.000 euro. Laten we even rekenen en beginnen met de constatering dat je oude auto niets meer waard is en tweedehands electrische auto’s niet te vinden zijn. De wasmachine is net kapot gegaan en dus sluit je een lening af voor de auto. De ANWB is je vriend en die heeft weer handige leenvriendjes.

We lenen een bedrag van 23.000 euro. De rente is (minimaal) vijf procent en betalen dat bedrag in vijf jaar of als het niet lukt in 10 jaar terug. Nadeel van zo’n lange termijn is wel dat de auto misschien al kapot is voor je hem hebt afbetaald en we praten hier over forse maandbedragen. Kies voor vijf jaar en je betaalt 433 euro per maand. Als je noodgedwongen het bedrag in tien jaar terugbetaalt, kost dat 243 euro maandelijks. Na vijf jaar heb je 25.980 euro terugbetaald en na tien jaar 29.160 euro. Da’s veel geld. En met dat krediet op zak kun je nergens meer geld lenen om je huis te verbouwen als het kabinet de gaskraan dichtdraait. Koop je toch gewoon een electrische camper?

Foto gemaakt door Katarzyna Dutkowska, gevonden op Unsplash.

Lokale Politiek: Mag het een Onsje Meer Zijn?

De Rotterdamse burgemeester Aboutaleb pleit voor 500 euro extra voor gemeenteraadsleden omdat ze zo hard werken. De echte wereld is hem duidelijk vreemd.

Iemand die een HBO opleiding tot ingenieur heeft afgerond, moet toch gevoel voor cijfers hebben. Maar helaas. Waarschijnlijk tast een leven lang rondbanjeren in de politieke jungle (begroeiing maximaal 10 centimeter hoog) je gevoel voor verhoudingen aan.

Onze Rotterdamse burgemeester Aboutaleb pleit voor hogere vergoedingen, zeg maar salaris voor raadsleden want ze hebben het zo druk. Gut, gut. Ooit in een grotemensenbedrijf gewerkt eerwaarde burgervader? U weet wel zo’n club waar de werknemers zuur grappen ‘hard voor weinig’ en de werkgevers retoucheren met ‘meer voor minder?’ Dat is nou de discipline van de markt, zeg maar de wereld waarin het geld verdiend wordt dat politici in onze naam uitgeven.

Reken even mee. Een raadslid in een grote gemeente als Rotterdam krijgt maandelijks een belaste vergoeding van EUR 2.352,29 voor een deeltijd functie van afgerond drie dagen. Op basis van een volledige werkweek is dat ongeveer EUR 4.000,= per maand, risicovrij. Als je geen resultaten boekt, kun je altijd de lastige oppositie, gekozen door burgers die het niet snappen, de schuld geven. Moet je eens bij de baas proberen. Daarom zeggen tien van de tien belastingbetalers da’s snel verdiend van mijn centen.

Ondanks de bovenmodale ‘bijverdienste’ pleit de Rotterdamse burgervader voor een verhoging van zo’n 20 procent. Ik heb nog nooit zo’n salarisverhoging gehad. Het is eerder andersom, voor jouw twintig anderen. Aboutalebs vrijgevigheid illustreert nogmaals het geluk van andermans geld uitgeven, maar iemand moet het wel verdienen.

Toch is Aboutaleb rekenen niet helemaal verleerd. “Maar aan het eind van de maand moet de huur en de energierekening wel worden betaald. Het leven wordt steeds duurder.” Dat geldt voor ons allemaal, maar niemand krijgt daarom 20 procent opslag. Zelfs van dat ene magere procentje, minder dan de inflatie, gaat nog wat af omdat de gemeentelijke lasten extra hard stijgen, vanwege hogere uitgaven. Ooit zo’n geintje geprobeerd met je eigen huishoudboekje? Dan woon je nu vast in een kartonnen doos.

Aboutaleb heeft nog een argument voor lastenverhoging. Het Rijk heeft veel taken naar de gemeente afgestoten. Klinkt een beetje als een kwaadaardig Star Wars rijk. Je zou zeggen dat kamerleden dan minder te doen hebben en een gedeelte van hun salaris naar de gemeenteraad overgeheveld kan worden, maar zo werkt het niet in vriendjespolitiek-land.

Sowieso een rare redenatie dat raadsleden in grote gemeentes er meer bijkrijgen omdat ze het drukker hebben. Heb eens medelijden met de raadsleden in kleine en middelgrote gemeentes, die krijgen het dan nog veel drukker. Als lid van de Arbeiderspartij zou je van onze burgemeester meer solidariteit verwachten. De beste manier is om geld over te hevelen van grote naar kleine gemeentes. Maar ja, solidariteit is zo 1999. Belastingverhoging is anno 2018 overigens nog steeds een heet onderwerp.

Een van de mooiste aspecten aan het zogenaamd onderbetaald zijn van raadsleden is dat deze – op voltijdsbasis 4.000 euro betalende – functies nu veel aantrekkelijker wordt voor minima en tegelijkertijd anti-lucratief voor mensen die minimaal modaal plus plus verdienen. Laten er nou net meer van de eerste soort dan van de tweede soort zijn. Wie had dat ooit gedacht minder betalen leidt tot een meer representatieve democratie? Een ding weet ik zeker, dit is absoluut niet de bedoeling van de salonsocialisten. Aboutalebs opmerking over “een eerlijke beloning” negeer ik voor de zekerheid maar.

Overigens een politieagent verdient tussen 2.054 en 2.928 euro per maand, zeg maar gemiddeld 2.500 euro per maand. Die beloning is voor een volledige werkweek, inclusief gratis kogels (tweerichtingsverkeer), scheldpartijen, bespugingen en heel veel leed dat ze nooit meer vergeten. Ongeveer evenveel als een raadslid in drie dagen veilig bijverdient. Misschien beter om de helden in blauw er 500 euro bij te geven?

Ach laten we eerlijk zijn. Het is de schuld van D66. Wat is? Alles is. Als burgemeesters gekozen waren, had Aboutaleb dit nooit durven zeggen. Iets met functionerende rechtstaat en verantwoording afleggen aan hen die je dient.

Naschrift

Als man zonder kinderen denk ik alleen in voltijdbanen. Veel ouders die deeltijd werken zouden niet alleen het salaris briljant vinden maar ook de vrijheid om thuis te werken. Maar ja, waar vind je zo’n goedbetaalde deeltijdbaan?

Foto gemaakt door Adi Constantin, gevonden op Unsplash.

Stem Wijzer?

D66 slacht haar eigen referendum. Keuzevrijheid, maar alleen als het in het verlengde ligt van de partijvisie. Democraten 66 bestaat al meer dan een halve eeuw en toch ontbeert de partij – waarop ik vroeger vaak heb gestemd – het meest elementair begrip als het aankomt op de fundamenten van de democratie.

Dichter bij huis, in mijn eigen Rotterdam, is Leefbaar tot regentenpartij verworden. Ooit gehoord van een partijbestuurder die een zielzuivering oplegt door een nieuw-benoemde wethouder een hulpverleningsbelasting af te dwingen van 10.000 euro, alleen omdat hij de lokale partijlijn niet volgt? De eis tot reflectie ging natuurlijk per telefoon, iedere partij, lokaal of niet, weet immers dat je geen sporen moet achterlaten als je intern partijmechanisme gebaseerd is op een totalitaire bestuursvorm.

In Brunsum is de “omstreden” wethouder absoluut niet bevlekt. Wat onacceptabel blijkt, is de handelswijze van meneer de burgemeester. De heer Winants bracht destijds naar buiten dat Palmen ‘een ernstig risico’ vormde. In het geheime, persoonlijke advies aan burgemeester Winants heeft een externe bureau vorig jaar geoordeeld dat Palmen wel degelijk benoembaar was, maar dat hij ook een ‘risicovolle keuze’ was.

Oh, en het draaide allemaal om grond die wethouder Palmen al sinds 1976 als zijn eigendom mocht beschouwen. Het algemeen belang en de bestuurlijke guillotine, niets staat verder van elkaar. En u dacht dat ze voor ons werkten?

Profileringdrang is een gevaarlijk gif waardoor politici zelfs bij de waarheid gaan stijgeren. Dat overkwam ook de minister van Binnenlandse Zaken, Kajsa Ollongren. De gemeenteraad hem moest dwingen af te treden en de minister dreigde dat ‘als dat niet gebeurt, anderen moeten handelen’. Handelen als de omstandigheden daarnaar vragen is een groot goed, nadenken voordat je wat doet, nog veel meer.

Gemeenteraad. Dwingen! Een ministeriele vorm van intimidatie die totaal misplaatst is. Een gemeenteraad maakt haar eigen keuzes, net zo als een minister staat voor de integriteit van haar beleid. Indien de minister het niet eens is met het gevoerde beleid, grijpt ze in. In dit geval maakt de minister er zich makkelijk van af door te proberen de gemeenteraad voor haar karretje te spannen.

De twee hoogleraren die het integriteitsonderzoek naar Palmen uitvoerden, stellen dat het screeningstraject ‘niet deugt’. Geheime adviezen, geen wederhoor en geen inzage, een ‘moderne guillotine’ met als enig belang het behoud van het pluche. Landsbelang, stadsbelang, wiens belang? En zogenaamd maar verbaasd zijn over de betrokkenheid van de moderne burger. Voor de volledigheid, minister Ollongren is lid van D66.

Op wie moet ik nou stemmen bij de komende gemeenteraadsverkiezingen in maart? Wie het weet mag het zeggen Met een goed verhaal stem ik misschien op je, pardon, u.

The Centre Pompidou, Paris, France – Kopfoto gemaakt door Curtis MacNewton, gevonden op Unsplash.