Politieke “Elite” Doet Polderdemocratie in de Uitverkoop

Kozdah? 15.000 Euries. Max Ouwe Jongen.

Je mag 4.500 euro anoniem schenken aan een politieke partij, geen idee waarom. Dagblad De Telegraaf (niet hun echte undercovernaam) had nog een stapel spekkies ter waarde van 15.000 euro voor de clubkas liggen. Met drie keer de max altijd een lastig bedrag. Toch weten VVD, PvdA, CDA, D66, GroenLinks, ChristenUnie en SGP daar wel raad mee. Stout, heel stout.

Een dag niet gegraaid is een dag niet geleefd. Mijn naam is 50Plus en ik wil meer. Meer, meer, meer. Gek hé dat oude, grijze [en vooral blanke] mannetjes ondanks generaties vol gratis Gronings gasgeld en oplopende staatsschuld nog steeds de grootste graaiers zijn, terwijl 95 procent van onze generatie kinderen heeft. Houden wij babyboomers wel echt van ons kroost?

Een paar jaar geleden werkte finance-ik in een ziekenhuis. Op een dag merk ik op dat je goede werken in stilte doet. Een diepreligieugelovige collega, type “STIL jullie, IK ga bidden” roept: hé, je kent de bijbel. Hoef me niet eens af te vragen hoe daarop te reageren want een collega schiet uit de startblokken als door een adder gebeten. “Misschien hebben zijn ouders hem dat hebben geleerd?” Inderdaad. Ik ben bevoorrecht.

Ons Pa en Ma hebben mijn broer en mij nog veel meer meegegeven. Niks mis met hard werken bijvoorbeeld. En af en toe wat ontspanning. Begin van de vakantie, Rotterdam geniet van de zomer en ik heb geen zin om te koken. Tot het avondeten klaar is om mee te nemen lees ik de krant. De Telegraaf heeft een prachtig integriteitsonderzoek gedaan naar politieke partijen in Nederland. De uitkomst is faal, faal, faal en fouter dan fout!

Tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen werd aan de Republikeinse campagne compromiterend materiaal over tegenstander Hillary Clinton aangeboden door “een” “Russische bron.” Normale mensen bellen dan de politie, niet team Trump. Al kwijlend namen ze het belastende materiaal in ontvangst, te dom of waarschijnlijker bewust negerend dat een vijandige mogendheid door hun hebzucht pivotale invloed op de Amerikaanse presidentsverkiezingen krijgt. En Putin maar lachen.

Als je manager bent, komen aan het einde van het jaar de relatiegeschenken. In datzelfde ziekenhuis organiseerde mijn baas altijd een kerstborrel, mét loterij. Iedereen kreeg zo’n nummertje waar je vroeger je jas mee kon ophalen. Dit keer was het beter geregeld en viel op ieder lot gegarandeerd een prijs of twee. Onze baas hield al die flessen wijn en andere ongein niet voor zichzelf – nou misschien een paar dan – hij verlootte de winst onder zijn mensen en dan praat ik over een stuk of 100.

Toen ik zelf geleerd had dat manager zijn niet alles is – maar het ondertussen wel was, bleek mijn eigen team een stuk kleiner. Tegelijkertijd stroomde de relatiebubbels binnen. De buit was “slechts” 15 geschenken. Als oud-studentpakketbezorger kon ik een glimlach niet onderdrukken. Express nonchalant in een hoek gegooid en de dames maar kijken. Toen er een houten kistje met wel drie [3] flessen wijn binnenkwam ontplofte de boel zowat en moest ik mijn plannetje een beetje vervroegen.

“Houden jullie van wijn? Zit er misschien iets tussen wat jullie smaak is? Kijk maar even. Natuurlijk snap ik dat de kratjes open moeten.” Mijn opvolger wacht een verrassing. Moet er nog steeds om gieren.

Blijkbaar is er geen edeler ambt dan minister-president want niemand mag voor meer uit de staatsruif eten dan de po-bobo, zeg maar politieke bovenbaas. Je had ook slim kunnen zijn en tien procent op het salaris van onze minister-president gooien en zeggen dat dat de aftoppingsgrens is.

Politieke partijen verkeren in crisis. Het vertrouwen is weg terwijl het ledenaantal daalt. Niet vragen waarom, staat zeven dagen per week in de krant.

Nederlandse socialisten zijn tegen uitbuiting, toch gedraagt de SP zich als klassieke koppelbaas. Hoe anders kun je de verplichte afdracht aan de partijkas door parlementariers noemen? Pluche peschikbaar voor pegelpoen? Aan de andere kant van het spectrum werd meewarig gelachen bij monde van de VVD. Totdat niemand meer lid wilde worden van de [rode broeken] club en de zelfbenoemde bobo’s in financiele problemen kwamen. Ineens werd er een “vrijwillig verplichte” bijdrage die na twee jaar verzekerd verplicht was “gesuggereerd.” Heel democratisch enzo.

Kun je dan niemand meer vertrouwen? Helaas. Een halve dubbele ontkenning is altijd lastig dus vrij vertaald: politici zijn extreem onbetrouwbaar. De meeste mensen weten dat al maar voor de zekerheid.

De Telegraaf is niet mijn krant maar ik heb wel respect voor het geintje dat ze uithaalden met de hoge heren. VVD, PvdA, CDA, D66, GroenLinks, ChristenUnie en SGP, de laatste twee duidelijk even van God los, stellen stiekum voor om de gift van 15.000 euro op te knippen en te verspreiden over meerdere jaren. Aan de overigen is democratie ook niet echt besteed. Zeker voor D66 is dat geen verrassing. Het wordt nog spannender als blijkt dat VVD, D66, ChristenUnie en Denk bereid zijn om verder te gaan. Voor degene met plannen plus pegels onder mijn lezers, democratie is betaalbaarder dan u denkt! Discretie wordt aan gewerkt.

SP, Forum voor Democratie en de Partij voor de Dieren leggen wel de regels uit. Zo blijft er weinig over van dat cordon sanitaire om de uil van Baudet buiten de Haagse kooi te houden. Oehoe! Overigens, de PVV reageerde niet.

De echte les een van de grondwet is dat de politiek eerst en vooral (en meestal uitsluitend) voor zichzelf zorgt. Hoe anders kun je verklaren dat bijna twee decennia na elf september het nog steeds toegestaan is om anoniem giften tot 4500 euro (zeg 10.000 gulden) aan politieke partijen te doen? Moet je eens voor de grap het woord “anti-democratisch” in een e-mail schrijven. Hallo AIVD-afluisteraars, hebben jullie ook weer je salaris deze maand verdiend. Graag gedaan.

Op de eerste dag van juli berichtte de kranten dat contante betalingen boven de 3000 euro worden verboden. Iedereen had gefaald in “de strijd.” Behalve de politiek natuurlijk. Het enige wat de politiek-onbenullen in de wereldwijsheid bereiken is dat witwassen een tikkie meer kost. Net alsof de centrale onderwereldbank de rekenrente iets verhoogd.

Een beter idee is om alle anonieme giften aan politieke partijen te verbieden. Normale mensen komen tenslotte niet als een dief in de nacht met een zak euro’s aanzettten. Geleerd van Netflix’ Narco’s, verfromfraaide biljetten zijn letterlijk witgewassen – lees kunstmatig verouderd – in een wasmasjien.

Rijke mensen stemmen rechts, armelui links. Een duidelijke indicatie van wie meer geld heeft om de toekomst van Nederland te beinvloeden. Dat ze ook nog eens anoniem mogen schenken – met of zonder meerjarige [nej meerderjarige] vrienden en familie om niet boven het jaarlijkse 4.500 euro-maaiveld uit te steken – is al ondemocratisch genoeg. Bah!

De medewerker van 50Plus die creatieve suggesties zocht om het niet-hapklare bedrag van 15.000 euro te verzwelgen, is ontslagen. Ach, heeft die in ieder geval tijd om seizoen drie van La Casa de Papel (huis van de geldpers) te bekijken. De politiek gaat ondertussen verder op de oude voet: als het kalf verdronken is, dempt men de put.

Kopfoto gemaakt door Michael Fousert, gevonden op Unsplash.

In Holland Staat een Huis te Weinig (x 300.000)

Lokale politiek in de Hofstad: Minimaal inkomen voor huuruitbuiting middenklasse is nu 57.000 euro.

Ze hebben in Den Haag weer een bizar plan bedacht. Voor de verandering is het dit keer de gemeentelijke overheid, met instemming van de VVD. Dat is de partij die, sinds ze krap bij kas zit, haar kamerleden 1.000 euro wil rekenen om namens de volkspartij voor vrijheid en democratie in de Kamer te zitten. Het is dat het zo’n puinhoop is bij de SP, anders had het gepeupel, u en ik dus, allang bulderend gelach horen opstijgen uit het Brabantse plaatsje Oss.

Iedereen wil meer geld voor de brandweer als de halve stad is afgebrand. Het is de taak van politici om ervoor te zorgen dat er geen brand ontstaat. In Den Haag sputtert VVD’er Revis dat het hem “als liberaal” zwaar valt, maar dat het een tijdelijke maatregel is tot het woningtekort is opgelost. Weer iemand die ik een woordenboek cadeau moet doen. Mag hij inruilen voor een basisboek over economie als hij het woord “liberaal” kan spellen.

De enige oplossing is meer woningen. Maar dat kost niet alleen tijd, het roept ook veel weerstand op. Natuurlijk denkt u meteen aan de zeldzame gevleugde marmeren vliegende huismarmot die zijn habitat verliest, maar ik ben iets praktischer. Hoe meer woningen er gebouwd worden, hoe minder jouw huis waard is. En we weten allemaal dat als er een ding is waarin Generatie Graai uitblinkt, het wel hun geboortevoorrecht omzetten in keiharde pegels is. “Kinderen, kleinkinderen, allemaal leuk en aardig zolang mijn huis maar minimaal vijf procent per jaar in waarde stijgt.” Oftewel nul nieuwe huizen. Hoeveel woningen denkt u dat er de komende 20 jaar – tot het probleem opgelost is – gebouwd worden?

Het is een klassiek geval van mensen met rechten, dus meestal oud en voor geen goud te porren voor een verhuizing. Doet een beetje denken aan de nieuwe Hema CAO waar jarenlang zitvlees beloond wordt en de jonge, hardwerkende collega het met een appel en een ei moet doen.

De Haagse VVD-wethouder Revis probeert zich nog een beetje liberaal voor te doen. ‘”Anders dan wat Amsterdam en Utrecht nastreven, stellen we niet de maximale huurprijs vast. We bepalen alleen wie toegang heeft tot de huizen.” Met andere woorden: Als de gemeentelijke puntentelling beslist dat een huis tot het middensegment behoort, mag het alleen verhuurd worden aan mensen met een inkomen tot 57.000 euro. Welke prijs een huisbaas in de praktijk vraagt, is aan hem.’

Samengevat: de volgende huurder mag niet meer dan 57.000 euro per jaar verdienen, maar de verhuurder (hem is mij een beetje te #ikook) kan een huur van bijvoorbeeld 60.000 euro per jaar eisen. Wedden dat de verhuurder alleen kandidaten accepteert die tussen de 56.999 en 57.000 euro per jaar verdienen en vervolgens toch de huur omhoog jaagt. Daar sta je dan met je 1,0 politie en 0.6 verpleegkundige salaris. Vergeef me mijn tweede #ikook vergissing. Nog meer symboolwetgeving die het echte leven alleen maar zwaarder maakt. En politici zich maar afvragen wat er met het draagvlak voor de democratie aan de hand is. Geen wanhopiger gek dan een falende overheid op de huizenmarkt. Daarom misschien?

Kopfoto gemaakt door Ján Jakub Naništa, gevonden op Unsplash.

Autopech op z’n Amsterdams

Een “echte” socialist brengt eerst een kwarteeuw in armoede door. Op de fiets! Daarna mag je de salon in.

De vrije republiek Amsterdam noemde mijn baas, een Brit, het. Misschien nog niet eens zo gek gevonden. Zelf viel ik van mijn paard en mijn mond open toen ik hoorde dat oud-politica Femke Halsema van stal werd gehaald om burgemeester van Amsterdam te worden. Het verleden moet je niet al te veel oprakelen en zelfs een Rotterdammer denkt niet aan Amsterdam als een soort van perverse parkeerplaats voor oud-kamerleden. Toch gebeurt dat regelmatig, waarbij nieuwbakken hoofdstedelijke regenten zich nogal eens vergalloperen, zwijmelend van zoveel geluk. De politieke bovenklasse heeft haar eigen regels, zeg maar niet of nauwelijks.

Mevrouw Halsema als versgeslagen burgemeester van Amsterdam riep dat haar stad de wet niet zou gaan handhaven aangaande het boerkaverbod. Blijkbaar mogen politici wat burgers niet mogen, zelf kiezen welke wetten hun bevallen en waar ze zich aan houden. Voor een zeer ervaren politica een verbijsterende opmerking en natuurlijk moest ze haar woorden korte tijd later inslikken.

Zes maanden later en rechtse rakker Sharon Dijksma raaskalt wat over futurisme als ze stelt dat over tien jaar alle verbrandingsmotoren uit de hoofdstad zijn verbannen. Voordat je mij voor gek verklaart: alles rechts van Groen Links lijdt aan rakkeritus volgens de club van burgemeester Halsema.

Niet iedereen is fan van Europa, ik wel. Mijn motto is dat je jezelf moet verkopen. Het beste moment is als mensen blij zijn, bijvoorbeeld op vakantie. Weinig mensen weten dat Europa voor één soort oplader heeft gezorgd, goeie actie en goed voor het milieu, al zeg ik het zelf. Succes is blijkbaar zelfvernietigend want niemand in driekwart Brussel of een kwart Straatsburg komt op het idee om zoiets te doen voor automobilisten. Frankrijk eist alcoholtesters aan boord, Belgie hesjes – in verschillende kleuren weliswaar – en onze Oosterburen hebben iets met sneeuwkettingen in de winter.

Op nationaal niveau is het al net zo’n puinhoop. In de ene stad mag je met je moordende dieseltje wel tot op de stoep van het stadhuis komen, in de andere levert dat je een dikke prent op.

Mevrouw Dijksma is redelijk bijzonder in de politiek. Vanuit de collegebanken is zij als 23-jarige in de Tweede Kamer beland. In de kwart eeuw tussen toen en nu heeft ze uitsluitend politieke functies bekleed. Op dit moment is ze wethouder in Amsterdam. Als grootste gemeente van ons land krijg je daar – op vijf euro na – 10.000 keiharde europegels per maand. Best goed he, die euro? Met acht procent vakantiegeld, logisch en acht en drietiende procent eindejaarsuitkering, ook niks op tegen kom je op een bruto jaarsalaris van net geen 135.000 euro uit. Waarom zou je dan nog afstuderen?

Geen idee hoe het in 1994 was maar anno 2019 krijgt een kamerlid minder dan een Amsterdamse wethouder: 107.000 euro. Laten we eerlijk zijn, alles boven een ton bruto doet je het contact met de werkelijkheid verliezen. Alleen al dat geintje met onze energierekening die dit jaar dreigt te ontploffen, bewijst dat.

Over tien jaar heeft mevrouw Dijksma waarschijnlijk een nog beter betalend baantje in de publieke sector. Zo werkt het nu eenmaal. Gerrit Zalm werd ook alleen maar baas van ABN Amro omdat hij “nog niet beloond” was.

Zo gauw je geld aan het einde van de maand overhoudt, ziet het leven er anders uit. Dat is niet de wereld waarin veel mensen leven. De meeste gezinnen, zeker met kroost moeten iedere maand even rekenen. Dat betekent niet dat je wat tekort komt, maar wilde en kostbare overheidsplannen passen niet binnen het budget.

Natuurlijk is het symboolpolitiek dat over tien jaar alle auto’s met verbrandingsmotoren de stad uit zijn. Om te begrijpen hoe dwaas en milieuterroristisch het plan is, breidt het eens uit naar de Europese Unie. De wereld zou letterlijk ten onder gaan als over tien jaar nergens in Europa een benzine- of dieselmotor meer welkom is. Niet alleen de schrootafvalberg doet boterbergen en melkplassen verbleken, zelfs met hergebruik is de hoeveel grondstoffen voor nieuwe auto’s gigantisch. En al die accu’s moeten ergens opgeladen worden.

Daar had wethouder Dijksma vast niet over nagedacht toen zij haar egostrelende plannetje publiceerde. Amsterdam alleen nog bereikbaar voor de rijken, toeterden diverse publicaties. Tot op zekere hoogte klopt dat. Aan de andere kant, dat is al jaren zo. Tegenwoordig heet het parkeerbelasting en iedereen betaalt evenveel. Jouw zonne-energie slurpende Tesla en mijn vervuilende Dafje betalen ieder 7.50 per uur om te parkeren. Stel dat we beiden zo’n 2,5 uur per week betaald parkeren in de hoofdstad, dan kost ons dat 1.000 euro parkeerbelasting per jaar.

Maar ja, mensen met een Tesla verdienen minimaal een ton en Dafrijders 22.000 euro per jaar. In procenten uitgedruk betaalt de Teslarijder een procent parkeerbelasting in een jaar, de even lang parkerende Daffer 4.5 keer zoveel. Niets nieuws onder de zon. Ter herinnering, wethouder Dijksma verdient meer dan een ton, netzo als ieder kamerlid. Binding met de gewone man, vergeet het maar.

Het wordt nog erger. In een poging zich te rechtvaardigen, riep mevrouw Dijksma dat in 2030 er al een electrische auto is voor 23.000 euro. Laten we even rekenen en beginnen met de constatering dat je oude auto niets meer waard is en tweedehands electrische auto’s niet te vinden zijn. De wasmachine is net kapot gegaan en dus sluit je een lening af voor de auto. De ANWB is je vriend en die heeft weer handige leenvriendjes.

We lenen een bedrag van 23.000 euro. De rente is (minimaal) vijf procent en betalen dat bedrag in vijf jaar of als het niet lukt in 10 jaar terug. Nadeel van zo’n lange termijn is wel dat de auto misschien al kapot is voor je hem hebt afbetaald en we praten hier over forse maandbedragen. Kies voor vijf jaar en je betaalt 433 euro per maand. Als je noodgedwongen het bedrag in tien jaar terugbetaalt, kost dat 243 euro maandelijks. Na vijf jaar heb je 25.980 euro terugbetaald en na tien jaar 29.160 euro. Da’s veel geld. En met dat krediet op zak kun je nergens meer geld lenen om je huis te verbouwen als het kabinet de gaskraan dichtdraait. Koop je toch gewoon een electrische camper?

Foto gemaakt door Katarzyna Dutkowska, gevonden op Unsplash.

Lokale Politiek: Mag het een Onsje Meer Zijn?

De Rotterdamse burgemeester Aboutaleb pleit voor 500 euro extra voor gemeenteraadsleden omdat ze zo hard werken. De echte wereld is hem duidelijk vreemd.

Iemand die een HBO opleiding tot ingenieur heeft afgerond, moet toch gevoel voor cijfers hebben. Maar helaas. Waarschijnlijk tast een leven lang rondbanjeren in de politieke jungle (begroeiing maximaal 10 centimeter hoog) je gevoel voor verhoudingen aan.

Onze Rotterdamse burgemeester Aboutaleb pleit voor hogere vergoedingen, zeg maar salaris voor raadsleden want ze hebben het zo druk. Gut, gut. Ooit in een grotemensenbedrijf gewerkt eerwaarde burgervader? U weet wel zo’n club waar de werknemers zuur grappen ‘hard voor weinig’ en de werkgevers retoucheren met ‘meer voor minder?’ Dat is nou de discipline van de markt, zeg maar de wereld waarin het geld verdiend wordt dat politici in onze naam uitgeven.

Reken even mee. Een raadslid in een grote gemeente als Rotterdam krijgt maandelijks een belaste vergoeding van EUR 2.352,29 voor een deeltijd functie van afgerond drie dagen. Op basis van een volledige werkweek is dat ongeveer EUR 4.000,= per maand, risicovrij. Als je geen resultaten boekt, kun je altijd de lastige oppositie, gekozen door burgers die het niet snappen, de schuld geven. Moet je eens bij de baas proberen. Daarom zeggen tien van de tien belastingbetalers da’s snel verdiend van mijn centen.

Ondanks de bovenmodale ‘bijverdienste’ pleit de Rotterdamse burgervader voor een verhoging van zo’n 20 procent. Ik heb nog nooit zo’n salarisverhoging gehad. Het is eerder andersom, voor jouw twintig anderen. Aboutalebs vrijgevigheid illustreert nogmaals het geluk van andermans geld uitgeven, maar iemand moet het wel verdienen.

Toch is Aboutaleb rekenen niet helemaal verleerd. “Maar aan het eind van de maand moet de huur en de energierekening wel worden betaald. Het leven wordt steeds duurder.” Dat geldt voor ons allemaal, maar niemand krijgt daarom 20 procent opslag. Zelfs van dat ene magere procentje, minder dan de inflatie, gaat nog wat af omdat de gemeentelijke lasten extra hard stijgen, vanwege hogere uitgaven. Ooit zo’n geintje geprobeerd met je eigen huishoudboekje? Dan woon je nu vast in een kartonnen doos.

Aboutaleb heeft nog een argument voor lastenverhoging. Het Rijk heeft veel taken naar de gemeente afgestoten. Klinkt een beetje als een kwaadaardig Star Wars rijk. Je zou zeggen dat kamerleden dan minder te doen hebben en een gedeelte van hun salaris naar de gemeenteraad overgeheveld kan worden, maar zo werkt het niet in vriendjespolitiek-land.

Sowieso een rare redenatie dat raadsleden in grote gemeentes er meer bijkrijgen omdat ze het drukker hebben. Heb eens medelijden met de raadsleden in kleine en middelgrote gemeentes, die krijgen het dan nog veel drukker. Als lid van de Arbeiderspartij zou je van onze burgemeester meer solidariteit verwachten. De beste manier is om geld over te hevelen van grote naar kleine gemeentes. Maar ja, solidariteit is zo 1999. Belastingverhoging is anno 2018 overigens nog steeds een heet onderwerp.

Een van de mooiste aspecten aan het zogenaamd onderbetaald zijn van raadsleden is dat deze – op voltijdsbasis 4.000 euro betalende – functies nu veel aantrekkelijker wordt voor minima en tegelijkertijd anti-lucratief voor mensen die minimaal modaal plus plus verdienen. Laten er nou net meer van de eerste soort dan van de tweede soort zijn. Wie had dat ooit gedacht minder betalen leidt tot een meer representatieve democratie? Een ding weet ik zeker, dit is absoluut niet de bedoeling van de salonsocialisten. Aboutalebs opmerking over “een eerlijke beloning” negeer ik voor de zekerheid maar.

Overigens een politieagent verdient tussen 2.054 en 2.928 euro per maand, zeg maar gemiddeld 2.500 euro per maand. Die beloning is voor een volledige werkweek, inclusief gratis kogels (tweerichtingsverkeer), scheldpartijen, bespugingen en heel veel leed dat ze nooit meer vergeten. Ongeveer evenveel als een raadslid in drie dagen veilig bijverdient. Misschien beter om de helden in blauw er 500 euro bij te geven?

Ach laten we eerlijk zijn. Het is de schuld van D66. Wat is? Alles is. Als burgemeesters gekozen waren, had Aboutaleb dit nooit durven zeggen. Iets met functionerende rechtstaat en verantwoording afleggen aan hen die je dient.

Naschrift

Als man zonder kinderen denk ik alleen in voltijdbanen. Veel ouders die deeltijd werken zouden niet alleen het salaris briljant vinden maar ook de vrijheid om thuis te werken. Maar ja, waar vind je zo’n goedbetaalde deeltijdbaan?

Foto gemaakt door Adi Constantin, gevonden op Unsplash.

Stem Wijzer?

D66 slacht haar eigen referendum. Keuzevrijheid, maar alleen als het in het verlengde ligt van de partijvisie. Democraten 66 bestaat al meer dan een halve eeuw en toch ontbeert de partij – waarop ik vroeger vaak heb gestemd – het meest elementair begrip als het aankomt op de fundamenten van de democratie.

Dichter bij huis, in mijn eigen Rotterdam, is Leefbaar tot regentenpartij verworden. Ooit gehoord van een partijbestuurder die een zielzuivering oplegt door een nieuw-benoemde wethouder een hulpverleningsbelasting af te dwingen van 10.000 euro, alleen omdat hij de lokale partijlijn niet volgt? De eis tot reflectie ging natuurlijk per telefoon, iedere partij, lokaal of niet, weet immers dat je geen sporen moet achterlaten als je intern partijmechanisme gebaseerd is op een totalitaire bestuursvorm.

In Brunsum is de “omstreden” wethouder absoluut niet bevlekt. Wat onacceptabel blijkt, is de handelswijze van meneer de burgemeester. De heer Winants bracht destijds naar buiten dat Palmen ‘een ernstig risico’ vormde. In het geheime, persoonlijke advies aan burgemeester Winants heeft een externe bureau vorig jaar geoordeeld dat Palmen wel degelijk benoembaar was, maar dat hij ook een ‘risicovolle keuze’ was.

Oh, en het draaide allemaal om grond die wethouder Palmen al sinds 1976 als zijn eigendom mocht beschouwen. Het algemeen belang en de bestuurlijke guillotine, niets staat verder van elkaar. En u dacht dat ze voor ons werkten?

Profileringdrang is een gevaarlijk gif waardoor politici zelfs bij de waarheid gaan stijgeren. Dat overkwam ook de minister van Binnenlandse Zaken, Kajsa Ollongren. De gemeenteraad hem moest dwingen af te treden en de minister dreigde dat ‘als dat niet gebeurt, anderen moeten handelen’. Handelen als de omstandigheden daarnaar vragen is een groot goed, nadenken voordat je wat doet, nog veel meer.

Gemeenteraad. Dwingen! Een ministeriele vorm van intimidatie die totaal misplaatst is. Een gemeenteraad maakt haar eigen keuzes, net zo als een minister staat voor de integriteit van haar beleid. Indien de minister het niet eens is met het gevoerde beleid, grijpt ze in. In dit geval maakt de minister er zich makkelijk van af door te proberen de gemeenteraad voor haar karretje te spannen.

De twee hoogleraren die het integriteitsonderzoek naar Palmen uitvoerden, stellen dat het screeningstraject ‘niet deugt’. Geheime adviezen, geen wederhoor en geen inzage, een ‘moderne guillotine’ met als enig belang het behoud van het pluche. Landsbelang, stadsbelang, wiens belang? En zogenaamd maar verbaasd zijn over de betrokkenheid van de moderne burger. Voor de volledigheid, minister Ollongren is lid van D66.

Op wie moet ik nou stemmen bij de komende gemeenteraadsverkiezingen in maart? Wie het weet mag het zeggen Met een goed verhaal stem ik misschien op je, pardon, u.

The Centre Pompidou, Paris, France – Kopfoto gemaakt door Curtis MacNewton, gevonden op Unsplash.

PvdA: Verwacht Verlies Veroorzaakt On-Democratisch Verraad

Wil je niet op de PvdA stemmen bij de komende gemeenteraadsverkiezingen, dan kun je beter doctorandus in on-democratische kiezersbedrogwetenschappen zijn.

De gemeenteraadsverkiezingen maken wat los – maar vooral bij diegenen die binnenkort ontplucht dreigen te worden. Het grote voorbeeld (in hoe het niet moet) is de PvdA.

De dagen dat mensen wisten waar de PvdA voor stond, zijn lang voorbij. Wat mensen zich terdege realiseren, is dat lokale afdelingen niet meer dan een verlengstuk zijn van het landelijk regentenbelang. Het is een van de redenen waarom lokale partijen zoveel succes boeken.

Zeg nou eerlijk, in het vraagstuk, wie mag de burgemeester leveren voor fusiegemeente Verwegistad, afgeruild tegen hogere lasten voor iedereen, iets waar u over nadenkt tijdens het stemmen? Hier in Rotterdam kies ik voor lagere lasten en verwacht dat de lokale afdelingen van landelijke partijen dat ook doen. Naief, ja. Ondanks dat mijn moeder van me hield, noemde ze me Goedgelovige Jantje. Verwegistad is ver van mijn bed, ja toch? Wat ze daar doen, moeten ze daar weten. Lokaal bestuurdersgeluk, ver van hier, daar hoef ik toch niet voor te betalen?

Helaas, dat is buiten de ijzeren discipline van Alles-Wat-Telt-Is-De-Partijglorie! gerekend. Waar die partij voor staat? Gooi een dubbeltje op en jouw gis is net zo goed als de mijne.

In een nationaal parlement met 150 zetels, is 9 best wel weinig. Vooral als je bij de vorige landelijke verkiezingen er 29 verloor, omdat je in de regering zat. Dan heb je je werk duidelijk niet goed gedaan. Hoe was het ook al weer? Slecht, slechter, afgestraft.

Mandarijnen kom je tegen in alle soorten en maten. Compromissers ook. De overeenkomst is dat beiden van zachte billetjes houden. In andere woorden: pluche. Niks niet als wat gemaakt wordt door de eerlijke, hardwerkende mensen van Page toiletpapier – en ja het bedrijfsleven zorgt voor banen, PvdA! Meer als in koning, keizer, admiraal, afstraffing wegens electoral bedrog kennen ze allemaal Desondanks misleidt de PvdA de kiezer met nieuwe namen om toch maar babyzachte PvdA billetjes op het pluche te krijgen.

Ben een man (mijn perspectief) en ben trots op waarvoor je staat! Niet bij de PvdA. Nadat ze jarenlang de kiezer landelijk hebben misleid, krijgt de kiezer op lokaal niveau een koekje van hetzelfde deeg.

Veel lokale PvdA-afdelingen doen onder andere naam mee aan verkiezingen” kopt Trouw. De ironie is dat de krant het artikel rubriceert in de categorie “democratie”. Kun je Trouw niet kwalijk nemen, opgericht in de oorlog, is geloof in onze democratie onderdeel van hun DNA. Chapeau en dank u trouwens.

Zelfs een lijstverbinding kan ik nog accepteren. OK, dat is meer moeten dan willen. Jezelf hernoemen terwijl je eigenlijk PvdA bent is grensoverschrijdend pluchegedrag op z’n gruwelijkst. Ik heb een hekel aan het soort generalisaties dat de pers doet bij grote stijgers en dalers, maar dit keer ben ik zelf ook schuldig. Als je 29 zetels verliest, is de boodschap van de kiezer eenduidig. Ik wil NIET op de PvdA stemmen! De minachting van de mandarijnen die over de arbeiders plachten te regeren is glashelder: dan veranderen we toch gewoon de naam, klootjesvolk. Wiens belang dien je dan? Geloof je uberhaupt in democractie?

Ik eis een eerlijke keuze. Natuurlijk is dat een illusie, maar op het moment dat ik in het kieshokje wil stemmen op iedere partij, behalve de PvdA, praten we over een heel nieuwe dimensie van kiezersbedrog. Natuurlijk, politici zijn ook mensen. Doen ze hun werk niet goed, verliezen ze hun job. Maar het stiekum teruggraaien van onverdiend pluche door de naam van je club – tijdelijk – te veranderen, is niet minder dan democratie-terrorisme. Dit soort egoistisch gedrag ondermijnt de meest fundamentele waarden van ons (voormalig) democratisch bestel.

PS, maakt u zich geen zorgen, ondanks dat ik begrijp dat besturen een duivels dilemma is op alle niveaus, discrimineer ik alle politieke partijen even hard. Omdat ze het verdienen.

Kopfoto (cropped and edited) gemaakt door Alexis Chloe, gevonden op Unsplash.