IJlen over Enya en Ierland. Komkommertijd in de Krant

Er is geen foute muziek. Alleen mensen met foute meningen.

Kan ik ook. Zo makkelijk is het om een zuur stukje te schrijven. Geen wonder dat kranten geen abonnees meer hebben. En nou moet ik naar de WC rennen. Even lezen, dan snap je wat ik bedoel.

De Ierse zangeres Enya heeft 100 miljoen verdiend met haar muziek, maar Orinocco Flow is waar de meeste mensen haar van kennen. Of niet meer, ik moest het lied even opzoeken om de klanken terug in mijn hoofd te krijgen. Zweverig is goed, maar dit is niet mijn soort opstijgende wolk.

Trouw noemt zich “misschien wel de beste krant van Nederland.” Maar al ben je de beste, betekent dat ook dat je een voldoende scoort in een klas vol kneuzen? Het laatste geintje van Trouw waar je willekeurig en onverwacht op “alleen voor abonnee’s” stuit, lijkt het tegendeel te bevestigen.

Als er ooit een zomer komt waarin GJ het niet zo druk heeft, gaat hij napluizen waarom de warmste maanden van het jaar in journalistieke vaktermen komkommertijd genoemd worden. Dat het bestaat blijkt overduidelijk uit het verhaaltje over Enya.

Laten we eerlijk zijn, de meeste journalisten willen liefst een roman schrijven, hoe langer en saaier, hoe beter. Het gemiddelde krantenverhaal begint met drie alinea’s niet terzakedoende beschrijving van iets dinges. In het gevalletje “Enya voor altijd” – hé populisme verkoopt beter dan intellectualisme – schrijft de komkommerjournalist van dienst in de eerste zin een wauwelverhaal dat leest als een opsomming van bekende Ierse musici. Lijstjes, nooit doen, zelfs niet als je wanhopig bent. Niet erg geslaagd overigens wanneer je U2 een alleraardigste stadionact noemt. Hoog tijd dat journalisten die sarcasme als stijlfiguur willen gebruiken daarvoor een aparte aantekening op hun tekstschrijversdiploma krijgen. En toestemming van hun vrouw.

De auteur ontkracht zijn eigen woorden door alleen Enya te beschouwen als echt Iers – en ontspannend. Met respect voor de zangeres, maar voor mij is het kattengejank waar ik onrustig van word. En dan heb ik het nog niet eens over die Orinocco-kraan op de achtergrond waardoor ik naar de WC wil rennen. Wedden dat Enya vroeger arts of verpleegkundige wilde worden? Die vertellen immers altijd dat als kinderen niet willen plassen voor ze naar bed gaan, je de kraan even laat lopen.

Hoe kun je als muziekjournalist schrijven “zonder enige schaamte?” als je “met veel” bedoelt? Als je geen schaamte kent, kun je ze ook niet zien dus hoe kun je eraan refereren? Tijd voor een tweede aantekening op het journalistendiploma, alleen daartoe bevoegden mogen contradictio in terminus, maar dan andersom, als stijlfiguur gebruiken. Hard nodig ook. En nogmaals, ik moest Enya echt even opzoeken. Zat met Enigma in mijn hoofd.

De broodschrijver ratelt door over baden, weer dat water en Keltische kruiden om te vervolgen met de suggestie dat Orinoco Flow “opvallend” goed op repeat (herhaling) werkt. En ik maar denken dat zo het headbangen is uitgevonden. Mijn fout, ondanks mijn voorkeuren is mijn hoofd een grote smeltkroes van muziekstijlen. Na nog wat verontrustende platitudes eindigt de auteur dit deel van zijn discours met de woorden “getroubleerde Ierse volksziel.” Als dat een woordspelletje is op troubadour, niet doen. De lezer ziet het niet omdat ze struikelt over de vooroordelen.

De volgende alinea begint met wat dingetjes, waarheden die je zonder moeite kunt verbuigen tot een suggestieve letterbrij. En als collectieve pers maar ageren tegen alternatieve feiten. Platenbazen zien alleen geld in het verleden herhalen tot het publiek ze opvoedt. Die cirkel volktrekt zich meermalen per dag. Omdat er tientallen albums over de toonbank gaan, laten de platenbazen “toch maar wat” singletjes persen. Hahaha, de journalist schrijft drukken, maar toen 45 nog goud was, perste je (er) een single (uit).

Zelfs alternatieve feiten zijn blijkbaar teveel gevraagd want de auteur vlucht snel voorwaarts naar het realistisch opportunisme. Ik ben niet nieuwsgierig waarom de auteur weigert te beseffen dat ironische spot een rare dubbelterm is, maar wel waarom Orinocco Flow doelwit daarvan werd. Helaas voor ons gemiddelde lezers denkt de schrijver dat gein en gruwel beter verkopen. Ineens is alle muziek van Enya “lekker fout.” Hoe kom je er op om het nummer te associeren met martel- en bevallingsscenes op TV? Je kunt ook een vent zijn en voor je smaak uitkomen in plaats van de TV de schuld te geven.

Gelukkig geeft de referent na een kleine 300 woorden de pijp aan Maarten terwijl hij zich verspreekt. Ineens is niet langer het complete oeuvre van Enya lachwekkend maar slecht “dat ene” nummer. Vervolgens wordt er nog even gespuugd op de artistieke integriteit door mevrouw naar het hoofd te slingeren dat ze niets geeft om hoe haar muziek ontvangen wordt, immers 100 miljoen heelt alle wonden. Tenzij je muziek een boodschap heeft natuurlijk.

Pssst, klik eens hier. Geweldig toch?

Kopfoto gemaakt door Rory Hennessey, gevonden op Unsplash.

Het Muzikale Begin van Lente 2019: “Peggy Gou – Starry Night”

Je kent ze wel, mensen die neerbuigend lachen om “Gangnam Style. “3.3 Miljard Youtube kijkers kunnen toch niet fout zijn?”  Ondertussen toch stiekum luisteren naar het foute uur op de radio. Mozart was beter, hiphop ook. Boeien. Gooi maar in mijn pet. Snobistische figuren die hun eigen voorkeuren superieur achten en daarom 24/7/365 tegen Het Dorp van Wim Sonneveld zijn. Enig idee hoeveel mensen ik daarmee tot tranen toe heb bewogen? Je had ook in een verloren momentje de Zuid-Koreaanse zanger Psy kunnen opzoeken. Weet je in ieder geval waar het over gaat. Iets met arm en rijk in Seoul, nogal maatschappijkritisch dus.

Maart roert zijn staart en april doet wat het wil. Toen GJ in mei geboren werd, moest mijn vader op de fiets om een straalkacheltje te halen. Ik wordt zo moe van radio dj’s die in de lente luid kwijlen dat dit de zomerhit van het jaar wordt. Het is net zo kansloos als presentatoren die baken in hun beperkte talent als ze eindelijk eens een goede overgang tussen twee onderwerpen verzinnen en daarom [misplaatst] grappen over bruggetjes. Soms is een half woord genoeg, ezel bijvoorbeeld. Er is een verschil tussen een elegante verbinding en een onbekwame schuifjesprutser in de studio.

De zomerhit van 2019 komt pas in september als iedereen weer terug op honk is en die fles meegebrachte wijn, weggerukt uit zijn natuurlijke habitat, ineens als eersteklas bocht smaakt. Zo voorspelbaar.

Het echte muzikale succesrecept is dat ook superplaten seizoenen kennen. Niemand gelooft me, maar muziek is pure, onversneden emotie. Vandaar ook Het Dorp aan het einde van de avond. In 2001 hoorde ik voor het eerst “Can’t get you out of my head” van Kylie Minogue en ik wist meteen: dit wordt een mega nummer een. Sommige platen hebben dat nou eenmaal. Op de laatste dag van 2018 luisterde ik zonder enige verwondering naar de ontknoping van de beste honderd platen van het jaar. “One Kiss“, een combi van opkomend talent Dua Lippa en global DJ Calvin Harris had exact dat gelikte waar iedereen blij van wordt en won dus. Nog steeds een fijne plaat. Tijd voor een mash-up met Kylie? Zover liggen de snelheden (124 vs 128 bpm) en toonhoogtes (Dm vs Am) niet uit elkaar.

Meestal luister ik naar Slam, een radiostation dat voornamelijk EDM (electronische dansmuziek) en een dotje house uitzendt. De laatste dag van de werkweek is altijd non-stop mixdag. Mijn DJ talent is niet zozeer dat ik technisch hoogbegaafd ben, ik ben populair omdat ik de mensen geef wat ze willen, vaak voordat ze weten dat ze het fantastisch vinden.

Daarin ben ik niet de enige. De Koreaanse DJ/Producer Peggy Gou kwam een keer langs tijdens een vrijdagse mixset. Ik hoorde de track half. Anderen pikten hem wel op en toen ik de track voor het eerst ongemixt beluisterde, dacht ik “wat met die hype?” De tweede keer sloeg de vlam keihard toe en dus in de pan. De zomerhit van 2019 laat nog een maand of vier op zich wachten dus DJ’s aller landen hou je mond.

Als er een plaat is, die het festivalseizoen 2019 opent, is het duidelijk Peggy Gou’sStarry Night.” Naast muziek ontwerpt de DJ kleding en meer. Mijn hart heb ik achtergelaten in de Britse hoofdstad. Mijn Oystercard is trots bewijs daarvan. Toch kan Londen niet wedijveren met Berlijn als het op vernieuwende dansmuziek aankomt. Alleen hier en daar in Nederland lukt zoiets. Peggy Gou is inmiddels verhuisd van Zuid-Korea naar de Duitse hoofdstad. De liefde voor de DJ en haar style met een stevige scheut old skool Chicago house gaan langzaam de goede richting op.

Muziek is emotie en we ervaren het allemaal anders. Als je nog een excuus nodig hebt om te genieten van “Gangnam Style” of “Ons Dorp”, graag gedaan. Ben je geen dinosaurus, luister eens naar “Starry Night” Geen betere manier om te ontdekken dat de winter op het Noordelijk halfrond voorbij is en we weer naar buiten kunnen.

Kopfoto gemaakt door Saveliy Bobov. Gevonden op Unsplash.

De beste zomerplaat ooit

Het klinkt nogal definitief, maar er is een plaat die de titel beste zomerplaat ooit verdient. Het is niet “Summertime” van de Fresh Prince maar “Family Reunion” van Jill Scott.

Jill_Scott_-_Beautifully_Human

Nooit op single uitgebracht. Onbegrijpelijk.

Muziek is emotie

“Godd” van Marco V is een snoeiharde houseplaat. De meeste mensen vinden het vreselijk. Een paar jaar geleden kwam er een meisje naar de dj booth en legde mij uit hoe geweldig de plaat is. Het nummer vertelde haar dat iedereen zichzelf moest zijn en respect moest hebben voor anderen. Ze was lyrisch en bewees dat house voor hippies is. Gisteravond hoorde ik een liedje op de radio waardoor ik aan een meisje moest denken en bedacht hoe het leven de liefde dwarszit. Vanmorgen stond ik op met de zomer in mijn hoofd en had zin in zomerse muziek.

Continue reading