Waterijs Alarm

Een land waar het grootste zomerprobleem een tekort aan waterijs is, is gezegend. Hoe leg je dat uit?

Zeg nou zelf, het leven wordt niet beter dan dit. Ja, voor veel mensen zijn de tropische temperaturen een hel, maar genieten van wat Gaia je geeft is ook een kunst.

Als je mijn blog een beetje gevolgd hebt, weet je dat Rio de Janeiro in minder dan een week voor altijd mijn hart gestolen heeft. Protestant of katholiek, carnaval in de stad van de januari-rivier bekeert je. De details laat ik voor alle zekerheid weg, maar geloof mij, het is voor iedereen!

Terwijl het op het zuidelijk halfrond winter is – geen zorgen, in Rio is het nog steeds 20 graden – beleeft ons kikkerlandje de golf aller hittes. Mijn officiele Rotterdam gsm-temperatuur-meting leert dat het gisteren 38 graden was. Vandaag gaat dezelfde kant op. Geweldig toch? Fantastisch, met één kleine uitzondering, de waterijsjes zijn op. Verwacht iemand iets anders?

In een wereld vol oorlog, ellende en ondervoeding, is een waterijs-alarm toch het mooiste wat je kunt wensen? Hoe bevoorrecht kun je zijn? Om duistere redenen – mijn schrijvende medemens worstelt blijkbaar met een 24/7/365 ijskoud hart – ben ik de enige die er de schoonheid van inziet. Vraag het je opoe, achtergrootoom of wie dan ook, niemand kan zich een waterijsalarm herinneren. Ooit.

Ja het is niet koud buiten en de ijsjes raken op. Ben dankbaar voor wat we hebben. Dat betekent overigens niet dat we ons geen zorgen over de toekomst moeten maken. Best lastig met een kabinet dat de industrie laat beslissen over de toekomst van statiegeld. Als iedereen in Nederland statiegeld wil, hoe ondemocratisch handelt ons kabinet dan eigenlijk?

Terug naar 38 graden in Rotterdam. In mijn hoofd hoor ik een kakafonie van Nederlandstalige liedjes. De eerste is van Rob de Nijs en de laatste van Gerard Cox. Daar tussenin zit Ali B. Samen overbruggen “Het werd zomer“, “Zomervibe” en “Het is weer voorbij die mooie zomer” de paar zonnige weken die we hebben in Nederland.

Ja, het is warm. Geniet ervan. Met of zonder raket-ijsje. Voor je het weet is het kerstmis, geen sneeuw en 13 graden en je zucht “het is weer voorbij die mooie zomer”. De zomer die begon in april.

Laminaat, handzaag en een liter Bacardi. Wat kan er fout gaan?

Terwijl ik laminaat leg bij een vriendin, herinner ik me twee jaar eerder hoe ik een laminaatbrandje bluste. Best een klus, uitslaande brand zogezegd. En nee, alcohol is als olie op het vuur. Gelukkig is alles goed gekomen.

Twee maanden geleden weer eens bij iemand laminaat gelegd. De legger kan pas over X weken/maanden. Ofzo. Goede daden worden altijd afgestraft. Het is echt waar. Twee jaar eerder had ik bij de dochter van een buuv onder me een vloertje gelegd. Het was een interessante klus – en de reden van de doorverwijzing nu. Een gek die geen liters Bacardi drinkt is tenslotte altijd te verkiezen boven een zatte zot.

Hier in de flat kunnen ze niks. Een keer per maand schroef ik de klinken van de gemeenschappelijke deuren vast, want ze hebben geen imbus-setje. Druppeltje olie hier en daar. Toevallig vorige week nog gedaan.

Het zijn aardige lui, maar de sociale controle is streng. Jarenlang reed ik een tweedehandsje, een groene VW Polo. Kom ik op een dag mijn 73plus-jaar-oude buuv tegen, zegt ze: “ja maar hij start nog iedere keer zonder morren.”

De ouwetjes in de flat zien me regelmatig met gereedschapskisten sjouwen. Twee jaar geleden, een buuv, dit keer op een andere vloer, een supertoffe 70+ hippie, aan ’t huilen.

Haar dochter komt naast haar komen wonen. De stucadoor is geweest en twee van die lui gaan in hun vrije tijd de laminaatvloer leggen. Dochterlief had alle niet-dragende muren uitgebroken. Technisch interessant. Onze flat is op leeftijd – midden jaren zestig gebouwd – het tijdperk dat er nog geen overspannende betonplaten waren. Vloeren gemaakt van betonnen spanten met daartussen bakstenen van hetzelfde materiaal. Het geheel is per kamer overgoten met een sausje van een paar centimeter beton op een raster van gaas. Zonder muren loopt het hoogteverschil op tot circa 2,5 centimeter.

Buuv is 0,0 technisch, maar een perfecte ondersteuner. Beun-1 had een beetje dorst, Bacardi-alcohol-lust meer precies. Buuv gaat ’s middags een literfles (!) BCDI halen – te goed voor deze wereld – en een halve liter kola. De mannen hebben drie uur gewerkt en gaan naar huis. Fles leeg. Hongerig naar werk zijn ze duidelijk niet. Dorstig nog veel minder.

Dat huiswaarts keren was niet echt welverdiend. Omdat de tussenmuren eruit waren geslagen was het appartement nogal hobbelig. Als extra service hadden de stucadoors de gaten in de vloer met cement dichtgemaakt. Alleen jammer dat er grote kiezels tot een centimeter of drie ingemixt waren in de betonsaus. Daar leg je toch stug het laminaat overheen als je niet weet wat je doet en met een gloednieuwe handzaag van de bouwmarkt komt aanzetten? We leven in 2016 en electrische apparatuur is blijkbaar nog niet uitgevonden en geld gratis is.

Nog bizarder, de kluskneuzen hadden ongeveer driekwart van de woon- en de voormalig slaapkamer gelegd – zo’n vierde van het geheel, voor het te moeilijk werd. Je zag letterlijk een hobbel in het laminaat – en niet zo’n kleintje ook.

De klusknurften waren vervolgens aan de andere kant van het appartement, zeg maar zes meter later, opnieuw begonnen. Krijg je nooit aangesloten en al helemaal niet als je de kopse kant van het laminaat omkeert.

Buuv is nogal van eerlijk werk voor eerlijk geld (ik ook trouwens) en stond in mijn armen te huilen. Toen heb ik aangeboden om “er naar te kijken.” Ondanks dat ik meer van cijfers dan van klussen weet, was een blik voldoende. Wat een puinhoop. Oh, en die gasten hadden ook nog 350 euro voorschot bovenop de sterke drank gekregen. Het is echt schandalig.

Aangeboden om het laminaat opnieuw te leggen en aan de slag gegaan. Geloof de gebruiksaanwijzing niet. Laminaat klikt maar een keer, net zo als er geen tweede krak is, als je gelegde planken scheidt. Buuv naar de bouwmarkt voor meer pershout met een laagje levensecht motiefprint, terwijl ik de vloer voorzichtig sloop en de delen sorteer op links, rechts, bruikbaar en kachelhout.

Om de vloer goed te leggen, moet hij overal even hoog zijn. Dat is lastig te bepalen als je woning een open ruimte is van zeven-en-een-half bij dertien. Gelukkig is over de jaren mijn timmermansoog redelijk getraind. De eerste stroken over de volle lengte van het appartement zien er veel belovend uit. Soms is het geluk met de eervolle klusser. Tot mijn grote plezier zijn de gaten die ik voor de cv-buizen boor, perfect. Vier milimeter rondom, dat gebeurt niet altijd.

Maar ja, wat doe ik met die kei-uitstekende vloerberg? Soms is grof [klus]-geweld de enige oplossing. Met veel kracht, herrie en vonken bedwing ik de cement-kiezelberg. Helemaal perfect wordt het niet. Het verschil tussen twee kamers dat overwonnen moet worden, stamt tenslotte uit de tijd dat betonplaten nog niet bestonden. Uiteindelijk goed gelukt en ik beloon mijzelf met een denkbeeldige bolletjestrui à la Tour de France. Terecht overigens.

Lastiger zijn de drie voormalige kamers die nu samen een ruimte vormen. Ik – of liever gezegd mijn vloertje – word vanuit twee dimensies aangevallen. De enige oplossing is een langzame stijging van het vloerlandschap. Dat werkt wonderwel, beter zelfs dan bij mij thuis. En ja ik kijk naar mijn schaamte terwijl ik dit typ.

Stel je het appartement voor als een donut. Het gat in het midden is waar je omheen moet leggen. Ergens moet het sluiten, zeg maar klik. Van de verhoogde middenkamer naar het slaapgedeelte is een verschil van meer dan een groene plaat, sorry voor de technische term. Uiteindelijk worden twee, een, dank Spice Girls. Een licht holletje is onvermijdelijk. Dat verschil moet ik natuurlijk langzaam laten aflopen bij de toilet en badkamer om de donut tot een perfect egale 2D-cirkel te maken. En nee, nog verder ophogen is geen optie, dan moet je deuren gaan afschaven.

Uiteindelijk kost het me bijna een volle werkweek. Leerzame klus die eindigt in het echte wereld-sprookje van een gelukkige moeder en dochter. De wijze les is er ook – in koeieletters zelfs. Een man die laminaat komt leggen met een handzaag maar zonder Bacardi, niet doen!

 

Naschrift:

  1. Misschien is het beter voor iedereen dat de zatte zot geen decoupeerzaag kon betalen. Hoeveel vingers heeft een mens ook al weer?
  2. Er zijn ook nog goede mensen op deze wereld. De baas van de stucadoors – hij heeft niets te maken met de laminaatmishandelaars – heeft uit eigen zak het voorschot van EUR 350,= terugbetaald. Gaaf.

Niet alleen het laminaat is fantastisch, ook de echo in huis. Oh, moeten er nog meubels in?

En Dan Beginnen Je Buren een Wietplantage

Net op tijd. Nadat de nieuwe buren dagenlang bouwmaterialen en mysterieuze dozen het gemeubileerd verhuurde appartement binnendragen, komt eindelijk de aap uit de mouw. Hiernaast is een wietplantage in aanbouw.

Eind vorig jaar is het appartement hiernaast verkocht. Blijkt dat de nieuwe eigenaar er niet zelf in gaat wonen, maar verhuren. Ik betaal dik 700 ex. De buurman besluit het te meubileren en er EUR 1595 voor te vragen. Dat werkt natuurlijk niet in een slaperige buitenwijk. Er reageert nauwelijks iemand.

Begin van de maand (maart) is het verhuurd, twee Chinese studentes, die contant betalen. De meeste mensen zijn verbaasd als iemand EUR 3000,= contant neerlegt, maar de eigenaar is waarschijnlijk een beetje ongerust en met de bankjes voor zich, blij dat na lang wachten, de dollartekens eindelijk zichtbaar worden.

 

De mysterieuze klusbus

Begin van de week komen mijn nieuwe buren eindelijk. Een grote huurbus, waaruit een oneindige stroom bruine dozen volgt. Beetje raar als het gemeubileerd verhuurd is, maar OK. Later die dag komt het busje nogmaals terug en dit keer betreft het een lading gipsplaten, elk ruim twee meter lang en een grote hoeveelheid balkjes. Normaal maak je daar een scheidingswand van. Ik schat dat die eerste lading genoeg is voor 20 meter – enkelzijdige – wand. Da’s raar en ik trek de deur open. Helaas, de meneer die zich achter de deur verschanst, spreekt geen Nederlands.

Ooit gehoord van gipsplaten voor een nieuwe vloer? In een gemeubileerd huis?

Een half uur later gaat de bel. Een ander Aziatische man en zijn vriend staan voor de deur. “Vloer is niet goed” – er ligt prima laminaat – “en iek ga doe de ver’anging, daarom giepsplaten en iet balkiejes.”

Als handige klusser gaan er meteen allerlei alarmbellen rinkelen. Dat verhaal slaat helemaal nergens op. Ooit een vloer opgehoogd – met gipsplaten en balken – zonder alle deuren van onderen af te zagen? In een absurd duur “gemeubileerde” woning?

’s Ochtends had een van de buren mij al gebeld met de vraag of er in die eindeloze stroom van uniforme bruine dozen misschien vuurwerk zit. Dat heb ik gelukkig nog goed. “Vuurwerk valt deze tijd van het jaar geen geld aan te verdienen, lijkt me sterk. Daarnaast zijn de dozen daarvoor te zwaar.”

Toch klopt het niet en aangezien de politie je beste vriend is, besluit ik melding te maken. Achteraf begrijp ik dat de halve flat verbaasd is, maar daar blijft het bij. De volgende ochtend om negen uur staan de nieuwe bewoners, ik tel in totaal vijf Aziatische mannen en een dame, weer met de bus voor de deur. Nog een lading dozen en gipsplaten, wat moet je ermee, denk ik. En een paar uur later weer. Koffie gedronken met de buren en gezegd: “laten we het telefoontje van de wijkagent maar even afwachten.” Dat kwam nooit.

Op dag drie, het is inmiddels donderdag, hetzelfde verhaal. Iets na negenen duikt het huurbusje weer op. Nog meer uniforme dozen en bouwmaterialen die uitgeladen worden. De flat-Whatsapp explodeert zowat. Nog steeds niks van de wijkagent gehoord. Terwijl ik het hele geval overpeins, komen rond de lunch de driftige verhuizers voor zeker de zesde keer langs. Negentig meter vloer oppervlak en 2,6 meter hoog, is het huis dan onderhand niet maxi-mega tsjokvol?

Voor de zekerheid heb ik de afgelopen dagen wat foto’s gemaakt, gezichten, kentekens en wat er zoal uit de bus komt. Ineens kijkt een van de mannen omhoog en ziet mij. Hij reageert raar. Een minuut later loopt een ander langzaam achteruit – pas op voor de trottoirband! – telefoon aan zijn oor, terwijl hij stug omhoog kijkt. Hij moet zijn nek bijna verrekken. Dat klopt duidelijk niet. Vanaf dat moment blijven de mannen schuldbewust naar boven gluren. Sterker nog, ze vertonen bijzonder schichtig gedrag. Als een van de buren thuiskomt, gaan de deuren van de bus snel dicht. Wanneer de volgende bewoner op de fiets vertrekt, zetten ze de auto voor de zekerheid in het parkeervak. Pas als de kust veilig is, rijden ze zover achteruit dat ze bijna tegen de gevel knallen en gaan lossen. Natuurlijk koekeloeren de verhuizers de hele tijd omhoog. Er is geen betere manier om schuld te bekennen. Na een half uur is de bus leeg, ondertussen verwonder ik mij over de matrassen die zorgeloos op het wegdek rondslingeren. Dan gebeurt er iets vreemds. Twee mannen stappen in het busje, rijden weg en parkeren achteruit op de hoek van de straat. Rustig een sigaret rokend, wachten ze een half uur totdat twee anderen verschijnen, om vervolgens gevieren te vertrekken.

 

Officiele stilte

Al die tijd niets gehoord van de politie. De doodse stilte is waarschijnlijk te wijten aan mijn meldingen twee jaar eerder. Er is iets raars aan de hand in onze flat. Een groot gedeelte van de bewoners slaapt slecht en de verwarmingsbuizen, zelfs in de badkamer – ik woon op de een-na-bovenste verdieping – zijn altijd heet. Veel contact over gehad met de politie, maar het mysterie van de lage tonen is moeilijk oplosbaar. Ik vermoed dat de politie daarom mijn melding prioriteit nul heeft toegekend. De agenten horen overigens ook een duidelijke bromtoon. Die is niet afkomstig van de de wietplantage, die is nog in aanbouw, maar dat kun je pas achteraf concluderen.

Dat zijn geen mislukte luidsprekers maar delen van het ventilatiesysteem. Prima vloertje overigens.

Allemaal leuk en aardig, maar ondertussen klopt dit niet en het moet opgelost worden. Ik benader de verhuurder met de vraag om mijn politiemelding aan de VVE door te sturen. Jarenlang slecht slapen door onoplosbare overlast zorgt ervoor dat je niet helder denkt. Gelukkig suggereert de verhuurder – ze zijn best OK, serieus – om de melding ook naar de verhuurmakelaar te sturen. Dat heeft resultaat. De eigenaar staat binnen 30 minuten op de stoep. Het voordeurslot blijkt inderdaad vervangen, tegen de uitdrukkelijke regels van het huurcontract in. Inmiddels is ook de politie gearriveerd, maar een duidelijk beeld van wat er achter de voordeur gebeurt, ontbreekt. Nadat de hulp-officier de eerdere toestemming om de woning binnen te treden, intrekt, verlaat de politie twee uur later het pand.

De eigenaar besluit desondanks een slotenmaker te bellen en de woning te betreden. In het ergste geval wordt het moddergooien in de rechtbank. Een van de sterkste elementen in het Nederlands recht is de privacy in de eigen woning. Zowel politie als verhuurder moeten zeer goede gronden hebben om zonder toestemming naar binnen te gaan. Ondanks dat de slotenmaker voortvarend te werk gaat, duurt het best even voordat het slot uitgeboord is. Toch wil de deur niet open. Tegenwoordig zijn er grendels voor de binnenkant die je op afstand kunt bedienen, maar niet dit keer. Nadat de eigenaar de deur ingebeukt heeft – er is inmiddels een trio nieuwe agenten gearriveerd – blijkt dat er aan de binnenkant nog een schuif op de deur zit. Ook wacht er een eenzame dame op de bank.

Je hoeft maar drie seconden rond te kijken en de conclusie is duidelijk: de woning wordt omgebouwd tot wietplantage. Gelukkig zijn we er op tijd bij. Ondanks dat er potten voor 400 planten worden aangetroffen, is de boel nog niet in bedrijf. Natuurlijk kijk ik even binnen en word prompt door een agent weggestuurd. Geeft niet, ik heb al foto’s gemaakt. Ik was op zijn “Njet” voorbereid.

Na een week vol vragen, ben ik blij dat het opgelost is. De eigenaar bazelt wat over de luxaflex van EUR 4.000 die er gelukkig nog hangen. Helder denken is duidelijk niet zijn sterkste punt. Die dingen zijn op maat gemaakt, wie heeft daar wat aan? Waarom je in een gemeubileerde woning overigens luxaflex van bladgoud ophangt, terwijl je eettafel maar twee stoelen heeft, snap ik niet.

 

Vage Verhuurder

Er is sowieso iets schimmigs aan het hele verhuurverhaal. Tegen diverse nieuwsierige bewoners die hem tegenkwamen, vertelde de eigenaar dat hij en zijn vriendin hier kwamen wonen. En dat duurde maar en dat duurde maar. Het is blijkbaar nooit de bedoeling geweest. Op de dag van de ontdekking hoort een van de buren hem aan de telefoon spreken over probleempjes met “het kamertje” dat hij verhuurt. Hallo, we zijn hier niet op oud-Katendrecht.

Complimenten voor de agenten. Nadat de situatie duidelijk was, hebben ze zeer doortastend opgetreden.

Waarom lieg je over een investering van twee ton? Het is knap dat je op zo’n jonge leeftijd zoiets voor mekaar boxt. Ben trots! Ondertussen brengen de dollartekens in zijn ogen, de mensen die hier wonen, in onmiddelijk gevaar. De meterkast was al opengeschroefd. Geloof mij, aftappen is niet moeilijk. Het enige wat je ziet is installatiedraad, twee massief koperen leidingen waarmee je los kunt, zolang je er maar niet aan likt. Dat mensen niet betalen voor hun electra is vervelend, brandgevaar is veel pijnlijker als het fout gaat.

Als je goud geld vraagt voor een “min of meer” gemeubileerde woning, moet je geluk hebben. Blijkbaar zat het een beetje tegen. De prijs was al met EUR 200 verlaagd. Als er dan iemand met contanten op de proppen komt, negeren sommige “investerings-professionals” hun gezonde verstand. Ach, als de boeltje affikt, is het de ver-van-hun-bed show. Gecombineerd met een leuk centje op de bank, slaapt dat vast zalig. Lekker he, geld verdienen vanuit je eigen veilige bed?

Tegenwoordig is een huis huren moeilijker dan kopen. Ik moest minimaal vier keer de maandhuur verdienen en een arbeidscontract hebben voor onbepaalde tijd. Laten we eerlijk zijn, de gemiddelde student zwemt niet echt in het geld. En een vaste betrekking die goed betaalt? Daar studeren ze toch voor? Sorry dat ik het zeg, maar het gevoel dat je veiligheid word opgeofferd voor andermans droom der pecunia, iemand die veilig droomt in zijn eigen bedje – hopend dat hij letterlijk, al slapend rijk wordt – is niet plezant. Zoals gezegd, dit is de ver-van-mijn-eigenaren-bed show.

Na afloop is iedereen nieuwsgierig en hebben ze allemaal wat gezien. Helaas is de enige die melding bij de politie heeft gedaan, de persoon met een kruisje achter zijn naam. Het zal allemaal wel. Dit probleem is opgelost. De CV buizen lopen bij ons langs de muren en ik woon op de een-na-bovenste verdieping. Nadat de politie voor de deur staat, zijn voor het eerst in tijden de buizen in de badkamer koud. Da’s vast geen toeval. Geen zorgen, sinds “het gevaar” geweken is, zijn ze weer heet. 24/7. Volgende oplossing!

 

Overpeinzingen

Als op de eerste dag boef en een van zijn vrienden voor de deur staan om “uit te leggen” dat de gipsplaten en balkjes voor de vloer zijn, komt het bijna tot een handgemeen. De kans is 50/50. Zij liegen. Ik weet dat. En zij weten dat ik het weet. Geen Nederlands spreken en dan wel hoi zeggen als ik het gesprek met datzelfde woord beeindig? Met dat soort lui heb ik nul medelijden. Helaas ontspringen ze waarschijnlijk de dans.

Boef 1 tegen boef 2: “Wedden dat als we aan de overkant op de hoek van de straat parkeren, niemand doorheeft dat we wachten?”

We weten allemaal dat opsporingsinstanties vooral het laaghangende fruit plukken. Dat is misschien leuk voor de misdaadstatistieken – en je bonus – maar meer voetsoldaten in de gevangenis en niet hun bazen maakt Nederland niet veiliger. Integendeel.

Toen de deur werd geforceerd, zat er een eenzame dame op de bank. Het hele verhaal heeft vier uur geduurd. Gebel, geboor en gebeuk en al die tijd kan ze niet weg. Ongetwijfeld heeft ze opdracht alleen voor bekenden open te doen. Misschien is mevrouw het meesterbrein achter de operatie. Het kan ook goed zijn dat ze een illegale immigrant is, die beter doet wat haar gezegd wordt, of haar familie thuis zal bloeden. Wat ook haar rol is, ze heeft haar plicht vervuld. De boeven zijn op tijd gewaarschuwd en ik heb ze nooit meer gezien. Ik zal wel een watje zijn maar toch voel ik medelijden met die eenzame dame. En daarmee laat ik meteen merken niet voor de misdaad geschikt te zijn. Boevenvanger daarentegen…

Stem Wijzer?

D66 slacht haar eigen referendum. Keuzevrijheid, maar alleen als het in het verlengde ligt van de partijvisie. Democraten 66 bestaat al meer dan een halve eeuw en toch ontbeert de partij – waarop ik vroeger vaak heb gestemd – het meest elementair begrip als het aankomt op de fundamenten van de democratie.

Dichter bij huis, in mijn eigen Rotterdam, is Leefbaar tot regentenpartij verworden. Ooit gehoord van een partijbestuurder die een zielzuivering oplegt door een nieuw-benoemde wethouder een hulpverleningsbelasting af te dwingen van 10.000 euro, alleen omdat hij de lokale partijlijn niet volgt? De eis tot reflectie ging natuurlijk per telefoon, iedere partij, lokaal of niet, weet immers dat je geen sporen moet achterlaten als je intern partijmechanisme gebaseerd is op een totalitaire bestuursvorm.

In Brunsum is de “omstreden” wethouder absoluut niet bevlekt. Wat onacceptabel blijkt, is de handelswijze van meneer de burgemeester. De heer Winants bracht destijds naar buiten dat Palmen ‘een ernstig risico’ vormde. In het geheime, persoonlijke advies aan burgemeester Winants heeft een externe bureau vorig jaar geoordeeld dat Palmen wel degelijk benoembaar was, maar dat hij ook een ‘risicovolle keuze’ was.

Oh, en het draaide allemaal om grond die wethouder Palmen al sinds 1976 als zijn eigendom mocht beschouwen. Het algemeen belang en de bestuurlijke guillotine, niets staat verder van elkaar. En u dacht dat ze voor ons werkten?

Profileringdrang is een gevaarlijk gif waardoor politici zelfs bij de waarheid gaan stijgeren. Dat overkwam ook de minister van Binnenlandse Zaken, Kajsa Ollongren. De gemeenteraad hem moest dwingen af te treden en de minister dreigde dat ‘als dat niet gebeurt, anderen moeten handelen’. Handelen als de omstandigheden daarnaar vragen is een groot goed, nadenken voordat je wat doet, nog veel meer.

Gemeenteraad. Dwingen! Een ministeriele vorm van intimidatie die totaal misplaatst is. Een gemeenteraad maakt haar eigen keuzes, net zo als een minister staat voor de integriteit van haar beleid. Indien de minister het niet eens is met het gevoerde beleid, grijpt ze in. In dit geval maakt de minister er zich makkelijk van af door te proberen de gemeenteraad voor haar karretje te spannen.

De twee hoogleraren die het integriteitsonderzoek naar Palmen uitvoerden, stellen dat het screeningstraject ‘niet deugt’. Geheime adviezen, geen wederhoor en geen inzage, een ‘moderne guillotine’ met als enig belang het behoud van het pluche. Landsbelang, stadsbelang, wiens belang? En zogenaamd maar verbaasd zijn over de betrokkenheid van de moderne burger. Voor de volledigheid, minister Ollongren is lid van D66.

Op wie moet ik nou stemmen bij de komende gemeenteraadsverkiezingen in maart? Wie het weet mag het zeggen Met een goed verhaal stem ik misschien op je, pardon, u.

PvdA: Verwacht Verlies Veroorzaakt On-Democratisch Verraad

Wil je niet op de PvdA stemmen bij de komende gemeenteraadsverkiezingen, dan kun je beter doctorandus in on-democratische kiezersbedrogwetenschappen zijn.

De gemeenteraadsverkiezingen maken wat los – maar vooral bij diegenen die binnenkort ontplucht dreigen te worden. Het grote voorbeeld (in hoe het niet moet) is de PvdA.

De dagen dat mensen wisten waar de PvdA voor stond, zijn lang voorbij. Wat mensen zich terdege realiseren, is dat lokale afdelingen niet meer dan een verlengstuk zijn van het landelijk regentenbelang. Het is een van de redenen waarom lokale partijen zoveel succes boeken.

Zeg nou eerlijk, in het vraagstuk, wie mag de burgemeester leveren voor fusiegemeente Verwegistad, afgeruild tegen hogere lasten voor iedereen, iets waar u over nadenkt tijdens het stemmen? Hier in Rotterdam kies ik voor lagere lasten en verwacht dat de lokale afdelingen van landelijke partijen dat ook doen. Naief, ja. Ondanks dat mijn moeder van me hield, noemde ze me Goedgelovige Jantje. Verwegistad is ver van mijn bed, ja toch? Wat ze daar doen, moeten ze daar weten. Lokaal bestuurdersgeluk, ver van hier, daar hoef ik toch niet voor te betalen?

Helaas, dat is buiten de ijzeren discipline van Alles-Wat-Telt-Is-De-Partijglorie! gerekend. Waar die partij voor staat? Gooi een dubbeltje op en jouw gis is net zo goed als de mijne.

In een nationaal parlement met 150 zetels, is 9 best wel weinig. Vooral als je bij de vorige landelijke verkiezingen er 29 verloor, omdat je in de regering zat. Dan heb je je werk duidelijk niet goed gedaan. Hoe was het ook al weer? Slecht, slechter, afgestraft.

Mandarijnen kom je tegen in alle soorten en maten. Compromissers ook. De overeenkomst is dat beiden van zachte billetjes houden. In andere woorden: pluche. Niks niet als wat gemaakt wordt door de eerlijke, hardwerkende mensen van Page toiletpapier – en ja het bedrijfsleven zorgt voor banen, PvdA! Meer als in koning, keizer, admiraal, afstraffing wegens electoral bedrog kennen ze allemaal Desondanks misleidt de PvdA de kiezer met nieuwe namen om toch maar babyzachte PvdA billetjes op het pluche te krijgen.

Ben een man (mijn perspectief) en ben trots op waarvoor je staat! Niet bij de PvdA. Nadat ze jarenlang de kiezer landelijk hebben misleid, krijgt de kiezer op lokaal niveau een koekje van hetzelfde deeg.

Veel lokale PvdA-afdelingen doen onder andere naam mee aan verkiezingen” kopt Trouw. De ironie is dat de krant het artikel rubriceert in de categorie “democratie”. Kun je Trouw niet kwalijk nemen, opgericht in de oorlog, is geloof in onze democratie onderdeel van hun DNA. Chapeau en dank u trouwens.

Zelfs een lijstverbinding kan ik nog accepteren. OK, dat is meer moeten dan willen. Jezelf hernoemen terwijl je eigenlijk PvdA bent is grensoverschrijdend pluchegedrag op z’n gruwelijkst. Ik heb een hekel aan het soort generalisaties dat de pers doet bij grote stijgers en dalers, maar dit keer ben ik zelf ook schuldig. Als je 29 zetels verliest, is de boodschap van de kiezer eenduidig. Ik wil NIET op de PvdA stemmen! De minachting van de mandarijnen die over de arbeiders plachten te regeren is glashelder: dan veranderen we toch gewoon de naam, klootjesvolk. Wiens belang dien je dan? Geloof je uberhaupt in democractie?

Ik eis een eerlijke keuze. Natuurlijk is dat een illusie, maar op het moment dat ik in het kieshokje wil stemmen op iedere partij, behalve de PvdA, praten we over een heel nieuwe dimensie van kiezersbedrog. Natuurlijk, politici zijn ook mensen. Doen ze hun werk niet goed, verliezen ze hun job. Maar het stiekum teruggraaien van onverdiend pluche door de naam van je club – tijdelijk – te veranderen, is niet minder dan democratie-terrorisme. Dit soort egoistisch gedrag ondermijnt de meest fundamentele waarden van ons (voormalig) democratisch bestel.

PS, maakt u zich geen zorgen, ondanks dat ik begrijp dat besturen een duivels dilemma is op alle niveaus, discrimineer ik alle politieke partijen even hard. Omdat ze het verdienen.

Fietsen is gezond

Een beetje vrolijkheid en wat vitamientjes kunnen geen kwaad aan het begin van de herfst. De groenteboer op de hoek van de Rotterdamse Berglaan maakt op creatieve en kleurige manier reclame.

afbeelding van fiets op stoep, gemaakt van sinasappels en mandarijnen

Mandarijnen, de oranje motor.

Mediamarkt is grappig

Winkeldiefstal is een plaag. De grootte van het te stelen object – en het gewicht natuurlijk – bepalen of dieven ongestraft hun gang kunnen gaan. Een wasmachine stelen, met contragewicht en al, is ambitieus. Als je het bij Mediamarkt in Rotterdam probeert, wordt het helemaal lastig. De winkel ligt niet op de begane grond, maar begint op de eerste verdieping. De wasmachines staan op de tweede of derde vloer. Roltrappen vind Mediamarkt te duur, dus veel succes met ongezien een loodzware wasmachine naar buiten smokkelen. Geld voor een onnozel bordje had Mediamarkt overigens wel. Volgens mij ben ik de enige die er de humor van inziet.

mediamarkt02